Jan Cremer's Logboek

Jan Cremers Logboek is een verzameling reportages van een schrijver die meer dan dertig jaar over de aardbol zwerft en die hij aan het begin van de jaren zeventig publiceerde in onder meer het Belgische tijdschrift Mimo.

Onthullende en harde, maar ook ontroerende en vrolijke verhalen. Jan Cremers Logboek handelt over honden en oorlog, negerinnen in de tropen en Eskimo-vrouwen in Groenland, wolven en walvissen, filmsterren en hoeren, kosmonauten en boksers, moderne kunst en kunstluizen, politiemannen en pooiers, slachthuizen en bordelen, Boedapest en New york, Zuid-Amerika en Mongolië.

Daarnaast bepaalt hij in verschillende stukken zijn standpunt tegenover andere kunstenaars en schrijvers. Wat daarbij opvalt, is de felheid waarmee hij naar Armando uithaalt en dat terwijl beiden in menig opzicht verwant zijn, zowel waar het hun thematiek betreft (oorlog en geweld), als de door hen gebruikte procedés (reportages, ready mades). Maar Cremer vindt Armando te elitair. Cremer verdedigt de opvatting dat literatuur ‘door en voor het volk’ moet zijn. Het zijn dan ook niet Céline en Rabelais van wie hij invloed heeft ondergaan, zoals de critici meenden, maar De lotgevallen van de brave soldaat Schwejk van Jaroslav Hasek, door Cremer omschreven als ‘een schelmenroman vol avonturen en Wein, Weiberund Gesang’.

Jan Cremer's Logboek kreeg een vrij negatief onthaal. Men noemde het boek weinig origineel en erbarmelijk geschreven (Jeroen Brouwers). Wel rekenden de recensenten de artikelen waarin Cremer andere auteurs en schilders aanvalt, tot de betere, maar zij voegen er aan toe dat ze weinig met literatuur van doen hebben. (T. van Deel)

Bronnen: