Verschillen

Dit geeft de verschillen weer tussen de geselecteerde revisie en de huidige revisie van de pagina.

--- sasteren:auteurs:charles_dickens:ataleoftwocities [2025/07/31 17:56] – verwijderd - Externe bewerking (Ongeldige datum) 127.0.0.1
+++ sasteren:auteurs:charles_dickens:ataleoftwocities [2025/07/31 17:56] (huidige) – ↷ Pagina verplaatst van sasteren:auteurs:dickens:ataleoftwocities naar sasteren:auteurs:charles_dickens:ataleoftwocities admin_sasteren
@@ Regel 1: / Regel 1: @@
+====== A Tale of Two Cities ======
+Wekelijkse serie april - november 1859
+Beok : Londen, Chapman & Hall, 1859
+Illustrator : 	Hablot Ridder Browne ( Phiz )
+Cover artiest : Hablot Ridder Browne (Phiz)
+A Tale of Two Cities is een historische roman gepubliceerd in 1859 door Charles Dickens , die zich afspeelt in Londen en Parijs voor en tijdens de Franse Revolutie . De roman vertelt het verhaal van de Franse dokter Manette, zijn 18 jaar durende gevangenschap in de Bastille in Parijs en zijn vrijlating om in Londen te gaan wonen met zijn dochter Lucie die hij nog nooit had ontmoet. Het verhaal speelt zich af tegen de omstandigheden die leidden tot de Franse Revolutie en het schrikbewind . In de Introduction to the Encyclopedia of Adventure Fiction stelt criticus Don D'Ammassa dat het een avonturenroman isomdat de hoofdrolspelers constant gevaar lopen opgesloten of vermoord te worden. [2]
+A Tale of Two Cities , het bekendste historische fictiewerk van Dickens, zou een van de best verkochte romans aller tijden zijn. [3] [4] [5] In 2003 stond de roman op de 63e plaats in de BBC 's The Big Read -peiling. [6] De roman is aangepast voor film, televisie, radio en toneel, en is de populaire cultuur blijven beïnvloeden.
+Inhoud
+===== Korte inhoud =====
+==== Boek de eerste: teruggeroepen tot leven ====
+=== Openingsregels ===
+Dickens opent de roman met een zin die beroemd is geworden:
+    Het was de beste tijd, het was de slechtste tijd, het was het tijdperk van wijsheid, het was het tijdperk van dwaasheid, het was het tijdperk van geloof, het was het tijdperk van ongeloof, het was het seizoen van licht, het was was het seizoen van duisternis, het was de lente van hoop, het was de winter van wanhoop, we hadden alles voor ons, we hadden niets voor ons, we gingen allemaal rechtstreeks naar de hemel, we gingen allemaal rechtstreeks de andere kant op - in kortom, de periode leek zo veel op de huidige periode, dat sommige van de meest luidruchtige autoriteiten erop stonden dat het, ten goede of ten kwade, alleen in de overtreffende trap van vergelijking zou worden ontvangen. [7]
+=== Plot van het eerste boek ===
+In 1775 houdt een man de nachtelijke postkoets aan op weg van Londen naar Dover . De man is Jerry Cruncher , een medewerker van Tellson's Bank in Londen; hij heeft een bericht voor Jarvis Lorry , een van de managers van de bank. Lorry stuurt Jerry terug met het cryptische antwoord "Recalled to Life", verwijzend naar Alexandre Manette , een Franse arts die na een gevangenisstraf van 18 jaar is vrijgelaten uit de Bastille . Bij aankomst in Dover ontmoet Lorry Dr. Manette's dochter Lucie en haar gouvernante, Miss Pross . Lucie denkt dat haar vader dood is en valt flauw bij het nieuws dat hij leeft. Vrachtwagen neemt haar mee naar Frankrijk voor een reünie.
+In de Parijse wijk Faubourg Saint-Antoine heeft dr. Manette onderdak gekregen van zijn voormalige bediende Ernest Defarge en zijn vrouw Therese, de eigenaren van een wijnwinkel. Lorry en Lucie vinden hem op een kleine zolderkamer waar hij een groot deel van zijn tijd afgeleid en obsessief schoenen maakt - een vaardigheid die hij in de gevangenis heeft geleerd. Vrachtwagen en Lucie brengen hem terug naar Engeland.
+==== Boek het tweede: De gouden draad ====
+=== Plot van het tweede boek ===
+In 1780 staat de Franse emigrant Charles Darnay terecht in Londen wegens verraad tegen de Britse kroon. De belangrijkste getuigen tegen hem zijn twee Britse spionnen, John Barsad en Roger Cly. Barsad beweert dat hij Darnay overal zou herkennen, maar de advocaat van Darnay wijst erop dat zijn collega in de rechtbank, Sydney Carton , sterk op de gevangene lijkt. Nu Barsads getuigenis aldus wordt ondermijnd, wordt Darnay vrijgesproken.
+In Parijs beveelt de gehate en beledigende markies St. Evrémonde zijn koets roekeloos snel door de drukke straten te rijden, waarbij hij een kind raakt en doodt. De markies gooit een muntstuk naar de vader van het kind, Gaspard, om hem te compenseren voor zijn verlies; terwijl de markies verder rijdt, wordt er een munt terug in de koets gesmeten.
+Aangekomen bij zijn landkasteel ontmoet de markies zijn neef en erfgenaam, Darnay. Uit afkeer van zijn aristocratische familie heeft de neef zijn echte achternaam (St. Evrémonde) afgeschud en de meisjesnaam van zijn moeder, D'Aulnais, verengelst tot Darnay. Hij veracht de opvattingen van de markies dat "repressie de enige blijvende filosofie is. De duistere eerbied voor angst en slavernij ... zal de honden gehoorzaam houden aan de zweep, zolang dit dak [ernaar opkijkt] de lucht buitensluit. " Die nacht sluipt Gaspard het kasteel binnen en steekt en doodt de markies in zijn slaap. Hij vermijdt bijna een jaar gevangenneming, maar wordt uiteindelijk opgehangen in het nabijgelegen dorp.
+In Londen bekent Carton zijn liefde aan Lucie, maar erkent al snel dat ze in ruil daarvoor niet van hem kan houden. Carton belooft niettemin "elk offer voor jou en voor degenen die je dierbaar zijn te omarmen". [9] Darnay vraagt toestemming van dr. Manette om met Lucie te trouwen, en hij gaat akkoord. Op de ochtend van het huwelijk onthult Darnay zijn echte naam en afstamming aan dr. Manette, feiten die Manette hem had gevraagd tot die dag achter te houden. De onverwachte onthulling zorgt ervoor dat dr. Manette terugkeert naar zijn obsessieve schoenmakerij. Hij keert terug naar gezond verstand voordat ze terugkeren van huwelijksreis, en het hele incident wordt geheim gehouden voor Lucie.
+Naarmate de jaren verstrijken, stichten Lucie en Charles een gezin in Engeland: een zoon (die als kind overlijdt) en een dochter, de kleine Lucie. Vrachtwagen vindt bij hen een tweede huis. Carton, hoewel hij zelden op bezoek komt, wordt geaccepteerd als een goede vriend en wordt een speciale favoriet van de kleine Lucie.
+In juli 1789 hielpen de Defarges in Parijs bij het leiden van de bestorming van de Bastille , een symbool van koninklijke tirannie. Defarge gaat de voormalige cel van Dr. Manette, One Hundred and Five, North Tower, binnen en doorzoekt deze grondig. Op het hele platteland worden lokale ambtenaren en andere vertegenwoordigers van de aristocratie afgeslacht en het kasteel van St. Evrémonde wordt tot de grond toe afgebrand.
+In 1792 reist Lorry naar Frankrijk om belangrijke documenten die zijn opgeslagen in het filiaal van Tellson in Parijs te redden van de chaos van de Franse Revolutie . Darnay ontvangt een brief van Gabelle, een van de voormalige bedienden van zijn oom die door de revolutionairen gevangen is gezet, waarin hij de markies smeekt om zijn vrijlating veilig te stellen. Zonder zijn familie te vertellen of zijn positie als de nieuwe markies te onthullen, vertrekt Darnay ook naar Parijs.
+Boek de derde: het spoor van een stormBewerking
+Plot van het derde boekBewerking
+Op weg naar Parijs wordt Darnay gearresteerd als een terugkerende geëmigreerde aristocraat en opgesloten in La Force Prison . In de hoop hem te kunnen redden, verhuizen dr. Manette, Lucie en haar dochter, Jerry en juffrouw Pross allemaal naar Parijs en nemen ze hun intrek in de buurt van die van Lorry.
+Vijftien maanden later wordt Darnay eindelijk berecht en getuigt dr. Manette - die na zijn lange gevangenschap in de Bastille als een volksheld wordt beschouwd - namens hem. Darnay wordt vrijgesproken en vrijgelaten, maar wordt later die dag opnieuw gearresteerd.
+Terwijl ze boodschappen doet met Jerry, is Miss Pross verbaasd haar lang verloren gewaande broer Solomon tegen het lijf te lopen. Hij doet zich nu voor als een Fransman, is een medewerker van de revolutionaire autoriteiten en een van Darnay's gevangenbewaarders. Carton herkent hem ook - als Barsad, een van de spionnen die Darnay tijdens zijn proces in 1780 probeerde te misleiden. Solomon is wanhopig om zijn ware identiteit verborgen te houden, en door te dreigen hem aan te geven als een Engelse spion, chanteert Carton Solomon om te helpen met een plan.
+Het nieuwe proces van Darnay de volgende dag is gebaseerd op nieuwe aanklachten door de Defarges en op een manuscript dat Defarge had gevonden bij het doorzoeken van de gevangeniscel van Dr. Manette. Defarge leest het manuscript voor aan het tribunaal. Daarin had dr. Manette opgetekend dat zijn gevangenschap was uitgevoerd door de gebroeders Evrémonde (de vader en oom van Darnay) nadat hij had geprobeerd aangifte te doen van hun misdaden. De oom van Darnay had een boerenmeisje ontvoerd en verkracht. Haar broer, die eerst zijn overgebleven jongere zus had verborgen, was de confrontatie aangegaan met de oom, die hem met zijn zwaard doorboorde. Ondanks de inspanningen van dr. Manette stierven zowel de oudere zus als de broer. Dr. Manette's manuscript eindigt met het aan de kaak stellen van de Evrémondes, "zij en hun nakomelingen, tot de laatsten van hun ras." [10]De jury beschouwt dat als onweerlegbaar bewijs van Darnay's schuld, en hij wordt veroordeeld om de volgende middag door de guillotine te sterven.
+In de wijnwinkel van de Defarges ontdekt Carton dat Madame Defarge de overlevende zus van de boerenfamilie was, en hij hoort haar plannen om zowel Lucie als haar dochter aan de kaak te stellen. Hij bezoekt Lorry en waarschuwt hem dat Lucie en haar familie de volgende dag klaar moeten zijn om te vluchten. Hij belooft een belofte dat Lorry en het gezin om 14.00 uur in het rijtuig op hem zullen wachten, klaar om te vertrekken zodra hij terugkomt.
+Kort voordat de executies beginnen, voert Carton zijn plan uit en krijgt hij, met de onwillige hulp van Barsad, toegang tot de gevangeniscel van Darnay. Carton is van plan om in de plaats van Darnay te worden geëxecuteerd. Hij drugs Darnay en ruilt kleding met hem, waarna Barsad Darnay naar het rijtuig draagt waar Lorry en de familie Carton verwachten. Ze vluchten naar Engeland met Darnay, die tijdens de reis geleidelijk weer bij bewustzijn komt.
+Ondertussen gaat Madame Defarge naar het verblijf van Lucie, in de hoop haar en haar dochter te arresteren. Daar vindt ze juffrouw Pross, die op Jerry wacht zodat ze de familie uit Parijs kunnen volgen. De twee vrouwen worstelen en het pistool van Madame Defarge gaat af, waarbij ze ronduit om het leven komt en juffrouw Pross permanent oorverdovend wordt.
+De naaister en Carton, een illustratie voor Boek 3, Hoofdstuk 15 door John McLenan (1859)
+Terwijl Carton wacht om aan boord van de tumbril te gaan die hem naar zijn executie zal brengen, wordt hij benaderd door een andere gevangene, een naaister. Carton troost haar door haar te vertellen dat hun einde snel zal zijn en dat de zorgen van hun leven hen niet zullen volgen naar "het betere land waar ... [ze] genadig zullen worden beschermd". Een laatste profetische gedachte gaat door zijn hoofd waarin hij een betere toekomst voor het gezin en hun nakomelingen visualiseert.
+Lijnen sluitenBewerking
+Dickens sluit af met Cartons laatste profetische visie terwijl hij nadenkt over de guillotine: [11]
+    Ik zie Barsad, en Cly, Defarge, The Vengeance [een luitenant van Madame Defarge], de Juryman, de Rechter, lange rijen van de nieuwe onderdrukkers die zijn opgestaan na de vernietiging van de oude, omkomen door dit vergeldende instrument, voordat het zal stoppen met het huidige gebruik. Ik zie een prachtige stad en briljante mensen uit deze afgrond oprijzen, en in hun strijd om werkelijk vrij te zijn, in hun triomfen en nederlagen, gedurende de vele komende jaren, zie ik het kwaad van deze tijd en van de vorige tijd waarvan dit is de natuurlijke geboorte, geleidelijk aan boetedoening voor zichzelf en uitputtend.
+    Ik zie de levens waarvoor ik mijn leven geef, vredig, nuttig, welvarend en gelukkig, in dat Engeland dat ik niet meer zal zien. Ik zie Haar met een kind aan haar boezem, dat mijn naam draagt. Ik zie haar vader, oud en gebogen, maar verder hersteld, en trouw aan alle mannen in zijn genezende ambt, en in vrede. Ik zie de goede oude man [Lorry], zo lang hun vriend, hen in tien jaar tijd verrijken met alles wat hij heeft, en rustig overgaan naar zijn beloning.
+    Ik zie dat ik een heiligdom in hun hart heb, en in de harten van hun nakomelingen, generaties later. Ik zie haar, een oude vrouw, huilen om mij op de verjaardag van deze dag. Ik zie haar en haar man, hun koers volbracht, zij aan zij liggen in hun laatste aardse bed, en ik weet dat elk niet meer geëerd en heilig gehouden werd in de ziel van de ander dan ik in de ziel van beiden.
+    Ik zie dat kind dat op haar schoot lag en dat mijn naam droeg, een man die zich een weg baant op dat levenspad dat eens van mij was. Ik zie hem het zo goed winnen, dat mijn naam daar illuster wordt gemaakt door het licht van de zijne. Ik zie dat de vlekken die ik erop heb gegooid, zijn vervaagd. Ik zie hem, de meest rechtvaardige rechters en geëerde mannen, een jongen van mijn naam, met een voorhoofd dat ik ken en gouden haar, naar deze plek brengen - dan mooi om naar te kijken, zonder een spoor van de misvorming van vandaag - en ik hoor hem mijn verhaal aan het kind vertellen, met een tedere en haperende stem.
+    Het is veel, veel beter wat ik doe dan ik ooit heb gedaan; het is een veel, veel betere rust waar ik naar toe ga dan ik ooit heb gekend.
+KaraktersBewerking
+In volgorde van verschijning:
+Boek de eerste (november 1775)Bewerking
+Hoofdstuk 2
+Illustratie uit een geserialiseerde editie van het verhaal, met drie tricoteuses die aan het breien zijn, met de Vengeance in het midden.
+    Jerry Cruncher : Portier en boodschapper voor Tellson's Bank en geheime "Resurrection Man" ( body-snatcher ); hoewel ruw en beledigend tegenover zijn vrouw, levert hij moedige diensten aan de Manettes in Boek het Derde. Zijn voornaam is een afkorting van Jeremia; de laatste naam heeft een betekenis met de naam Jarvis Lorry.
+    Jarvis Lorry : Een manager bij Tellson's Bank: "...een heer van 60 ... Hij zag er zeer ordelijk en methodisch uit ... Hij had een goed been en was er een beetje ijdel van ..." Hij is een schat vriend van Dr. Manette en fungeert als een soort beheerder en bewaker van de familie Manette. De bank plaatst hem tijdens de revolutie aan het hoofd van het filiaal in Parijs, waardoor hij in staat is levensreddende diensten te verlenen aan de Manettes in Boek het Derde. Het einde van het boek onthult dat hij 88 wordt.
+Hoofdstuk 4
+    Lucie Manette : Dochter van Dr. Manette; een ideale pre-Victoriaanse dame, perfect in elk opzicht. Als de roman ongeveer 17 is, wordt ze beschreven als klein en tenger met een "mooi figuur, een hoeveelheid goudkleurig haar, een paar blauwe ogen ..." Hoewel Sydney Carton verliefd op haar is, verklaart hij zichzelf een ongeschikte kandidaat. voor haar hand in het huwelijk en in plaats daarvan trouwt ze met Charles Darnay, op wie ze erg verliefd is, en baart ze hem een dochter. Lucie geeft echter oprecht om het welzijn van Carton en verdedigt hem als hij door anderen wordt bekritiseerd. Zij is de "gouden draad" naar wie Boek het Tweede is vernoemd, zo genoemd omdat ze het leven van haar vader en haar familie bij elkaar houdt (en vanwege haar blonde haar zoals dat van haar moeder). Ze verbindt ook bijna elk personage in het boek met elkaar.
+hoofdstuk 5
+    Monsieur Defarge : Voornaam Ernest, hij is de eigenaar van een Parijse wijnwinkel en leider van de Jacquerie . 'Een krijgshaftig uitziende man van dertig met een stierenhals... Hij was alles bij elkaar een donkere man, met goede ogen en een behoorlijke gedurfde breedte tussen hen in.' Hij is toegewijd aan Dr. Manette die zijn dienaar was in zijn jeugd. Als een van de belangrijkste revolutionaire leiders, waarin hij bekend staat als Jacques Four, omarmt hij de revolutie als een nobel doel, in tegenstelling tot veel andere revolutionairen. Hoewel hij echt gelooft in de principes van de revolutie, is Defarge veel gematigder dan sommige van de andere deelnemers (met name zijn vrouw).
+    Madame Defarge : voornaam Thérèse; een wraakzuchtige vrouwelijke revolutionair, ze is misschien wel de antagonist van de roman en wordt gepresenteerd als een extremere en bloeddorstiger persoonlijkheid dan haar man Ernest. "Er waren in die tijd veel vrouwen, op wie de tijd een vreselijk misvormende hand legde; maar er was niet één onder hen meer te vrezen dan deze meedogenloze vrouw ... Met een sterk en onverschrokken karakter, met een scherp verstand en bereidheid , van grote vastberadenheid, van dat soort schoonheid dat de bezitter niet alleen standvastigheid en vijandigheid lijkt te geven, maar anderen een instinctieve herkenning van die kwaliteiten lijkt te geven. De bron van haar onverbiddelijke haat tegen de familie Evrémonde wordt laat in de roman onthuld als de verkrachting van haar zus en de moord op haar broer toen ze nog een kind was.
+    Jacques Een, Twee en Drie : Revolutionaire landgenoten van Ernest Defarge. Jacques Three is bijzonder bloeddorstig en dient als jurylid bij de Revolutionaire Rechtbanken.
+Hoofdstuk 6
+    Dr Alexandre Manette: Lucie's vader; wanneer het boek wordt geopend, is hij net vrijgelaten na een gruwelijke 18 jaar als gevangene in de Bastille. Zwak, bang voor plotselinge geluiden, nauwelijks in staat een gesprek te voeren, wordt hij opgenomen door zijn trouwe voormalige bediende Defarge die hem vervolgens uitlevert aan Jarvis Lorry en de dochter die hij nooit heeft ontmoet. Hij bereikt herstel en tevredenheid met haar, haar uiteindelijke echtgenoot Charles Darnay en hun dochtertje. Al zijn geluk staat op het spel in Boek het Derde wanneer Madame Defarge besluit Evrémonde/Darnay naar de guillotine te sturen, ongeacht of hij afstand heeft gedaan van de rijkdom en wreedheid van de Evrémondes. Tegelijkertijd leert de lezer de oorzaak van de gevangenschap van dr. Manette: hij had medische zorg verleend aan Madame Defarge' s broer en zus na de verwondingen die de tweeling Evrémonde hen in 1757 had toegebracht; de Evrémondes besloten dat hij ze niet mocht ontmaskeren.
+Book the Second (Five years later)Edit
+Chapter 1
+    Mrs Cruncher: Wife of Jerry Cruncher. She is a very religious woman, but her husband, somewhat paranoid, claims she is praying (what he calls "flopping") against him, and that is why he does not often succeed at work. Jerry often verbally and, almost as often, physically abuses her, but at the end of the story, he appears to feel somewhat guilty about this.
+    Young Jerry Cruncher: Son of Jerry and Mrs Cruncher. Young Jerry often follows his father around to his father's odd jobs, and at one point in the story, follows his father at night and discovers that his father is a Resurrection Man. Young Jerry looks up to his father as a role model and aspires to become a Resurrection Man himself when he grows up.
+Chapter 2
+    Charles Darnay: A Frenchman of the noble Evrémonde family; "...a young man of about five-and-twenty, well-grown and well-looking, with a sunburnt cheek and a dark eye." When introduced, he is on trial for his life at the Old Bailey on charges of spying on behalf of the French crown. In disgust at the cruelty of his family to the French peasantry, he took on the name "Darnay" (after his mother's maiden name, D'Aulnais) and left France for England.[13]Hij en Lucie Manette worden verliefd, ze trouwen en zij baart een dochter. Hij toont een bewonderenswaardige eerlijkheid in zijn beslissing om aan dr. Manette zijn ware identiteit als lid van de beruchte familie Evrémonde te onthullen. Hij zet het geluk van zijn familie op het spel met zijn moedige beslissing om terug te keren naar Parijs om de gevangengenomen Gabelle te redden, die, buiten zijn medeweten, gedwongen is hem daarheen te lokken. Eenmaal in Parijs ontdekt hij tot zijn verbijstering dat hij, ondanks zijn afwijzing van de uitbuiting en belediging van zijn familie, in eenzame opsluiting zit, simpelweg omdat hij een aristocraat is. Vrijgelaten na de getuigenis van Dr. Manette, wordt hij opnieuw gearresteerd en veroordeeld tot de guillotine vanwege Madame Defarge's onsterfelijke haat tegen alle Evrémondes. Dit doodvonnis vormt het voorwendsel voor de climax van de roman.
+Hoofdstuk 3
+    John Barsad (echte naam Solomon Pross) : een informant in Londen en later in dienst van de markies St. Evrémonde. Wanneer hij wordt geïntroduceerd tijdens het proces van Charles Darnay, geeft hij vernietigend bewijs tegen de beklaagde, maar het wordt de lezer duidelijk dat hij een olieachtig, onbetrouwbaar personage is. Hij verhuist naar Parijs en neemt dienst als politiespion in de wijk Saint Antoine, onder de Franse monarchie. Na de revolutie wordt hij een agent voor Revolutionair Frankrijk (op welk punt hij zijn Britse identiteit moet verbergen). Hoewel hij een man met een laag karakter is, stelt zijn positie als spion hem in staat om de laatste heroïsche daad van Sydney Carton te regelen (nadat Carton hem chanteert met het onthullen van zijn dubbelhartigheid).
+    Roger Cly : Barsads medewerker bij spionage en het afleggen van twijfelachtige getuigenissen. Na zijn chaotische begrafenisstoet in Boek het Tweede, Hoofdstuk 14, wordt zijn kist opgegraven door Jerry Cruncher en zijn mede-Resurrection Men. In Book the Third onthult Jerry Cruncher dat de kist in feite alleen stenen bevatte en dat Cly duidelijk nog leefde en ongetwijfeld zijn spionageactiviteiten voortzette.
+    De heer Stryver : een ambitieuze advocaat , senior partner van Sydney Carton. [14] "... een man van iets ouder dan dertig, maar hij zag er twintig jaar ouder uit dan hij was, stevig, luid, rood, bluf en vrij van enig nadeel van delicatesse ..."; hij wil met Lucie Manette trouwen omdat hij gelooft dat ze aantrekkelijk genoeg is. Hij is echter niet echt verliefd op haar en behandelt haar in feite neerbuigend. Jarvis Lorry suggereert dat trouwen met Lucie onverstandig zou zijn en Stryver, na erover nagedacht te hebben, praat zichzelf eruit en trouwt later in plaats daarvan met een rijke weduwe.
+    Sydney Carton : Een sneldenkende en zeer intelligente maar depressieve Engelse advocaat, door Dickens "The Jackal" genoemd vanwege zijn eerbied voor Stryver. Wanneer hij wordt voorgesteld, is hij een harddrinkende cynicus, die Stryver heeft zien oprukken terwijl hij nooit gebruik heeft gemaakt van zijn eigen aanzienlijke gaven: Dickens schrijft dat de zon opkwam "bij geen droeviger gezicht dan de man met goede capaciteiten en goede emoties, niet in staat om hun gerichte oefening, niet in staat tot zijn eigen hulp en zijn eigen geluk, gevoelig voor de plaag op hem, en berustend om het hem te laten wegvreten. Ze is verliefd op Lucie Manette en geeft om hem, maar meer als een bezorgde moederfiguur dan als een potentiële partner. Hij wordt uiteindelijk een onbaatzuchtige held, die alles verlost door zijn leven op te offeren voor een goed doel.
+Hoofdstuk 6
+    Miss Pross : Lucie Manette's gouvernante sinds Lucie 10 jaar oud was: "... een van die onbaatzuchtige wezens - alleen te vinden bij vrouwen - die, uit pure liefde en bewondering, zich gewillige slaven zullen binden aan de jeugd wanneer ze het hebben verloren, aan schoonheid die ze nooit hebben gehad ..." Ze is fel loyaal aan Lucie en aan Engeland. Ze gelooft dat haar lang verloren gewaande broer Solomon, nu de spion en meineediger John Barsad, 'de enige man is die Ladybird waardig is', waarbij ze het feit negeert dat hij 'een harteloze schurk was die haar had beroofd van alles wat ze bezat, als inzet voor haar. speculeren met, en had haar voor altijd in haar armoede achtergelaten ..." Ze is niet bang om fysiek te vechten tegen degenen die volgens haar de mensen van wie ze houdt in gevaar brengen.
+hoofdstuk 7
+    Er waren vier mannen voor nodig, alle vier in vuur en vlam met prachtige versieringen, en de chef van hen die niet kon bestaan met minder dan twee gouden horloges op zak, emulatie van de nobele en kuise mode van monseigneur, om de vrolijke chocolade naar monseigneur te brengen lippen.
+    Het was voor monseigneur onmogelijk om een van deze bedienden op de chocolade achterwege te laten en zijn hoge plaats onder de bewonderende hemelen te behouden. Diep zou de smet op zijn wapenschild zijn geweest als slechts drie mannen schandelijk op zijn chocolade hadden gewacht; hij moet gestorven zijn aan twee.
+    En wie van het gezelschap bij Monseigneur's receptie in dat zeventienhonderdtachtigste jaar van onze Heer, zou er ooit aan kunnen twijfelen dat een systeem dat geworteld is in een gekroesde beul, gepoederd, met goud omzoomd, opgepompt en in witte zijden kousen, de eigenlijke sterren eruit!
+    "Monseigneur" : een naamloze generieke aristocraat wiens buitengewone decadentie en zelfingenomenheid, in detail beschreven, door Dickens worden gebruikt om het ancien régime in het algemeen te karakteriseren. "De melaatsheid van onwerkelijkheid misvormde elk menselijk wezen dat Monseigneur bijwoonde." Zijn mede-edelen genieten ook van enorme rijkdom, maar dit vrijwaart hen niet van jaloezie en wrok: als de markies St. Evrémonde het huis van monseigneur verlaat "met zijn hoed onder zijn arm en zijn snuifdoos in zijn hand", wendt hij zich tot diens slaapkamer en zegt zachtjes: "Ik wijd je ... aan de duivel!" Wanneer de revolutie begint, trekt Monseigneur zijn kokskleren aan en vlucht smadelijk, waarbij hij alleen met zijn leven ontsnapt.
+    Markies St. Evrémonde : [15] Oom van Charles Darnay: "...een man van een jaar of zestig, fraai gekleed, hooghartig van aard en met een gezicht als een mooi masker." Vastbesloten om de traditionele prerogatieven van de adel tot het einde van zijn leven te behouden, is hij de tweelingbroer van de overleden vader van Charles Darnay; beide mannen waren buitengewoon arrogant en wreed tegen boeren. De markies beklaagt zich over hervormingen die de misbruikende macht van zijn klasse enigszins aan banden hebben gelegd en is op het moment van zijn moord uit de gratie bij het koninklijk hof. Vermoord in zijn bed door de boer Gaspard.
+    Gaspard : Een boer wiens kind wordt overreden en vermoord door het rijtuig van de markies St. Evrémonde. Hij steekt een mes in het hart van Evrémonde en speldt een briefje met de tekst: "Drijf hem snel naar zijn tombe", een verwijzing naar de onzorgvuldige snelheid die de dood van zijn kleine kind veroorzaakte. Na een jaar ondergedoken te hebben gezeten, wordt hij gevonden, gearresteerd en geëxecuteerd.
+    The Mender of Roads : een boer die later als houtzaag werkt; de Defarges brengen hem in een samenzwering tegen de aristocratie, waar hij wordt aangeduid als Jacques Five.
+Hoofdstuk 8
+    Théophile Gabelle : Gabelle is "de postmeester, en een andere belastingambtenaar, verenigd" [16] voor de huurders van de markies St. Evrémonde. Gabelle wordt gevangengenomen door de revolutionairen en zijn smeekbede brengt Darnay naar Frankrijk. Gabelle is "vernoemd naar de gehate zouttaks ". [17]
+Boek de derde (herfst 1792)Bewerking
+Hoofdstuk 3
+    The Vengeance : Een metgezel van Madame Defarge, ook wel haar "schaduw" en luitenant genoemd, een lid van de zusterschap van vrouwelijke revolutionairen in Saint Antoine, en revolutionaire ijveraar. (Veel Fransen hebben hun naam veranderd om hun enthousiasme voor de revolutie te tonen. [18] ) Carton voorspelt dat de Vengeance, Defarge, Cly en Barsad door de revolutie zullen worden verteerd en op de guillotine zullen eindigen.
+Hoofdstuk 13
+    De naaister : "...een jonge vrouw, met een lichte meisjesachtige vorm, een lief, spaarzaam gezicht waarin geen spoor van kleur was, en grote wijd geopende geduldige ogen..." Nadat ze verstrikt is geraakt in The Terror, slaat ze toe begin een gesprek met de man van wie ze aanneemt dat het Evrémonde is in de grote kamer waar de guillotineslachtoffers van de volgende dag zijn verzameld. Als ze zich realiseert dat een andere man de plaats van Charles Darnay heeft ingenomen, bewondert ze zijn offer en vraagt ze of ze zijn hand mag vasthouden tijdens hun tumultueuze rit naar de plaats van executie.
+BronnenBewerking
+Tijdens een optreden in The Frozen Deep kreeg Dickens een toneelstuk te lezen genaamd The Dead Heart van Watts Phillips , dat de historische setting, de basisverhaallijn en de climax had die Dickens gebruikte in A Tale of Two Cities . Het stuk werd geproduceerd terwijl A Tale of Two Cities in series werd uitgebracht in All the Year Round en leidde tot plagiaat. [20]
+Other sources are The French Revolution: A History by Thomas Carlyle (especially important for the novel's rhetoric and symbolism);[21] Zanoni by Edward Bulwer-Lytton; The Castle Spector by Matthew Lewis; Travels in France by Arthur Young; and Tableau de Paris by Louis-Sébastien Mercier. Dickens also used material from an account of imprisonment during the Terror by Beaumarchais, and records of the trial of a French spy published in The Annual Register.[22]
+Research published in The Dickensian in 1963 suggests that the house at 1 Greek Street, now The House of St Barnabas, forms the basis for Dr Manette and Lucie's London house.[23]
+    In a building at the back, attainable by a courtyard where a plane tree rustled its green leaves, church organs claimed to be made, and likewise gold to be beaten by some mysterious giant who had a golden arm starting out of the wall ... as if he had beaten himself precious.[24]
+The "golden arm" (an arm-and-hammer symbol, an ancient sign of the gold-beater's craft) is now housed at the Charles Dickens Museum, but a modern replica could be seen sticking out of the wall near the Pillars of Hercules pub at the western end of Manette Street (formerly Rose Street),[25] until this building was demolished in 2017.
+Publicatie geschiedenisBewerking
+The 45-chapter novel was published in 31 weekly instalments in Dickens's new literary periodical titled All the Year Round. From April to November of 1859, Dickens also republished the chapters as eight monthly sections in green covers. All but three of Dickens's previous novels had appeared as monthly instalments prior to publication as books. The first weekly instalment of A Tale of Two Cities ran in the first issue of All the Year Round on 30 April 1859. The last ran 30 weeks later, on 26 November.[1]
+The Telegraph and The Guardian claim that it is one of the best-selling novels of all time.[3][4][26] WorldCat listed 1,529 editions of the work, including 1,305 print editions.[27]
+AnalyseBewerking
+A Tale of Two Cities is one of only two works of historical fiction by Charles Dickens (the other being Barnaby Rudge).[28]
+Dickens uses literal translations of French idioms for characters who cannot speak English, such as "What the devil do you do in that galley there?!!" and "Where is my wife? … Here you see me."[29] The Penguin Classics edition of the novel notes that "Not all readers have regarded the experiment as a success."[29]
+J. L. Borges quipped: "Dickens lived in London. In his book A Tale of Two Cities, based on the French Revolution, we see that he really could not write a tale of two cities. He was a resident of just one city: London."[30]
+Opening linesEdit
+Several pairs of contrasting words in the opening lines have been interpreted to illustrate the dichotomous climate of the social disparities between the French bourgeoisie and aristocracy around the time of French Revolution.[31] It has been said, that currently almost a similar disparity has been created in current health delivery system, where rich and poor get two different kinds of treatment. It is predicted that just as the end of the French Revolution gave rise to a new Age of Reason, empowering citizens across France, the current situation may also usher in a new light in due course of time.[31]
+Autobiographical materialEdit
+Some have argued that in A Tale of Two Cities Dickens reflects on his recently begun affair with eighteen-year-old actress Ellen Ternan, which was possibly platonic but certainly romantic. Lucie Manette has been noted as resembling Ternan physically.[32]
+After starring in a play by Wilkie Collins titled The Frozen Deep, Dickens was first inspired to write Two Cities. In the play, Dickens played the part of a man who sacrifices his own life so that his rival may have the woman they both love; the love triangle in the play became the basis for the relationships among Charles Darnay, Lucie Manette, and Sydney Carton in Two Cities.[33]
+Sydney Carton and Charles Darnay may bear importantly on Dickens's personal life. The plot hinges on the near-perfect resemblance between Sydney Carton and Charles Darnay; the two look so alike that Carton twice saves Darnay through the inability of others to tell them apart. Carton is Darnay made bad. Carton suggests as much:
+    'Do you particularly like the man [Darnay]?' he muttered, at his own image [which he is regarding in a mirror]; 'why should you particularly like a man who resembles you? There is nothing in you to like; you know that. Ah, confound you! What a change you have made in yourself! A good reason for talking to a man, that he shows you what you have fallen away from and what you might have been! Change places with him, and would you have been looked at by those blue eyes [belonging to Lucie Manette] as he was, and commiserated by that agitated face as he was? Come on, and have it out in plain words! You hate the fellow.'[34]
+Many have felt that Carton and Darnay are doppelgängers, which Eric Rabkin defines as a pair "of characters that together, represent one psychological persona in the narrative".[35] If so, they would prefigure such works as Robert Louis Stevenson's Dr Jekyll and Mr Hyde. Darnay is worthy and respectable but dull (at least to most modern readers), Carton disreputable but magnetic.[citation needed]
+One can only suspect whose psychological persona it is that Carton and Darnay together embody (if they do), but it is often thought to be the psyche of Dickens. He might have been quite aware that between them, Carton and Darnay shared his own initials, a frequent property of his characters.[36] However, he denied it when asked.
+Dickens dedicated the book to the Whig and Liberal prime minister Lord John Russell: "In remembrance of many public services and private kindnesses."[37]
+Hedendaagse kritiekBewerking
+The reports published in the press were divergent. Thomas Carlyle was enthusiastic, which made the author "heartily delighted".[38] On the other hand, Mrs. Oliphant found "little of Dickens" in the novel.[39] The critic James Fitzjames Stephen called it a "dish of puppy pie and stewed cat which is not disguised by the cooking" and "a disjointed framework for the display of the tawdry wares, which are Mr Dickens's stock-in-trade.[40]
+AanpassingenBewerking
+Classic Comics issue #6
+FilmsEdit
+    A Tale of Two Cities, a 1911 silent film.
+    A Tale of Two Cities, a 1917 silent film.
+    A Tale of Two Cities, a 1922 silent film.
+    The Only Way, a 1927 silent British film directed by Herbert Wilcox.
+    A Tale of Two Cities, a 1935 black-and-white film starring Ronald Colman, Elizabeth Allan, Reginald Owen, Basil Rathbone, and Edna May Oliver, nominated for the Academy Award for Best Picture.
+    A Tale of Two Cities, a 1958 version, starring Dirk Bogarde, Dorothy Tutin, Christopher Lee, Leo McKern, and Donald Pleasence.
+    A Tale of Two Cities, a 1980 version, starring Chris Sarandon, Alice Krige and Kenneth More.
+RadioEdit
+    On 8 April 1935, WCAE in Pittsburgh, Pennsylvania, presented A Tale of Two Cities "in chapter sequence" on Monday nights.[41]
+    On 25 July 1938, The Mercury Theatre on the Air produced a radio adaptation starring Orson Welles. Welles also starred in a version broadcast on Lux Radio Theater on 26 March 1945.
+    Ronald Colman recreated his 1935 film role three times on radio: twice on the Lux Radio Theatre, first on 12 January 1942 with Edna Best and again on 18 March 1946 with Heather Angel, and once on the 9 March 1948 broadcast of Favorite Story (director Cecil B. DeMille's "favorite story").
+    On 7 October 1943, a portion of the novel was adapted to the syndicated programme The Weird Circle as "Dr Manette's Manuscript."
+    In 1950, the BBC broadcast a radio adaptation by Terence Rattigan and John Gielgud of their unproduced 1935 stage play.
+    A half-hour version titled "Sydney Carton" was broadcast on 27 March 1954 on Theatre Royal hosted by and starring Laurence Olivier.
+    In June 1989, BBC Radio 4 produced a seven-hour drama adapted for radio by Nick McCarty and directed by Ian Cotterell. This adaptation has been occasionally repeated by BBC Radio 7 and later BBC Radio 4 Extra (most recently in 2009). The cast included Charles Dance as Sydney Carton, Maurice Denham as Dr Manette, Richard Pasco as Mr Lorry, John Moffatt as Marquis St. Evrémonde, Charlotte Attenborough as Lucie Manette, John Duttine as Darnay, Aubrey Woods as Mr Stryver and Barbara Leigh-Hunt as Miss Pross.[42] BBC Radio 4 produced a new five-part adaptation for radio by Mike Walker with original music by Lennert Busch and directed by Jessica Dromgoole and Jeremy Mortimer[43] which won the 2012 Bronze Sony Radio Academy Award for Best Drama.[44] The cast included Robert Lindsay as the voice of Charles Dickens, Paul Ready as Sydney Carton, Karl Johnson as Dr Manette, Lydia Wilson as Lucie Manette, Jonathan Coy as Mr Lorry, Andrew Scott as Darnay, Alison Steadman as Miss Pross and Clive Merrison as Marquis St. Evrémonde.
+    In 2018, A Tale of Two Cities: Aleppo and London, a three-part adaptation of the Dickens novel written by Ayeesha Menon and directed by Polly Thomas was broadcast on BBC Radio 4, updating the story and characters to set it in modern-day London and war-torn Syria.[45] The cast included Shaun Parker as Sid (Sydney Carton), Lara Sawalha as Lina (Lucie Manette), Fatima Adoum as Taghreed (Madame Defarge), Phil Davis as Jarvis (Mr Lorry), Khalid Abdalla as Shwan Dahkurdi (Charles Darnay) and Nadim Sawalha as Dr Mahmoud (Dr Manette).
+TelevisionEdit
+    ABC produced a two-part mini-series in 1953.[46]
+    The BBC produced an eight-part mini-series in 1957 starring Peter Wyngarde as Sydney Carton, Edward de Souza as Charles Darnay and Wendy Hutchinson as Lucie Manette.
+    The BBC produced a ten-part mini-series in 1965 starring John Wood as Carton, Nicholas Pennell as Charles Darnay, Kika Markham as Lucie Manette and Patrick Troughton as Dr Manette.[47]
+    The BBC produced another eight-part mini-series in 1980 starring Paul Shelley as Carton/Darnay, Sally Osborne as Lucie Manette and Nigel Stock as Jarvis Lorry.
+    A Tale of Two Cities, a 1984 TV animated version by Burbank Animation Studios.[48]
+    ITV Granada produced a two-part mini-series in 1989 starting James Wilby as Sydney Carton, Xavier Deluc as Charles Darnay and Serena Gordon as Lucie Manette. The production also aired on Masterpiece Theatre on PBS in the United States.[49][50]
+John Martin-Harvey as Sidney Carton (1899)
+Stage productionsEdit
+    Henry Irving's Lyceum Theatre company: The Only Way (1899), John Martin-Harvey as Sidney Carton
+    Royal & Derngate Theatre produced an adaptation by Mike Poulton with original music by Rachel Portman, directed by James Dacre.
+    The Regent's Park Open Air Theatre staged an adaptation by Matthew Dunster in 2017, directed by artistic director Timothy Sheader.
+Stage musicalsEdit
+Stage musical adaptations of the novel include:
+    Two Cities, the Spectacular New Musical (1968), with music by Jeff Wayne, lyrics by Jerry Wayne and starring Edward Woodward.[51]
+    A Tale of Two Cities (1998), with music by David Pomeranz and book by Steven David Horwich and David Soames. The musical was commissioned by Paul Nicholas and co-produced by Bill Kenwright ran at the New Alexandra Theatre in Birmingham during their 1998 Christmas season with Paul Nicholas as Sydney Carton.
+    Two Cities (2006), a musical by Howard Goodall, which was set during the Russian Revolution, with the two cities being London and St. Petersburg.
+    A Tale of Two Cities , een musical van Jill Santoriello , die op 18 september 2008 op Broadway in première ging in het Al Hirschfeld Theatre. De productie speelde James Barbour als Sydney Carton, Natalie Toro als Madame Defarge en Brandi Burkhardt als Lucie Manette. De show werd geregisseerd en gechoreografeerd door Warren Carlyle . Sinds Broadway is de show opgevoerd in de Verenigde Staten, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Japan en Korea. [52]
+OperaBewerking
+    Artur Benjamin operaversie van de roman, met als ondertitel Romantic Melodrama in Six Scenes , ging in première op 17 april 1953 onder leiding van de componist. Het ging in première in Sadler's Wells op 22 juli 1957, onder leiding van Leon Lovett . [53]
+BoekenBewerking
+    Dav Pilkey schreef een strip getiteld Dog Man: A Tale of Two Kitties , losjes gebaseerd op de roman.
+Populaire cultuurBewerking
+Op de Democratische Nationale Conventie van 1984 in de VS leverde hoofdspreker Mario Cuomo uit New York vernietigende kritiek op de vergelijking van toenmalig president Ronald Reagan van de Verenigde Staten met een "stralende stad op een heuvel". " met een toespeling op Dickens 'roman, waarin staat: "Mijnheer de president, u zou moeten weten dat deze natie meer een verhaal van twee steden is dan alleen een 'glanzende stad op een heuvel'." [54] [55]
+A Tale of Two Cities diende als inspiratie voor de Batman- film The Dark Knight Rises uit 2012 van Christopher Nolan . Het personage van Bane is gedeeltelijk geïnspireerd door Madame Defarge van Dickens : hij organiseert kangoeroe-rechtszaken tegen de heersende elite van de stad Gotham en wordt breiend gezien in een van de processcènes zoals Madame Defarge. Er zijn andere hints in de roman van Dickens, zoals Talia al Ghul die geobsedeerd is door wraak en een hechte relatie heeft met de held, en Bane's slogan "het vuur stijgt" als een ode aan een van de hoofdstukken van het boek. [56]Bane's medewerker Barsard is vernoemd naar een ondersteunend personage in de roman. In de slotscène van de film leest Jim Gordon ( Gary Oldman ) de slotregels voor van Sydney Cartons innerlijke monoloog: "Het is veel beter wat ik doe dan ik ooit heb gedaan, het is een veel veel betere rust waar ik heen ga dan Ik heb het ooit geweten" - rechtstreeks uit de roman. [57]
+ReferentiesBewerking
+"Facsimile van de originele 1e publicatie van "A Tale of Two Cities" in All the year round". S4utalen.com. Ontvangen 5 januari 2013.
+Gedaan D'Ammassa, Encyclopedia of Adventure Fiction . Facts on File Library of World Literature, Infobase Publishing, 2009. blz. vii–viii.
+"Charles Dickens-roman op naam van George Eliot te koop". De Bewaker. Opgehaald op 7 september 2019.
+"A Tale of Two Cities, King's Head, recensie" . De Telegraaf. Gearchiveerdvan het origineel op 11 januari 2022. Opgehaald op 7 september 2019.
+"TLSWikipedia alles overwinnend - De TLS" . 26 mei 2016. Gearchiveerd van het origineel op 26 mei 2016 . Ontvangen 17 februari 2021 .
+"The Big Read" Gearchiveerd 9 juli 2019 bij de Wayback Machine . BBC. April 2003. Ontvangen 26 juli 2019
+Charles Dickens, A Tale of Two Cities , boek de eerste, hoofdstuk I.
+Dickens 2003 , p. 128 (Boek 2, Hoofdstuk 9). Deze verklaring [ nodig citaat ] (over het dak) is meer waar dan de markies weet, en nog een voorbeeld van voorafschaduwing: het kasteel van Evrémonde wordt platgebrand door opstandige boeren in boek 2, hoofdstuk 23.
+Dickens 2003, p. 159 (Book 2, Chapter 14)
+Dickens 2003, p. 344 (Book 3, Chapter 10)
+Dickens 2003, p. 390 (Book 3, Chapter 15)
+Dickens 2003, p. 83 (Book 2, Chapter 4)
+After Dr Manette's letter is read, Darnay says that "It was the always-vain endeavour to discharge my poor mother's trust, that first brought my fatal presence near you." (Dickens 2003, p. 347 [Book 3, Chapter 11].) Darnay seems to be referring to the time when his mother brought him, still a child, to her meeting with Dr Manette in Book 3, Chapter 10. But some readers also feel that Darnay is explaining why he changed his name and travelled to England in the first place: to discharge his family's debt to Dr Manette without fully revealing his identity. (See note to the Penguin Classics edition: Dickens 2003, p. 486.)
+Stryver, like Carton, is a barrister and not a solicitor; Dickens 2003, p. xi
+Also called "The Younger", having inherited the title at "the Elder"'s death, the Marquis is sometimes referred to as "Monseigneur the Marquis St. Evrémonde". He is not so called in this article because the title "Monseigneur" applies to whoever among a group is of the highest status; thus, this title sometimes applies to the Marquis and other times does not.
+Dickens 2003, p. 120 (Book 2, Chapter 8)
+Dickens 2003, p. 462
+Dickens 2003, p. 470
+Dickens by Peter Ackroyd; Harper Collins, 1990, p. 777
+Dickens by Peter Ackroyd; Harper Collins, 1990, p. 859
+Dickens, Charles (1970) [1859]. Woodcock, George (ed.). A tale of Two Cities. Illust. by Hablot L. Browne. Penguin Books. pp. 408, 410; n. 30, 41. ISBN 0140430547.
+Dickens by Peter Ackroyd; Harper Collins, 1990, pp. 858–862
+Chesters & Hampshire, Graeme & David (2013). London's Secret Places. Bath, England: Survival Books. pp. 22–23.
+A Tale of Two Cities, Charles Dickens
+Richard Jones. Walking Dickensian London. New Holland Publishers, 2004. ISBN 9781843304838. p. 88.
+Thonemann, Peter (25 mei 2016). "De alles overwinnende Wikipedia?" . the-tls.co.uk . Ontvangen 29 mei 2016 . "Dit cijfer van 200 miljoen is – om het voor de hand te houden – pure fictie. ""De uiteindelijke bron is onbekend: misschien een hyperbolisch persbericht uit 2005 voor een musicalbewerking op Broadway van de roman van Dickens. ""Maar de aanwezigheid van deze canard op Wikipedia had en heeft nog steeds een verrassende invloed. ""Sinds 2008 is de claim herhaaldelijk hergebruikt..." ""
+"Resultaten voor 'ti: A Tale of Two Cities au: Charles Dickens' > 'Charles Dickens' [WorldCat.org]" . www.worldcat.org . Ontvangen 26 juli 2022 .
+"www.dickensfellowship.org, 'Dickens als fictieschrijver' " . Ontvangen op 1 januari 2015 .
+(2003). A Tale of Two Cities (herziene red.). Londen: Penguin Books Ltd. pp. 31, 55. ISBN-nummer  978-0-141-43960-0.
+Borges, Jorge Luis (31 juli 2013). Professor Borges: een cursus over Engelse literatuur . Nieuwe richtingen publiceren. P. 159 - via internetarchief.
+Kumarasamy MA, Esper GJ, Bornstein WA (september 2017). "Commentaar op een fragment uit A Tale of Two Cities". Acad Med. 92(9): 1249.doi: 10.1097/01.ACM.0000524672.21238.b6 . PMID28857922.
+Dickens 2003 , p. xxi
+"Context van een verhaal over twee steden" . Ontvangen 3 augustus 2009 .
+Dickens 2003 , p. 89 (Boek 2, Hoofdstuk 4) p. 89
+Rabkin 2007 , cursusboekje p. 48
+Schlicke2008 , p. 53
+Dickens, Charles (1866), A Tale of Two Cities (First ed.), London: Chapman and Hall, p. iii, retrieved 6 July 2019
+Charles Dickens, Letters, "Letter to Thomas Carlyle, 30 October 1859.
+Margaret Oliphant," Review of A Tale of Two Cities, Blackwood's, No. 109, 1871.
+James Fitzjames Stephen, Saturday Review, 17 December 1859.
+Hamilton, Jane (8 April 1935). "Dickens Radio Revival Tale of Two Cities WAE Presentation". Pittsburgh Sun-Telegraph. p. 16. Retrieved 9 May 2022 – via Newspapers.com.
+"BBC - Radio 4 - Dickens Bicentenary". www.bbc.co.uk. Retrieved 26 July 2022.
+Dromgoole, Jessica. "A Tale of Two Cities on BBC Radio 4. And a podcast too!".
+"Sony Radio Academy Award Winners". The Guardian. 15 May 2012. Retrieved 12 March 2014.
+"A Tale of Two Cities: Aleppo and London" Archived 30 October 2020 at the Wayback Machine. BBC. Retrieved 30 April 2020
+chasmilt777 (10 August 2006). ""The Plymouth Playhouse" A Tale of Two Cities: Part 1 (TV Episode 1953)". IMDb.
+"A Tale of Two Cities: Episode 1". 11 April 1965. p. 17 – via BBC Genome.
+"A Tale of Two Cities". 8 June 1984. Retrieved 26 July 2022 – via IMDb.
+New York Magazine, 23 Sep 1991, p. 176, at Google Books
+Jack Goldstein and Isabella Reese 101 Amazing Facts about Charles Dickens, p. 11, at Google Books
+The Encyclopedia of the Musical Theatre, Volume 1. Schirmer Books. 1994. p. 358.
+BWW News Desk. "A Tale of Two Cities Adds Two Performances at Birdland". BroadwayWorld.com. Retrieved 23 December 2018.
+"A Tale of Two Cities (1949–50)". Boosey & Hawkes. Retrieved 12 March 2014.
+Duffy, Bernard K.; Leeman, Richard W. (2005). American Voices: een encyclopedie van hedendaagse redenaars . Greenwood Publishing Group. P. 100. ISBN-nummer  9780313327902.
+Shesol, Jeff (2 januari 2015). "Mario Cuomo's beste moment" . De Newyorker . ISSN 0028-792X . Ontvangen 6 mei 2018 .
+"Christopher Nolan over de literaire inspiratie van The Dark Knight Rises" . ComingSoon.net . 8 juli 2012 . Ontvangen 29 december 2017 .
+    "De donkere ridder stijgt" . De Sydney Morning Herald . Opgehaald op 30 april 2020 .
+====== Geciteerde werken ======
+    A Tale of Two Cities Shmoop: studiegidsen en bronnen voor docenten. Web. 12 maart 2014.
+    Biederman, Hans. Woordenboek van symboliek. New York: Meridiaan (1994) ISBN 978-0-452-01118-2
+    Dickens, Karel. Een verhaal over twee steden. Bewerkt en met een inleiding en aantekeningen door Richard Maxwell. Londen: Penguin Classics (2003) ISBN 978-0-14-143960-0
+    Drabble, Margaret, uitg. The Oxford Companion to Engelse literatuur . 5e druk. Oxford, VK: Oxford University Press (1985) ISBN 0-19-866130-4
+    Forster, EM Aspecten van de roman (1927). Herdruk uit 2005: London: Penguin. ISBN 978-0-14-144169-6
+    Orwel, George. "Charles Dickens". In een verzameling essays . New York: Harcourt Brace Jovanovich (1946) ISBN 0-15-618600-4
+    Rabkin, Erik. Meesterwerken van de fantasierijke geest: de meest fantastische werken van de literatuur . Chantilly, VA: Het onderwijsbedrijf (2007)
+    Schlicke, Paul. Koffie Met Dickens . Londen: Duncan Baird Publishers (2008) ISBN 978-1-84483-608-6
+    A Tale of Two Cities: Character List SparkNotes: de populairste studiegidsen van vandaag. Web. 11 april 2011.
+    Ackroyd, Peter. Dickens . Londen: HarperCollins (1990). ISBN 0-06-016602-9 .
+---- struct data ----
+auteur.auteurnaam    :
+auteur.volledigenaam :
+auteur.geboortedatum :
+auteur.sterfdatum    :
+auteur.geboorteplaats :
+auteur.geboorteland  :
+auteur.sterfplaats   :
+auteur.sterfland     :
+auteur.nationaliteit :
+auteur.wikipedia (NL) :
+auteur.wikipedia (org) :
+auteur.Sasteren Dokuwiki :
+auteur.eigensite     :
+auteur.Belangrijkste Werken :
+auteur.genre         :
+----