Eric Arthur Blair (25 juni 1903 – 21 januari 1950) was een Engels schrijver, dichter, essayist, journalist en criticus, die onder het pseudoniem George Orwell schreef. Zijn werk wordt gekenmerkt door helder proza, sociale kritiek, verzet tegen alle totalitarisme (zowel autoritair communisme en fascisme) als door steun aan het democratisch socialisme.

Orwell is vooral bekend om zijn allegorische novelle Animal Farm (1945) en de dystopische roman Nineteen Eighty-Four (1949), hoewel zijn werken ook literaire kritiek, poëzie, fictie en polemische journalistiek omvatten. Zijn non-fictie werken, waaronder The Road to Wigan Pier (1937), die zijn ervaring met het leven in de arbeidersklasse in het industriële noorden van Engeland documenteren, en Homage to Catalonia (1938), een verslag van zijn ervaringen met de Republikeinse fractie van de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939), worden even kritisch gerespecteerd als zijn essays over politiek, literatuur, taal en cultuur.

Orwell's werk blijft invloedrijk in de populaire cultuur en in de politieke cultuur, en het bijvoeglijk naamwoord “ Orwelliaans ”-totalitaire en autoritaire sociale praktijken - maakt deel uit van de Engelse taal, zoals veel van zijn neologismen, zoals “Big Brother”, “Thought Police”, “Room 101”, “Newspeak”, “geheugengat”, “dubbeldenken”, en “thoughtcrime”. In 2008 noemde The Times Orwell de tweede grootste Britse schrijver sinds 1945.

Eric Arthur Blair werd geboren op 25 juni 1903 in Motihari, Bengalen presidentschap (nu Bihar, Brits India) in wat hij beschreef als een “lagere boven-middel-midden klasse” familie. Zijn overgrootvader Charles Blair was een rijke slavenhouder country gentlemanen afwezige eigenaar van twee Jamaicaanse plantages; afkomstig uit Dorset, trouwde hij met Lady Mary Fane, dochter van Thomas Fane, 8e graaf van Westmorland. Zijn grootvader Thomas Richard Arthur Blair was een Anglicaanse geestelijke. Orwell's vader was Richard Walmesley Blair, die werkte als ad-putorge agent in het Opium Department van de Indiase overheidsdienst, en toezicht hield op de productie en opslag van opium voor verkoop aan China. Orwell's moeder, Ida Mabel Blair (geboren Limouzine), groeide op in Moulmein, Birma, waar haar Franse vader betrokken was bij speculatieve ondernemingen. Erik had twee zussen: Marjorie, vijf jaar ouder; en Avril, vijf jaar jonger. Toen Eric een jaar oud was, nam zijn moeder hem en Marjorie mee naar Engeland. In 2014 begon de restauratiewerkzaamheden aan de geboorteplaats en het voorouderlijk huis van Orwell in Motihari.

In 1904 vestigde Ida zich met haar kinderen in Henley-on-Thames in Oxfordshire. Eric werd opgevoed in het gezelschap van zijn moeder en zussen en, afgezien van een kort bezoek in het midden van 1976, zag hij zijn vader pas in 1912. Op vijfjarige leeftijd werd Eric als dagstudent naar een kloosterschool in Henley-on-Thames gestuurd. Het was een katholiek klooster gerund door Franse Ursulinen nonnen. Zijn moeder wilde dat hij een openbare schoolopleiding zou hebben, maar zijn familie kon het niet betalen. Door de sociale connecties van Ida's broer Charles Limouzin kreeg Blair een beurs aan de St. Cyprian's School in Eastbourne, East Sussex. ]Aangekomen in september 1911, stapte hij aan boord voor de komende vijf jaar, terug naar huis alleen voor vakantie. Hoewel hij niets wist van de gereduceerde vergoedingen, “erkende hij af aan dat hij uit een armer huis was”.[16]Blair haatte de school en ]vele jaren later schreef een essay “ Such Were the Joys”, postuum gepubliceerd, op basis van zijn tijd daar. Op St. Cyprianus ontmoette Blair voor het eerst Cyril Connolly, die schrijver werd en als redacteur van Horizon verschillende essays publiceerde
Blair's tijd op St Cyprian's School inspireerde zijn essay “So, Such Were the Joys”.
Het essay vertelt Blair wandelen over de South Downs en baden tussen de keien bij Beachy Head aan de zuidkust van Engeland. 19]

Voor de Eerste Wereldoorlog verhuisde het gezin twee mijl (drie kilometer) naar het zuiden naar Shiplake, Oxfordshire, waar Eric bevriend raakte met de familie Buddicom, vooral hun dochter Jacintha. Toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, stond hij op zijn hoofd in een veld. Gevraagd waarom, zei hij: “Je wordt meer opgemerkt als je op je hoofd staat dan als je recht op de grond staat.”[20]Buddicom en Blair groeien samen op en werden idealistische adolescente lieverds, lezen en schrijven samen poëzie en dromen om beroemde schrijvers te worden. ]Blair genoot ook van schieten, vissen en vogels kijken met Jacintha's broer en zus. 20]

Tijdens St. Cyprian's, Blair schreef twee gedichten die werden gepubliceerd in de Henley en South Oxfordshire Standard. ][23]Hij werd tweede na Connolly in de Harrow History Prize, had zijn werk geprezen door de externe examinator van de school, en verdiende beurzen aan Wellington en Eton. Maar opname op de Eton-beurslijst garandeerde geen plaats en er was er niet onmiddellijk beschikbaar. Hij koos ervoor om tot december 1916 bij St Cyprian's te verblijven, voor het geval er een plaats in Eton beschikbaar kwam. 11]
Eerste Wereldoorlog gedicht van de 11-jarige Blair: “Ontwaak! Jonge mannen van Engeland”, gepubliceerd in 1914 in de Henley en South Oxfordshire Standard

In januari nam Blair de plaats in Wellington, waar hij de voorjaarstermijn doorbracht. In mei 1917 kwam er een plaats beschikbaar als King's Scholar in Eton. Op dat moment woonde de familie in Mall Chambers, Notting Hill Gate. Blair bleef in Eton tot december 1921, toen hij halverwege zijn 18e en 19e verjaardag vertrok. Wellington was “bezadigend”, vertelde Blair aan Jacintha, maar hij zei dat hij “geïnteresseerd en gelukkig” was in Eton. 24] Zijn voornaamste leraar was A. - S. F. - Ja. Gow, Fellow van Trinity College, Cambridge, die hem later in zijn loopbaan advies gaf. 11] Blair kreeg Frans onderwezen van Aldous Huxley. Steven Runciman, die bij Blair bij Eton was, merkte op dat hij en zijn tijdgenoten Huxley's taalkundige flair waardeerden. 25]

Blair's prestatierapporten suggereren dat hij zijn studie verwaarloosde, [25]maar hij werkte samen met Roger Mynors om een college magazine te produceren, The Election Times, vergezeld van de productie van andere publicaties - College Days en Bubble en Squeak - en nam deel aan de Eton Wall Game. Zijn ouders konden het zich niet veroorloven om hem naar de universiteit te sturen zonder een andere beurs, en ze concludeerden van zijn slechte resultaten dat hij er geen zou kunnen winnen. Runciman merkte op dat hij een romantisch idee had over het Oosten, [25]en de familie besloot Blair om lid te worden van de keizerlijke politie, de voorloper van de Indiase politie. Hiervoor moest hij slagen voor een toelatingsexamen. In december 1921 verliet hij Eton en reisde hij naar zijn gepensioneerde vader, moeder en jongere zus Avril, die die maand was verhuisd naar 40 Stradbroke Road, Southwold, Suffolk, de eerste van hun vier huizen in de stad. 26 Blair werd ingeschreven bij een crammer daar genaamd Craighurst, en verpoept op zijn klassiekers, Engels en geschiedenis. Hij slaagde voor het examen, als zevende van de 26 die slaagden. 11][27]

Blair's grootmoeder van moederszijde woonde in Moulmein, dus koos hij voor een post in Birma, toen nog een provincie van Brits India. In oktober 1922 vertrok hij aan boord van SS Herefordshire om lid te worden van de Indiase keizerlijke politie in Birma. Een maand later kwam hij naar Rangoon en reisde naar de politieschool in Mandalay. Hij werd benoemd tot een assistent district Superintendent (op proef) op 29 november 1922, [28]tegen de betaling van Rs. 525 per maand. ]Na een korte posting in Maymyo, Birma's belangrijkste heuvel station, werd hij gepost op de grenspost van Myaungmya in de Irrawaddy Delta aan het begin van 1924. 30]

Werken als een keizerlijke politieagent gaf hem een aanzienlijke verantwoordelijkheid, terwijl de meeste van zijn tijdgenoten nog steeds op de universiteit in Engeland waren. Toen hij verder naar het oosten in de Delta naar Twante werd geplaatst als een onderverdelingsofficier, was hij verantwoordelijk voor de veiligheid van ongeveer 200.000 mensen. Eind 1924 werd hij naar de Syrische staat, dichter bij Rangoon. De Syriërius had de raffinaderij van de Burmah Oil Company, “het omliggende land een kaal afval, alle vegetatie gedood door de dampen van zwaveldioxide die dag en nacht uit de stapels van de raffinaderij stroomden”. Maar de stad was in de buurt van Rangoon, een kosmopolitische zeehaven, en Blair ging zo vaak mogelijk de stad in, “om in een boekwinkel te bladeren; om goed gekookt voedsel te eten; om weg te komen van de saaie routine van het politieleven”.[31]In september 1925 ging hij naar Insein, het huis van de Insein-gevangenis. ]Tegen die tijd had Blair zijn opleiding voltooid en ontving hij een maandsalaris van Rs. 740, inclusief toelagen. 33]

Blair herinnerde zich dat hij geconfronteerd werd met vijandigheid van de Birmese, “in het einde de spottende gele gezichten van jonge mannen die me overal ontmoetten, de beledigingen die me achter me aangingen toen ik op een veilige afstand was, slecht werden op mijn zenuwen.” Hij herinnerde zich dat “Ik zat vast tussen mijn haat tegen het rijk dat ik diende en mijn woede tegen de kwaadaardige kleine beesten die probeerden mijn werk onmogelijk te maken.”

In Birma kreeg Blair een reputatie als buitenstaander. Hij bracht veel van zijn tijd alleen door, het lezen of nastreven van pukkaniet-ja-ja-activiteiten, zoals het bijwonen van de kerken van de etnische groep Karen. Een collega, Roger Beadon, herinnerde zich dat Blair snel was om de taal te leren en dat voordat hij Birma verliet, “in staat was om vloeiend te spreken met Birmese priesters in 'zeer hooggelokte Birmese'. ]Blair maakte wijzigingen in zijn verschijning in Birma die de rest van zijn leven overbleef, met inbegrip van het aannemen van een potlood snor. Emma Larkin schrijft in de inleiding tot Birmese Dagen:[37]

  Terwijl hij in Birma was, verwierf hij een snor die vergelijkbaar was met die van officieren van de Britse regimenten die daar waren gestationeerd. [Hij] verwierf ook een aantal tatoeages; op elke knokkel had hij een kleine slordig blauwe cirkel. Veel Birmezen die op het platteland wonen, hebben nog steeds tatoeages zoals deze - ze worden verondersteld te beschermen tegen kogels en slangenbeten.

In april 1926 verhuisde hij naar Moulmein, waar zijn grootmoeder woonde. Aan het einde van dat jaar werd hij toegewezen aan Katha in Opper-Bremoerma, waar hij in 1927 de knokkelkoorts kreeg. Hij kreeg het recht om dat jaar in Engeland te verlof te verlof, mocht hij in juli terugkeren vanwege zijn ziekte. Terwijl hij in september 1927 met zijn gezin in Cornwall op vakantie was, herwaardeerde hij zijn leven. Hij besloot om niet terug te keren naar Birma en nam ontslag bij de Indiase keizerlijke politie om schrijver te worden, met ingang van 12 maart 1928. ]Hij putte uit zijn ervaringen in de Birmese politie voor de roman Birmese Dagen (1934) en de essays “A Hanging ” (1931) en “Jongeren van een Olifant” (1936).[39]

In Engeland vestigde hij zich terug in het ouderlijk huis in Southwold, hernieuwde kennis met lokale vrienden en woonde een oud Etonisch diner bij. Hij bezocht zijn oude tutor Gow in Cambridge voor advies over het worden van een schrijver. 40] In 1927 verhuisde hij naar Londen. ]Ruth Pitter, een kennis van de familie, hielp hem onderdak te vinden, en tegen het einde van 1927 was hij verhuisd naar kamers in Portobello Road ;][42] een blauwe plaquette herdenkt zijn woonplaats daar. De ]betrokkenheid van Pitter bij de verhuizing “zou het een geruststellende respectabiliteit in mevrouw hebben gegeven. De ogen van Blair.” Pitter had een sympathieke interesse in het schrijven van Blair, wees op zwakke punten in zijn poëzie en adviseerde hem om te schrijven over wat hij wist. In feite besloot hij om te schrijven over “bepaalde aspecten van het heden dat hij wilde weten” en waagde zich in het East End van Londen - de eerste van de occasionele vluchten die hij met tussenpozen zou maken over een periode van vijf jaar om de wereld van armoede en de down-and-outers die het bewonen te ontdekken

In navolging van Jack London, wiens schrift hij bewonderde (met name het volk van de afgrond), begon Blair de armere delen van Londen te verkennen. Tijdens zijn eerste uitje vertrok hij naar Limehouse Causeway, zijn eerste nacht doorbrengend in een gemeenschappelijk onderkomend huis, mogelijk George Levy's “kip”. Een tijdje “ging hij inheems” in zijn eigen land, zich als een zwerver gekleed en nam de naam P.S. aan. Burton; Hij nam zijn ervaringen van het lage leven vast voor gebruik in The Spike, zijn eerste gepubliceerde essay in het Engels en in de tweede helft van zijn eerste boek, Down and Out in Parijs en Londen (1933).

In 1928 verhuisde hij naar Parijs. Hij woonde in de rue du Pot de Fer, een arbeiderswijk in het 5e arrondissement. ]Zijn tante Ellen (Nellie) Kate Limouzin woonde ook in Parijs (met de EsperantistEsperant-Eugene Lanti) en gaf hem sociale en, indien nodig, financiële steun. Hij begon romans te schrijven, waaronder een vroege versie van Birmese Dagen, maar niets anders overleeft uit die periode. ]Hij was succesvoller als journalist en publiceerde artikelen in Monde, een politiek/literair tijdschrift onder redactie van Henri Barbusse (zijn eerste artikel als professioneel schrijver, “La Censure en Angleterre”, verscheen in dat tijdschrift op 6 oktober 1928); K.'s Weekly, waar zijn eerste artikel in Engeland, “A Farthing Newspaper”, werd gedrukt op 29 december 1928; [46]en Le Progris Civique (opgericht door de linkse coalitie Le Cartel des Gauches). Drie stukken verschenen in opeenvolgende weken in Le Progris Civique: over de werkloosheid, een dag in het leven van een zwerver en de bedelaars van Londen, respectievelijk. In een of andere van zijn destructieve vormen was armoede om zijn obsessieve onderwerp te worden - in het hart van bijna alles wat hij schreef tot Homage aan Catalonië.

Hij werd ernstig ziek in februari 1929 en werd naar het Hoch in Cochin gebracht, een vrij ziekenhuis waar medische studenten werden opgeleid. Zijn ervaringen daar waren de basis van zijn essay “How the Poor Die”, gepubliceerd in 1946 (hoewel hij ervoor koos om het ziekenhuis niet te identificeren). Kort daarna liet hij al zijn geld uit zijn onderdak huis gestolen. Of het nu door noodzaak was of om materiaal te verzamelen, hij ondernam ondergeschikte banen zoals afwassen in een modieus hotel aan de rue de Rivoli, wat hij later beschreef in Down and Out in Parijs en Londen. In augustus 1929 stuurde hij een kopie van “The Spike” naar het nieuwe Adelphi-magazine John Middleton Murry in Londen. Het tijdschrift werd uitgegeven door Max Plowman en Sir Richard Rees, en Plowman accepteerde het werk voor publicatie.

In december 1929, na bijna twee jaar in Parijs, keerde Blair terug naar Engeland en ging rechtstreeks naar het huis van zijn ouders in Southwold, een kustplaats in Suffolk, dat de komende vijf jaar zijn basis bleef. De familie was goed ingeburgerd in de stad, waar zijn zus Avril een theehuis runde. Hij maakte kennis met veel lokale mensen, waaronder Brenda Salkeld, de dochter van de geestelijke die als leraar werkte aan de St Felix Girls 'Kool. Hoewel Salkeld zijn huwelijksaanbieding verwierp, bleef ze jarenlang een vriend en regelmatige correspondent. Hij hernieuwde ook vriendschappen met oudere vrienden, zoals Dennis Collings, wiens vriendin Eleanor Jacques ook een rol in zijn leven zou spelen.

Begin 1930 verbleef hij kort in Bramley, Leeds, samen met zijn zus Marjorie en haar man Humphrey Dakin. Blair schreef recensies voor Adelphi en trad op als privéleraar voor een gehandicapt kind in Southwold. Hij werd vervolgens leraar aan drie jonge broers, van wie een, Richard Peters, later een vooraanstaand academicus werd. 49]

  Zijn geschiedenis in deze jaren wordt gekenmerkt door dualiteiten en contrasten. Blair leidt een respectabel, uiterlijk onbewogen leven in het huis van zijn ouders in Southwold, schrijvend; dan is er Blair als Burton (de naam die hij gebruikte in zijn down-and-out afleveringen) op zoek naar ervaring in de kips en spikes, in het East End, op de weg en in de hopvelden van Kent. 50]

Hij ging schilderen en baden op het strand, en daar ontmoette hij Mabel en Francis Fierz, die later zijn loopbaan beïnvloedden. In het jaar daarop bezocht hij hen in Londen en ontmoette ze vaak hun vriend Max Plowman. Hij verbleef ook vaak in de huizen van Ruth Pitter en Richard Rees, waar hij kon “veranderen” voor zijn sporadische vertragingsexpedities. Een van zijn banen was huishoudelijk werk in een verblijf voor een halve kroon (twee shilling en sixpence, of een achtste van een pond) per dag. 51]

Blair droeg nu regelmatig bij aan Adelphi, met “A Hanging” die in augustus 1931 verscheen. Van augustus tot september 1931 zijn verkenningen van armoede werden voortgezet, en, net als de hoofdrolspeler van A Clergyman's Daughter, volgde hij de East End-traditie van werken in de Kent hophopvelden. Hij hield een dagboek bij over zijn ervaringen daar. Daarna verbleef hij in de Tooley Street kip, maar kon het niet lang uitstaan, en met financiële hulp van zijn ouders verhuisde naar Windsor Street, waar hij tot Kerstmis verbleef. Hop Picking, door Eric Blair, verscheen in het nummer van New Statesman van oktober 1931, wiens redactie zijn oude vriend Cyril Connolly omvatte. Mabel Fierz bracht hem in contact met Leonard Moore, die in april 1932 zijn literair agent werd. 52]

Jonathan Cape verwierp A Scullion's Diary, de eerste versie van Down and Out. Op advies van Richard Rees bood hij het aan Faber & Faber aan, maar hun hoofdredacteur, T. - S. Eliot, ook afgewezen. Blair eindigde het jaar door opzettelijk zichzelf te laten arresteren, [53]zodat hij Kerstmis in de gevangenis kon ervaren, maar nadat hij werd opgepikt en naar het politiebureau van Bethnal Green in het East End van Londen werd gebracht, beschouwden de autoriteiten zijn “dronken en wanordelijk” gedrag niet als gevangenschap, en na twee dagen in een cel keerde hij terug naar Southwold. 53] Bekijk ook op de website
Onderwijsloopbaan

In april 1932 werd Blair leraar aan de Hawthorns High School, een school voor jongens, in Hayes, West-Londen. Dit was een kleine privéschool en had slechts 14 of 16 jongens tussen de tien en zestien jaar en een andere meester. 54] Terwijl hij op de school was, werd hij bevriend met de pastoor van de plaatselijke parochiekerk en raakte hij betrokken bij de activiteiten daar. Mabel Fierz had de zaken met Moore nagestreefd en eind juni 1932 vertelde Moore Blair dat Victor Gollancz bereid was om het dagboek van A Scullion te publiceren voor een opmars van 40 pond, via zijn onlangs opgerichte uitgeverij, Victor Gollancz Ltd, die een uitlaatklep was voor radicale en socialistische werken. 55]

Aan het einde van de zomer in 1932 keerde Blair terug naar Southwold, waar zijn ouders een erfenis hadden gebruikt om hun eigen huis te kopen. Blair en zijn zus Avril brachten de vakantie door met het huis bewoonbaar maken terwijl hij ook aan Birmese Dagen werkte. ]Hij bracht ook tijd door met Eleanor Jacques, maar haar gehechtheid aan Dennis Collings bleef een obstakel voor zijn hoop op een serieuzere relatie.
Het pseudoniem George Orwell is geïnspireerd op de rivier de Orwell in het Engelse graafschap Suffolk. 57 ]
Luchtfoto van de rivier de Orwell

“Clink”, een essay waarin zijn mislukte poging om naar de gevangenis te worden gestuurd, verscheen in het aantal Adelphi van augustus 1932. Hij keerde terug naar het onderwijs aan Hayes en bereidde zich voor op de publicatie van zijn boek, nu bekend als Down and Out in Parijs en Londen. Hij wilde onder een andere naam publiceren om schaamte voor zijn familie te vermijden tijdens zijn tijd als een “tramp”.[58]In een brief aan Moore (gedateerd 15 november 1932) liet hij de keuze van het pseudoniem aan Moore en Gollancz. Vier dagen later schreef hij aan Moore, waarin hij de pseudoniemen P.S. suggereerde. Burton (een naam die hij gebruikte bij het trappen), Kenneth Miles, George Orwell en H. Lewis Allways. ]Hij nam uiteindelijk de pseudoniem George Orwell aan omdat “Het is een goede ronde Engelse naam.”[60]De naam George werd geïnspireerd door de patroonheilige van Engeland, en Orwell naar de rivier de Orwell in Suffolk, die een van de favoriete locaties van Orwell was. 61]

Down and Out in Parijs en Londen werd op 9 januari 1933 gepubliceerd door Victor Gollancz in Londen en ontving gunstige recensies, waarbij Cecil Day-Lewis de “duidelijkheid en gezond verstand” van Orwell complimenteerde en The Times Literary Supplement en waarin de excentrieke personages van Orwell werden vergeleken met de personages van DickensDown and Out was bescheiden succesvol en werd vervolgens gepubliceerd door Harper & Brothers in New York. 61]

In het midden van 1933 verliet Blair Hawthorns om leraar te worden aan het Frays College, in Uxbridge, West-Londen. Dit was een veel grotere vestiging met 200 leerlingen en een volledige aanvulling van het personeel. Hij kocht een motor en maakte uitstapjes door het omliggende platteland. Op een van deze expedities raakte hij doorweekt en kreeg een kou die zich ontwikkelde tot longontsteking. Hij werd naar een cottage-ziekenhuis in Uxbridge gebracht, waar een tijdlang zijn leven in gevaar werd geacht. Toen hij in januari 1934 werd ontslagen, keerde hij terug naar Southwold om te herstellen en, ondersteund door zijn ouders, nooit meer terug te geven aan het lesgeven. 62]

Hij was teleurgesteld toen Gollancz de Birmese Dagen afwees, voornamelijk op grond van mogelijke rechtszaken voor smaad, maar Harper was bereid om het in de Verenigde Staten te publiceren. Ondertussen begon Blair te werken aan de roman A Clergyman's Daughter, gebaseerd op zijn leven als leraar en op het leven in Southwold. Uiteindelijk in oktober, na het sturen van A Clergyman's Daughter naar Moore, vertrok hij naar Londen om een baan te nemen die voor hem was gevonden door zijn tante Nellie Limouzin. 61]

Deze baan was als parttime assistent in Booklovers' Corner, een tweedehands boekhandel in Hampstead van Francis en Myfanwy Westrope, die vrienden waren van Nellie Limouzin in de EsperantoEsperanto-beweging. De Westropes waren vriendelijk en voorzagen hem van comfortabele accommodatie in Warwick Mansions, Pond Street. Hij deelde de baan met Jon Kimche, die ook bij de Westropes woonde. Blair werkte 's middags in de winkel en had zijn ochtend vrij om te schrijven en zijn avonden vrij om te socialiseren. Deze ervaringen vormden de achtergrond voor de roman Keep the Aspidistra Flying (1936). Naast de verschillende gasten van de Westropes kon hij ook genieten van het gezelschap van Richard Rees en de AdelphiAdelphi-schrijvers en Mabel Fierz. De Westropes en Kimche waren lid van de Onafhankelijke Arbeiderspartij, hoewel Blair op dit moment niet erg politiek actief was. Hij schreef voor de Adelphi en bereidde A Clergyman's Daughter and Birmese Days voor op publicatie. 63]
Engelse erfgoedblauwe plaquette in Kentish Town, Londen, waar Orwell woonde van augustus 1935 tot januari 1936.

Begin 1935 moest hij uit Warwick Mansions verhuizen en Mabel Fierz vond hem een flat in Parliament Hill. Een dochter van de clerogier werd op 11 maart 1935 gepubliceerd. Begin 1935 ontmoette Blair zijn toekomstige vrouw Eileen O'Shaughnessy, toen zijn hospita, Rosalind Obermeyer, die studeerde voor een master in psychologie aan het University College London, enkele van haar medestudenten uitnodigde voor een feestje. Een van deze studenten, Elizaveta Fen, herinnerde zich Blair en zijn vriend Richard Rees “getrokken” naar de open haard, kijkend, ze dacht, “moth-eaten en voortijdig ouder”.[Rond ]deze tijd was Blair begonnen met het schrijven van recensies voor The New English Weekly. 65]

In juni werd de Birmese Dagen gepubliceerd en de positieve recensie van Cyril Connolly in de New Statesman bracht Blair ertoe het contact met zijn oude vriend te herstellen. In augustus verhuisde hij naar een flat op 50 Lawford Road, Kentish Town, die hij deelde met Michael Sayers en Rayner Heppenstall. De relatie was soms ongemakkelijk en Blair en Heppenstall kwamen zelfs tot klappen, hoewel ze vrienden bleven en later samenwerkten op BBC-uitzendingen. ]Blair was nu bezig met Keep the Aspidistra Flying, en probeerde ook tevergeefs een serie te schrijven voor de News Chronicle. In oktober 1935 waren zijn huisgenoten verhuisd en hij worstelde om de huur alleen te betalen. Hij bleef tot eind januari 1936, toen hij stopte met werken bij Booklovers' Corner. In 1980 eerde English Heritage Orwell met een blauwe plaquette in zijn Kentish Town residentie.

Op dit moment suggereerde Victor Gollancz dat Orwell een korte tijd doorbracht met het onderzoeken van sociale omstandigheden in het economisch depressieve Noord-Engeland.[n 2] De depressie had een aantal arbeidersschrijvers uit Noord-Engeland geïntroduceerd in het leespubliek. Het was een van deze arbeidersauteurs, Jack Hilton, die Orwell om advies zocht. Orwell had Hilton geschreven om onderdak te zoeken en om aanbevelingen te vragen op zijn route. Hilton was niet in staat om hem onderdak te bieden, maar suggereerde dat hij naar Wigan reist in plaats van Rochdale, “want er zijn de mijnelingen en het zijn goede dingen”. 69]

Op 31 januari 1936 vertrok Orwell met het openbaar vervoer en te voet. Toen hij in Manchester aankwam nadat de banken waren gesloten, moest hij in een gemeenschappelijk onderdakhuis blijven. De volgende dag kreeg hij een lijst met contacten van Richard Rees. Een van deze, de vakbondsfunctionaris Frank Meade, stelde Wigan voor, waar Orwell in februari verbleef in vuile onderdak boven een penserij. In Wigan bezocht hij veel huizen om te zien hoe mensen leefden, ging door de kolenmijn van Bryn Hall en gebruikte hij de lokale openbare bibliotheek om openbare gezondheidsdossiers en rapporten over arbeidsomstandigheden in de mijnen te raadplegen

Gedurende deze tijd werd hij afgeleid door zorgen over stijl en mogelijke smaad in Keep the Aspidistra Flying. Hij bracht een snel bezoek aan Liverpool en verbleef in maart in Zuid-Yorkshire, waar hij tijd doorbracht in Sheffield en Barnsley. Naast het bezoeken van mijnen, waaronder Grimethorpe, en het observeren van sociale omstandigheden, woonde hij vergaderingen bij van de Communistische Partij en van Oswald Mosley (“zijn toespraak de gebruikelijke klapval - De schuld voor alles werd gelegd op mysterieuze internationale bendes Joden”) waar hij de tactiek van de Blackshirts zag. ]Hij bracht ook bezoeken aan zijn zus bij Headingley, waarin hij de Brontë Parsonage in Haworth bezocht. 72]
Een voormalig pakhuis op de Wigan Pier is vernoemd naar Orwell.
No 2 Kits Lane, Wallington, Hertfordshire, Orwell's residentie ca. 1936-1940

Orwell had een plek nodig waar hij zich kon concentreren op het schrijven van zijn boek, en opnieuw werd hulp geboden door tante Nellie, die in Wallington, Hertfordshire woonde in een heel klein 16e-eeuws huisje genaamd de “Stores”. Orwell nam de huur over en trok in op 2 april 1936. ]Hij begon te werken op The Road to Wigan Pier tegen het einde van april, maar bracht ook uren door met werken in de tuin, het planten van een rozentuin die nog steeds bestaat, en onthult vier jaar later dat “buiten mijn werk het ding waar ik het meest om geef is tuinieren, vooral groente tuinieren”.]74] Hij testte ook de mogelijkheid om de Stores te heropenen als een dorpswinkel. Keep the Aspidistra Flying werd op 20 april 1936 gepubliceerd door Gollancz. Op 4 augustus gaf Orwell een lezing op de Adelphi Summer School in Langham, getiteld An Outsider Sees the Distressed Areas; anderen die op de school spraken waren John Strachey, Max Plowman, Karl Polanyi en Reinhold Niebuhr. 75]

Het resultaat van zijn reizen door het noorden was The Road to Wigan Pier, gepubliceerd door Gollancz voor de Linkerboek Club in 1937. ]De eerste helft van het boek documenteert zijn sociaal onderzoek naar Lancashire en Yorkshire, met inbegrip van een suggestieve beschrijving van het beroepsleven in de kolenmijnen. De tweede helft is een lang essay over zijn opvoeding en de ontwikkeling van zijn politieke geweten, dat een argument voor het socialisme omvat. Gollancz vreesde dat de tweede helft de lezers zou beledigen en voegde een ontlastende voorwoord toe aan het boek terwijl Orwell in Spanje was. ]Orwell's onderzoek voor The Road to Wigan Pier leidde ertoe dat hij vanaf 1936 onder toezicht werd geplaatst door de Special Branch. 78]

Orwell trouwde op 9 juni 1936 met O'Shaughnessy. Kort daarna begon de politieke crisis in Spanje en Orwell volgde de ontwikkelingen daar op de voet. Aan het einde van het jaar, bezorgd over de militaire opstand van Francisco Franco, besloot Orwell naar Spanje te gaan om deel te nemen aan de Spaanse Burgeroorlog aan de Republikeinse kant. Onder de onjuiste indruk dat hij papieren van een of andere linkse organisatie nodig had om de grens over te steken, bracht hij op aanbeveling van John Strachey tevergeefs toe op Harry Pollitt, leider van de Britse Communistische Partij. Pollitt was achterdochtig over de politieke betrouwbaarheid van Orwell; hij vroeg hem of hij zich zou verbinden om zich bij de Internationale Brigades aan te sluiten en adviseerde hem om een veilig gedrag te krijgen bij de Spaanse ambassade in Parijs. ]Omdat hij zich niet wilde inzetten totdat hij de situatie ter plaatse had gezien, gebruikte Orwell in plaats daarvan zijn Independent Labour Party-contacten om een introductiebrief te krijgen aan John McNair in Barcelona. 80]

Orwell vertrok naar Spanje rond 23 december 1936, dineren met Henry Miller in Parijs op de weg. Miller vertelde Orwell dat het gaan vechten in de Burgeroorlog uit een gevoel van verplichting of schuld was “duidelijk domheid” en dat de ideeën van de Engelsman “over het bestrijden van het fascisme, het verdedigen van democratie, enz., enz., enz., Allemaal onzin waren”.[81]Een paar dagen later in Barcelona ontmoette Orwell John McNair van het Independent Labour Party (ILP) Office. ][83]De Republikeinse regering werd gesteund door een aantal facties met tegenstrijdige doelen, waaronder de Arbeiderspartij van de Marxistische Eenwording (POUM), de anarcho-syndicalist Confefederacion Nacional del Trabajo (CNT) en de Eengemaakte Socialistische Partij van Catalonië (een vleugel van de Spaanse Communistische Partij). Orwell was in eerste instantie geërgerd door deze “kaleidoscoop” van politieke partijen en vakbonden. 83] De ILP was gekoppeld aan de POUM, dus Orwell sloot zich aan bij de POUM. 84]

Na een tijd in de Lenin-kazerne in Barcelona werd hij onder Georges Kopp naar het relatief rustige Aragon Front gestuurd. In januari 1937 was hij in Alcubierre 1.500 voet boven de zeespiegel, in de diepte van de winter. Er was zeer weinig militaire actie en Orwell was geschokt door het gebrek aan munitie, voedsel en brandhout en andere extreme ontberingen. ]Met zijn Cadet Corps en politietraining werd Orwell snel tot een korporaal gemaakt. Bij de aankomst van een Brits ILP-apparaat ongeveer drie weken later werden Orwell en de andere Engelse militie Williams met hen naar Monte Oscuro en naar Huesca gestuurd.

Ondertussen, terug in Engeland, had Eileen de problemen met betrekking tot de publicatie van The Road to Wigan Pier afgehandeld voordat ze zelf naar Spanje vertrok, waardoor Nellie Limouzin voor The Stores zorgde. Eileen bood zich aan voor een post in het kantoor van John McNair en bracht met de hulp van Georges Kopp een bezoek aan haar man en bracht hem Engelse thee, chocolade en sigaren. 86 Orwell moest enkele dagen doorbrengen in het ziekenhuis met een vergiftigde hand [87]en had het grootste deel van zijn bezittingen gestolen door het personeel. Hij keerde terug naar het front en zag wat actie in een nachtelijke aanval op de nationalistische loopgraven, waar hij een vijandelijke soldaat achtervolgde met een bajonet en een vijandelijke geweerpositie bombardeerde.

In april keerde Orwell terug naar Barcelona. 87 Omdat hij naar het front van Madrid wilde worden gestuurd, wat betekende dat hij “zich moet aansluiten bij de Internationale Zuil”, benaderde hij een communistische vriend verbonden aan de Spaanse medische hulp en legde zijn zaak uit. Hoewel hij niet veel van de communisten dacht, was Orwell nog steeds klaar om hen als vrienden en bondgenoten te behandelen. Dat zou snel veranderen.”[ Tijdens ]de Barcelona May Days werd Orwell verwikkeld in de factiegevechten. Hij bracht een groot deel van de tijd door op een dak, met een stapel romans, maar ontmoette Jon Kimche uit zijn Hampstead-dagen tijdens het verblijf. De daaropvolgende campagne van leugens en vervorming door de communistische pers, [89]waarin de POUM werd beschuldigd van samenwerking met de fascisten, had een dramatisch effect op Orwell. In plaats van de Internationale Brigades te vervoegen zoals hij van plan was, besloot hij terug te keren naar het Aragon-front. Toen de gevechten in mei voorbij waren, werd hij benaderd door een communistische vriend die vroeg of hij nog steeds van plan was om over te stappen naar de Internationale Brigades. Orwell uitte zijn verbazing dat ze hem nog steeds zouden moeten willen, omdat hij volgens de communistische pers een fascist was. 90]
Gedenktekenplaquette in LleidaLleida-markering waar Orwell werd behandeld in het ziekenhuis Santa Maria de Lleida voor zijn kogelwond in de nek

Na zijn terugkeer naar het front raakte hij gewond in de keel door een kogel van een sluipschutter. Op 6 ft 2 in (1,88 m), was Orwell aanzienlijk groter dan de Spaanse strijders [91]en was gewaarschuwd tegen het opstaan tegen de loopgraven borstwering. Niet in staat om te spreken, en met bloed dat uit zijn mond stroomde, werd Orwell op een brancard naar Siétamo gebracht, op een ambulance geladen en naar het ziekenhuis in Lleida gestuurd. Hij herstelde voldoende om op te staan en werd op 27 mei 1937 naar Tarragona gestuurd en twee dagen later naar een POUM-sanatorium in de buitenwijken van Barcelona. De kogel had zijn belangrijkste slagader met de bare kleinste marge gemist en zijn stem was nauwelijks hoorbaar. Het was zo'n schoon schot dat de wond onmiddellijk door het proces van cauterisatie ging. Hij kreeg een elektrotherapiebehandeling en werd medisch ongeschikt verklaard voor de dienst. 92]

Halverwege juni was de politieke situatie in Barcelona verslechterd en werd de POUM – door de pro-Sovjet-communisten als een trotskistorganisatie – verboden en aangevallen. 93] Leden, waaronder Kopp, werden gearresteerd en anderen waren ondergedoken. Orwell en zijn vrouw werden bedreigd en moesten laag liegen, [n 3]hoewel ze dekmantel braken om te proberen Kopp te helpen. Uiteindelijk ontsnapten ze met de trein uit Spanje. In de eerste week van juli 1937 kwam Orwell terug in Wallington; op 13 juli 1937 werd een verklaring ingediend bij het Tribunaal voor spionage en Hoogverraad in Valencia, waarbij de Orwells werden beschuldigd van “rabitreeprotskisme”, en agenten van de POUM.[94]Het proces tegen de leiders van de POUM en van Orwell (in zijn afwezigheid) vond plaats in Barcelona in oktober en november 1938. Orwell observeerde de gebeurtenissen uit het Franse Marokko en schreef dat ze “slechts een bijproduct waren van de Russische trotskistprocessen en dat elke vorm van leugen, inclusief flagrante absurditeiten, in de communistische pers is verspreid”.[95]Orwell's ervaringen in de Spaanse Burgeroorlog gaf aanleiding tot Homage aan Catalonië (1938).

In zijn boek The International Brigades: Fascism, Freedom and the Spanish Civil War schrijft Giles Tremlett dat volgens de Sovjet-bestanden Orwell en zijn vrouw Eileen in mei 1937 in Barcelona werden bespioneerd. 96]

Laurence O'Shaughnessy's voormalige huis, het grote huis op de hoek, 24 Crooms Hill, Greenwich, Londen[97]

Orwell keerde in juni 1937 terug naar Engeland en verbleef in het huis van O'Shaughnessy in Greenwich. Hij vond zijn opvattingen over de Spaanse Burgeroorlog uit de gratie, maar prees het boek Red Spanish Notebook: de eerste zes maanden van de revolutie en de burgeroorlog door Juan Ramon Breo en Mary Stanley Low in een recensie voor Time and Tide magazine. ]Kingsley Martin verwierp twee van Orwell's werken en Gollancz was even voorzichtig. Tegelijkertijd voerde de communistische Daily Worker een aanval uit op The Road to Wigan Pier en haalde Orwell uit de context en schreef dat “de arbeidersklasse ruiken”; een brief aan Gollancz van Orwell met smaadactie bracht hier een einde aan. Orwell kon ook een sympathieke uitgever vinden voor zijn opvattingen in Fredric Warburg van Secker & Warburg. Orwell keerde terug naar Wallington, dat hij na zijn afwezigheid in wanorde vond. Hij verwierf geiten, een haan (haan) die hij Henry Ford noemde en een poedel puppy die hij Marx noemde; ][100][101][ 99] en vestigde zich tot dierlijke hoer en het schrijven van Homage naar Catalonië.

Er waren gedachten aan het gaan naar India om te werken aan The Pioneer, een krant in Lucknow, maar in maart 1938 was de gezondheid van Orwell verslechterd. Hij werd opgenomen in Preston Hall Sanatorium in Aylesford, Kent, een ziekenhuis van Royal British Legion Industries voor ex-militairen waaraan zijn zwager Laurence O'Shaughnessy was verbonden. Aanvankelijk werd gedacht dat hij aan tuberculose leed en tot september in het sanatorium bleef. Homage to Catalonia werd in Londen gepubliceerd door Secker & Warburg en was een commerciële flop; het kwam opnieuw op in de jaren vijftig, na het succes van de latere boeken van Orwell. 102]

De schrijver L.H. Myers financierde een half jaar lang een reis naar Frans Marokko voor Orwell om de Engelse winter te vermijden en zijn gezondheid te herstellen. De Orwells vertrokken in september 1938 via Gibraltar en Tanger om Spaans Marokko te vermijden en kwamen aan in Marrakech. Ze huurden een villa op de weg naar Casablanca en in die tijd schreef Orwell Coming Up for Air. Ze kwamen terug in Engeland op 30 maart 1939 en Coming Up for Air werd in juni gepubliceerd. Orwell bracht tijd door in Wallington en Southwold aan een essay over Charles Dickens. In juni 1939 stierf de vader van Orwell.

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog begon Orwell's vrouw Eileen te werken op het Censorschapsdepartement van het ministerie van Informatie in het centrum van Londen, en verbleef ze in de week met haar familie in Greenwich. Orwell diende zijn naam in bij het Centraal Register voor oorlogswerk, maar er gebeurde niets. Eind 1939 keerde hij terug naar Wallington en schreef hij eind 1939 materiaal voor zijn eerste essaybundel, Inside the Whale. Het volgende jaar schreef hij recensies voor toneelstukken, films en boeken voor The Listener, Time and Tide en New Adelphi. Op 29 maart 1940 begon zijn lange associatie met Tribune [104]met een herziening van het verslag van een sergeant van NapoleonNapoleon's terugtrekking uit Moskou. Begin 1940 verscheen de eerste editie van Connolly's Horizon en dit leverde een nieuwe uitlaatklep op voor het werk van Orwell en de nieuwe literaire contacten. In mei huurden de Orwells een huurcontract af in Londen in Dorset Chambers, Chagford Street, Marylebone. Het was de tijd van de evacuatie van Duinkerke en de dood in Vlaanderen van Eileen' broer Laurence O'Shaughnessy veroorzaakte haar aanzienlijke verdriet en langdurige depressie. 105]

Orwell werd in juni door de Medische Raad uitgeroepen tot “ongeschikt voor elke vorm van militaire dienst”, maar al snel toegetreden tot de Home Guard. 106 Hij deelde de socialistische visie van Tom Wintringham voor de Home Guard als een revolutionaire People's Militie. Zijn lezingnotities voor het instrueren van pelotonsleden zijn onder meer advies over straatgevechten, veldvestheid en het gebruik van mortieren. Sergeant Orwell rekruteerde Fredric Warburg voor zijn eenheid. Tijdens de Slag om Groot-Brittannië bracht hij in het weekend door met Warburg en zijn nieuwe zionistische vriend Tosco Fyvel in het huis van Warbuford, Berkshire. Bij Wallington werkte hij aan ” England Your England“ en schreef in Londen recensies voor tijdschriften. Een bezoek aan de familie van Eileen in Greenwich bracht hem oog in oog met de gevolgen van de Duitse Blitz-blitz-bombardementen. In 1940 werkte hij voor het eerst voor de BBC als producent van hun Indiase afdeling, terwijl de omroep en schrijver Venu Chitale zijn secretaresse was. ]Halverwege 1940 planden Warburg, Fyvel en Orwell Searchlight Books. Elf delen verschenen uiteindelijk, waarvan Orwell's The Lion and the Unicorn: Socialism and the English Genius, gepubliceerd in februari 1941, de eerste was.

Begin 1941 begon hij te schrijven voor de American Partisan Review die Orwell verbond met de New Yorkse intellectuelen die ook anti-stalinistisch waren, [109]en bijdroeg aan de Gollancz-anestuïologie Het verraad van links, geschreven in het licht van het Molotov-Ribbentrop Pact. Hij solliciteerde tevergeefs voor een baan bij het ministerie van Luchtvaart. Ondertussen schreef hij nog steeds recensies van boeken en toneelstukken en ontmoette hij de schrijver Anthony Powell. Hij nam deel aan de radio-uitzendingen van de BBC. In maart verhuisden de Orwells naar een flat op de zevende verdieping in Langford Court, St John's Wood, terwijl in Wallington Orwell “naar de overwinning” door aardappelen te planten.

  Men zou geen beter voorbeeld kunnen hebben van de morele en emotionele oppervlakkigheid van onze tijd, dan het feit dat we nu allemaal min of meer voor Stalin zijn. Deze walgelijke moordenaar staat tijdelijk aan onze kant, en dus worden de zuiveringen, enz., plotseling vergeten.

George Orwell, in zijn oorlogstijd dagboek, 3 juli 1941 [110]

In augustus 1941 verkreeg Orwell eindelijk “oorlogswerk” toen hij fulltime werd opgenomen door de oostelijke dienst van de BBC. ]Hij hield toezicht op culturele uitzendingen naar India, om propaganda van nazi-Duitsland tegen te gaan, ontworpen om keizerlijke banden te ondermijnen. 112] Bekijk ook op: 112]

Eind augustus had hij een diner met H. G. Wells die in een rij ontaardden omdat Wells aanstoot had genomen bij observaties die Orwell over hem maakte in een HorizonHorizon-artikel. In oktober had Orwell een aanval van bronchitis; de ziekte kwam regelmatig terug. David Astor was op zoek naar een provocerende medewerker van The Observer Sunday en nodigde Orwell uit om voor hem te schrijven; het eerste artikel verscheen in maart 1942. In het begin van 1942 veranderde Eileen van baan om bij het ministerie van Voedsel te werken en medio 1942 verhuisden de Orwells naar een grotere flat, 10a Mortimer Crescent in Maida Vale / Kilburn. 113] Bekijk op aanvraag
Orwell sprak op vele BBC en andere uitzendingen, maar er is geen opnames bekend om te overleven. 114][115][116]

Op de BBC introduceerde Orwell Voice, een literair programma voor zijn Indiase uitzendingen, en leidde nu een actief sociaal leven met literaire vrienden, met name aan de politieke linkerzijde. Eind 1942 begon hij regelmatig te schrijven voor de linkse weekblad Tribune Tribune, ][118]geregisseerd door LabourLabour-parlementsleden Aneurin Bevan en George Strauss. In maart 1943 stierf de moeder van Orwell en rond deze tijd vertelde hij Moore dat hij aan een boek begon te werken, wat Animal Farm bleek te zijn.

In september 1943 nam Orwell ontslag bij de [119]BBC: 352 na een rapport waarin zijn angst werd bevestigd dat weinig Indiërs luisterden naar de uitzendingen, [120]maar hij was ook enthousiast om zich te concentreren op het schrijven van Animal Farm. Op 24 november 1943, zes dagen voor zijn laatste dienstdag, werd zijn bewerking van het sprookje, Hans Christian Andersen 's De nieuwe kleren van de keizer, uitgezonden. Het was een genre waarin hij zeer geïnteresseerd was en die verscheen op Animal Farm ''s titel pagina. 121] Hij nam ontslag uit de Home Guard op medische gronden. 122]

In november 1943 werd Orwell benoemd tot literair redacteur bij Tribune, waar zijn assistent zijn vriend Jon Kimche was. Orwell was in het personeel tot begin 1945, het schrijven van meer dan 80 boekrecensies, [123]en op 3 december 1943 begon zijn regelmatige persoonlijke column “As I Please ”. ]Hij was nog steeds bezig met het schrijven van recensies voor andere tijdschriften, waaronder Partisan Review, Horizon en de New York Nation. In april 1944 was Animal Farm klaar voor publicatie. Gollancz weigerde het te publiceren en beschouwde het als een aanval op het regime van de Sovjet-Unie, een cruciale bondgenoot in de oorlog. Een soortgelijk lot werd waargenomen door andere uitgevers, waaronder T. - S. Eliot bij Faber & Faber, totdat Jonathan Cape ermee instemde om het te nemen.

Orwell en Eileen wilden kinderen, maar hij was steriel en ze kan ook onvruchtbaar zijn geweest als gevolg van baarmoederkanker. ]In mei hadden de Orwells de gelegenheid om een kind te adopteren, dankzij de contacten van Eileen's schoonzus Gwen O'Shaughnessy, [99]vervolgens een arts in Newcastle upon Tyne. In juni trof een V-1 vliegende bom Mortimer Crescent en de Orwells moesten ergens anders wonen. Orwell moest rondkrabbelen in het puin voor zijn boeken, die hij eindelijk had weten over te brengen van Wallington, ze weg te nemen in een kruiwagen. Een andere klap was Cape's omkering van zijn plan om Animal Farm te publiceren. De beslissing volgde op zijn bezoek aan Peter Smollett, een ambtenaar bij het ministerie van Informatie, die later werd geïdentificeerd als een Sovjet-agent. 126][127] De Orwells brachten tijd door in het noordoosten, in de buurt van Carlton, County Durham, en behandelden de adoptie van een jongen die ze Richard Horatio Blair noemden. 128] Tegen september 1944 hadden ze zich gevestigd in Islington, op 27b Canonbury Square. ]Baby Richard voegde zich daar bij hen en Eileen gaf haar werk op het ministerie van Voedsel om voor haar familie te zorgen. Secker & Warburg hadden ermee ingestemd om Animal Farm, gepland voor de volgende maart, te publiceren, hoewel het pas in augustus 1945 in druk verscheen. In februari 1945 had David Astor Orwell uitgenodigd om oorlogscorrespondent te worden voor The Observer. Hij ging Parijs, daarna naar Duitsland en Oostenrijk, naar steden als Keulen en Stuttgart. Hij was nooit in de frontlinie, onder vuur, maar volgde de troepen op de voet, “soms binnen een dag na zijn val het invoeren van een veroverde stad terwijl dode lichamen in de straten lagen”.130 Sommige van zijn rapporten werden gepubliceerd in de Manchester Evening News. 131]

Toen hij daar was, ging Eileen naar het ziekenhuis voor een hysterectomie. Ze had Orwell niet veel op de hoogte gesteld van de operatie vanwege zorgen over de kosten, en omdat ze verwachtte een spoedig herstel te maken; maar ze stierf op 29 maart 1945 aan een allergische reactie op de verdoving die ze kreegEr werd verwacht dat hij zijn negen maanden oude geadopteerde zoon zou opgeven, maar dat deed hij niet. 125 Orwell keerde terug naar huis en ging toen terug naar Europa. Hij keerde terug naar Londen om de algemene verkiezingen van 1945 begin juli te verslaan. Animal Farm: A Fairy Story werd gepubliceerd in Groot-Brittannië op 17 augustus 1945 en in Amerika op 26 augustus 1946.

Animal Farm had een bijzondere weerklank in het naoorlogse klimaat en het wereldwijde succes maakte Orwell tot een gewilde figuur. Voor de komende vier jaar mengde Orwell journalistiek werk - voornamelijk voor Tribune, The Observer en het Manchester Evening News, hoewel hij ook bijdroeg aan vele politieke en literaire tijdschriften met een kleine omloop - met het schrijven van zijn bekendste werk, Nineteen Eighty-Four, dat in 1949 werd gepubliceerd. Hij was een leidende figuur in de zogenaamde Shanghai Club (vernoemd naar een restaurant in Soho) van linkse en emigrantenjournalisten, waaronder E. - H. Carr, Sebastian Haffner, Isaac Deutscher, Barbara Ward en Jon Kimche. 133] Foto's van 133
Barnhill boerderij op het eiland Jura, Schotland. Orwell voltooide Nineteen Eighty-Four terwijl hij hier woonde.

In het jaar na de dood van Eileen publiceerde hij ongeveer 130 artikelen en een selectie van zijn kritische essays, terwijl hij actief bleef in verschillende politieke lobbycampagnes. Hij had een huishoudster, Susan Watson, in dienst om voor zijn geadopteerde zoon te zorgen in de stad Islington, die bezoekers nu als “bleek” bestempelden. In september bracht hij twee weken door op het eiland Jura in de Binnen-Hebriden en zag het als een plek om te ontsnappen aan het gedoe van het literaire leven in Londen. David Astor was instrumenteel in het regelen van een plaats voor Orwell op de Jura. ]Astor's familie bezat Schotse landgoederen in het gebied en een mede-Oemarione, Robin Fletcher, had een woning op het eiland. Eind 1945 en begin 1946 deed Orwell verschillende hopeloze en onwelkome huwelijksaanzoeken aan jongere vrouwen, waaronder Celia Kirwan; Ann Popham, die toevallig in hetzelfde flatgebouw woonde; en Sonia Brownell, een van Connolly's klustiek op het kantoor van Horizon. Orwell leed in februari 1946 aan een tuberculeuze bloeding, maar vermomde zijn ziekte. In 1945 of begin 1946, terwijl hij nog steeds op Canonbury Square woonde, schreef Orwell een artikel over “British Cookery”, compleet met recepten, in opdracht van de British Council. Gezien de naoorlogse tekorten kwamen beide partijen overeen om het niet te publiceren. 135] Zijn zus Marjorie stierf in mei. 136]

Op 22 mei 1946 vertrok Orwell met zijn twee jaar oude zoon, die hij behandelde als een mini-volwassene, [125]om te leven op Jura in Barnhill, een verlaten boerderij zonder bijgebouwen. 137] De omstandigheden in de boerderij waren primitief, maar de natuurlijke geschiedenis en de uitdaging om de plaats te verbeteren, deden een beroep op Orwell. Zijn zoon ontdekte later dat Orwell doodsbang was om zijn tuberculose aan hem door te geven door hem te knuffelen of te kussen, en bezorgd dat dit zijn band met het kind zou verstoren. 125 Orwell keerde eind 1946 terug naar Londen en pakte zijn literaire journalistiek opnieuw op. Nu hij een bekende schrijver was, werd hij overspoeld met werk. Afgezien van een bezoek aan Jura in het nieuwe jaar verbleef hij in Londen voor een van de koudste Britse winters en met zo'n nationaal tekort aan brandstof dat hij zijn meubels en het speelgoed van zijn kind verbrandde. De zware smog in de dagen voor de Clean Air Act 1956 deed weinig om zijn gezondheid te helpen, waarover hij terughoudend was, waardoor hij geen medische hulp had. Ondertussen had hij te maken met rivaliserende claims van uitgevers Gollancz en Warburg voor publicatierechten. Rond deze tijd schreef hij samen met Reginald Reynolds een collectie met de titel Britse Pamphleteers. Als gevolg van het succes van Animal Farm verwachtte Orwell een grote rekening van de Inland Revenue en nam hij contact op met een accountantskantoor. Het bedrijf adviseerde Orwell om een bedrijf op te richten om zijn auteursrecht te bezitten en zijn royalty's te ontvangen en een “serviceovereenkomst” op te stellen, zodat hij een salaris kon trekken; “George Orwell Productions Ltd” (GOP Ltd) werd opgericht op 12 september 1947. 138] Foto's van 138 Orwell verliet Londen voor Jura op 10 april 1947. In ]juli beëindigde hij de huurovereenkomst op het Wallington huisje. ]Terug op Jura werkte hij aan Nineteen Eighty-Four. Tijdens die tijd bezocht de familie van zijn zus, en Orwell leidde een rampzalige boot expeditie, op 19 augustus, [140]die bijna leidde tot het verlies van het leven terwijl het probeerde de beruchte Golf van Corryvreckan over te steken en gaf hem een doorweek die niet goed was voor zijn gezondheid. In december werd een borstspecialist opgeroepen uit Glasgow die Orwell ernstig ziek verklaarde, en een week voor Kerstmis 1947 was hij in het Hairmyres Hospital. Tuberculose werd gediagnosticeerd en het verzoek om toestemming om het nieuwe geneesmiddel streptomycinte importeren om Orwell te behandelen ging tot Aneurin Bevan, toenmalig minister van Volksgezondheid. David Astor hielp met levering en betaling en Orwell begon zijn loop van de streptomycine op 19 of 20 februari 1948. ]Tegen het einde van juli 1948 kon Orwell terugkeren naar de Jura en in december had hij het manuscript van Nineteen Eighty-Four voltooid. In januari 1949, in een zeer zwakke toestand, vertrok hij naar een sanatorium in Cranham, Gloucestershire. streptomycine kon echter niet worden voortgezet, omdat hij giftige epidermale necrolyse ontwikkelde, een zeldzame bijwerking. 142]
Een van de cartoon strips van geproduceerd voor de anti-communistische afdeling van de Koude Oorlog van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken, de afdeling Informatieonderzoek (IRD)

Het sanatorium in Cranham bestond uit een reeks kleine houten chalets of hutten in een afgelegen deel van de Cotswolds bij Stroud. Bezoekers waren geschokt door het uiterlijk van Orwell en waren bezorgd over de tekortkomingen en ineffectiviteit van de behandeling. Vrienden maakten zich zorgen over zijn financiën, maar inmiddels was hij relatief goed af. Hij schreef veel van zijn vrienden, waaronder Jacintha Buddicom, die hem had “ontdekt”. In maart 1949 werd hij bezocht door Celia Kirwan, die net was begonnen met het werken voor een eenheid van het ministerie van Buitenlandse Zaken, de afdeling Informatieonderzoek (IRD), die door de LabourLabour-regering was opgezet om anticommunistische propaganda te publiceren; Orwell gaf haar een lijst met mensen die hij als ongeschikt beschouwde als IRD-auteurs vanwege hun pro-communistische neigingen. Orwell's lijst, niet gepubliceerd tot 2003, bestond voornamelijk uit schrijvers, en sommige acteurs en Labour-parlementsleden. ][143]Om Animal Farm verder te promoten, de IRD gaf de opdracht cartoon strips, getekend door Norman Pett, te worden geplaatst in kranten over de hele wereld. 144] Orwell kreeg meer behandeling met streptomycine en verbeterde iets. Deze herhaalde dosis streptomycine, vooral nadat de bijwerking was opgemerkt, is “slecht geadviseerd” genoemd. ]Hij kreeg toen penicilline, vermoedelijk om zijn bronchiëctasieën te behandelen; artsen wisten dat het niet effectief was tegen tuberculose. 142] In juni 1949 werd Nineteen Eighty-Four gepubliceerd met lovende kritiek.

De gezondheid van Orwell bleef afnemen. Halverwege 1949 hofde hij Sonia Brownell , vermoedelijk het model voor Julia, de heldin van Nineteen Eighty-Four, [146][147]en ze kondigden hun verloving in september. Kort daarna werd hij overgebracht naar het University College Hospital in Londen. Brownell nam de leiding over de zaken van Orwell en ging hem ijverig bij in het ziekenhuis. Vrienden van Orwell verklaarden dat Brownell hem door de pijnlijke laatste maanden van zijn leven heeft geholpen en, volgens Anthony Powell, Orwell enorm heeft opgevrolijkt. 148] Anderen hebben echter betoogd dat ze zich mogelijk tot hem aangetrokken voelde, voornamelijk vanwege zijn roem. 142]

In september 1949 nodigde Orwell zijn accountant Jack Harrison uit om hem in het ziekenhuis te bezoeken, en Harrison beweerde dat Orwell hem vervolgens vroeg om directeur van GOP Ltd te worden en het bedrijf te beheren, maar er was geen onafhankelijke getuige. ]Orwell's bruiloft vond plaats in de ziekenhuiskamer op 13 oktober 1949, met David Astor als beste man. ]Verdere vergaderingen werden gehouden met zijn accountant, waarbij Harrison en de Blairs werden bevestigd als directeuren van het bedrijf. 138] De gezondheid van Orwell was weer in verval door Kerstmis. Harrison bezocht later en beweerde dat Orwell hem 25% van het bedrijf had gegeven. 138] Foto's van 138

Op 46-jarige leeftijd leed Orwell aan een craruptuur van de longslagader als gevolg van complicaties van tuberculose en stierf in de vroege ochtend van 21 januari 1950. 150 ]
Orwell's graf op het kerkhof van Allerheiligen, Sutton Courtenay, Oxfordshire

Orwell had gevraagd om begraven te worden “volgens de riten van de Church of England, op de dichtstbijzijnde handige begraafplaats”.[151]De begraafplaatsen in het centrum van Londen hadden geen ruimte, en dus in een poging om ervoor te zorgen dat zijn laatste wensen konden worden vervuld, deed zijn weduwe een beroep op zijn vrienden om te zien of een van hen op de hoogte was van een kerk met ruimte op het kerkhof. David Astor regelde dat Orwell zou worden begraven op het kerkhof van Allerheiligenkerk, Sutton Courtenay, [152]op 26 januari 1950. ]De begrafenis werd georganiseerd door Anthony Powell en Malcom Muggeridge. Powell koos de hymnen: “Alle mensen die op aarde wonen” ”, “Lege mij, O u grote Verlosser” en “Tienduizend keer tienduizend”. 154] Foto’s van de Verenigde Staten

Orwell's geadopteerde zoon, Richard Horatio Blair, werd opgevoed door Orwell's zus Avril, zijn wettelijke voogd, en haar man, Bill Dunn. 155] Bekijk op aanvraag

In 1979 spande Sonia Brownell een High Courtrechtszaak aan tegen Harrison, toen hij verklaarde dat hij van plan was zijn 25 procent deel van het bedrijf tussen zijn drie kinderen te verdelen. Voor Sonia zou het gevolg van deze manoeuvre de algehele controle over het bedrijf drie keer moeilijker hebben gemaakt. Ze werd beschouwd als een sterke zaak, maar werd steeds zieker en werd uiteindelijk overgehaald om zich buiten de rechtbank te schikken op 2 november 1980. Ze overleed op 11 december 1980, op 62-jarige leeftijd. 138] Foto's van 138

Tijdens zijn grootste deel van zijn loopbaan was Orwell het best bekend om zijn journalistiek, in essays, recensies, columns in kranten en tijdschriften en in zijn verslagen over reportage: Down and Out in Parijs en Londen (een periode van armoede in deze steden), The Road to Wigan Pier (benoemd over de levensomstandigheden van de armen in Noord-Engeland, en klassenverdeling in het algemeen) en . Volgens Irving Howe was Orwell “de beste Engelse essayist sinds Hazlitt, misschien sinds Dr. Johnson.”[Ik ben 156]

Moderne lezers maken vaker kennis met Orwell als romanschrijver, met name via zijn enorm succesvolle Animal Farm en Nineteen Eighty-Four. Men denkt vaak dat het degeneratie in de Sovjet-Unie weerspiegelt na de Russische Revolutie en de opkomst van het stalinisme; de laatste, het leven onder totalitaire heerschappij. In 1984 werden de Fahrenheit 451 van Nineteen Eighty-our en Ray Bradbury geëerd met de Prometheus Award voor hun bijdrage aan de dystopische literatuur. In 2011 ontving hij het opnieuw voor Animal Farm. In 2003 werd Nineteen Eighty-Four vermeld op nummer 8 en Animal Farm op nummer 46 op de BBC's The Big Read poll. ]In 2021 beoordeelden lezers van de New York Times Book Review Nineteen Eighty-vierde op een lijst van “De beste boeken van de afgelopen 125 jaar”.

In een autobiografisch stuk dat Orwell in 1940 naar de redacteuren van de auteur van de Twentiesth Century Authors stuurde, schreef hij:
De schrijvers waar ik het meest om geef en waar ik het nooit moe van word, zijn: Shakespeare, Swift, Fielding, Dickens, Charles Reade, Flaubert en, onder moderne schrijvers, James Joyce, T. - S. Eliot en D. - H. - Lawrence. Maar ik geloof dat de moderne schrijver die mij het meest heeft beïnvloed W. Somerset Maugham, die ik enorm bewonder vanwege zijn kracht om een verhaal eenvoudig en zonder franje te vertellen.

Orwell prees het werk van Jack London, met name zijn boek The Road. Orwell's onderzoek naar armoede in The Road to Wigan Pier lijkt sterk op dat van Jack London's , waarin de Amerikaanse journalist zich vermomt als een onbewerkte matrozen om het leven van de armen in Londen te onderzoeken. In zijn essay “Politiek vs. Een onderzoek van Gulliver's Travels (1946) Orwell schreef: “Als ik een lijst zou moeten maken van zes boeken die zouden worden bewaard toen alle anderen werden vernietigd, zou ik zeker Gulliver's reizen onder hen plaatsen.” Op H. G. Wells schreef hij: “De geesten van ons allemaal, en dus de fysieke wereld, zou merkbaar anders zijn als Wells nooit had bestaan.”[160]

Orwell was een bewonderaar van Arthur Koestler en werd een goede vriend in de drie jaar dat Koestler en zijn vrouw Mamain doorbrachten in het huisje van Bwlch Ocyn in de Vallei van Ffestiniog. Orwell beoordeelde Koestler's Duisternis op Noon voor de New Statesman in 1941, zeggende:

Omdat dit boek als een roman en een stuk briljante literatuur is, is het waarschijnlijk het meest waardevol als een interpretatie van de Moskouse “bekentenissen” door iemand met een innerlijke kennis van totalitaire methoden. Wat beangstigend was aan deze beproevingen, was niet het feit dat ze gebeurden – want het is duidelijk dat zulke dingen nodig zijn in een totalitaire samenleving – maar de gretigheid van westerse intellectuelen om hen te rechtvaardigen.

Andere schrijvers die Orwell bewonderde, waren Ralph Waldo Emerson, George Gissing, Graham Greene, Herman Melville, Henry Miller, Tobias Smollett, Mark Twain, Joseph Conrad en Jevgeny Zamyatin. ]Hij was zowel een bewonderaar en een criticus van Rudyard Kipling, [163][164]prees Kipling als een begaafde schrijver en een “goede slechte dichter” wiens werk is “onwetend” en “moreel ongevoelig en esthetisch walgelijk”, maar onmiskenbaar verleidelijk en in staat om te spreken met bepaalde aspecten van de realiteit effectiever dan meer verlichte auteurs. 165] Hij had een even ambivalente houding ten opzichte van G. K. - Ja. Chesterton, die hij beschouwde als een schrijver van aanzienlijk talent die ervoor had gekozen om zich te wijden aan “Romeinse katholieke propaganda”, [166]en aan Evelyn Waugh, die, schreef hij, “ongeveer zo'n goede romanschrijver als men kan zijn (dwz als romanschrijver gaan vandaag) terwijl hij onhoudbare meningen heeft”.

Gedurende zijn hele leven ondersteunde Orwell zichzelf voortdurend als een boekrecensent. Zijn recensies zijn bekend en hebben invloed gehad op de literaire kritiek. Hij schreef in de conclusie van zijn 1940 essay over Charles Dickens :[168]

  Wanneer men een sterk individueel stuk schrijven leest, heeft men de indruk dat men ergens achter de pagina een gezicht ziet. Het is niet noodzakelijk het werkelijke gezicht van de schrijver. Ik voel dit heel erg bij Swift, met Defoe, met Fielding, Stendhal, Thackeray, Flaubert, hoewel ik in verschillende gevallen niet weet hoe deze mensen eruit zagen en niet willen weten. Wat men ziet is het gezicht dat de schrijver zou moeten hebben. In het geval van Dickens zie ik een gezicht dat niet helemaal het gezicht is van Dickens' foto's, hoewel het er ook op lijkt. Het is het gezicht van een man van ongeveer veertig, met een baard en een hoge kleur. Hij lacht, met een vleugje woede in zijn gelach, maar geen triomf, geen kwaadaardigheid. Het is het gezicht van een man die altijd tegen iets vecht, maar die openlijk vecht en niet bang is, het gezicht van een man die genereus boos is – met andere woorden, van een negentiende-eeuwse liberaal, een vrije intelligentie, een type dat met gelijke haat wordt gehaat door alle stinkende kleine orthodoxies die nu voor onze ziel strijden.

George Woodcock suggereerde dat de laatste twee zinnen ook Orwell beschrijven. 169] Foto's van 169

Orwell schreef een kritiek op het toneelstuk Arms and the Man van George Bernard Shaw. Hij beschouwde dit Shaw's beste spel en de meest waarschijnlijke om sociaal relevant te blijven. Zijn essay uit 1945 In Defence of P. G. Wodehouse stelt dat zijn uitzendingen uit Duitsland tijdens de oorlog hem niet echt tot een verrader maakten. Hij beschuldigde het ministerie van Informatie van het overdrijven van de acties van Wodehouse voor propagandadoeleinden.
Het schrijven van voedsel

In 1946 gaf de British Council Orwell de opdracht om een essay over Brits eten te schrijven als onderdeel van een streven om de Britse betrekkingen in het buitenland te bevorderen. ]In zijn essay getiteld “British Cookery” beschreef Orwell het Britse dieet als “een eenvoudig, vrij zwaar, misschien licht barbaars dieet” en waar “hete dranken op maximaal enkele uren van de dag aanvaardbaar zijn”.[170]Hij schreef dat high tea in het Verenigd Koninkrijk bestond uit een verscheidenheid aan hartige en zoete gerechten, maar “geen thee zou als een goede worden beschouwd als het niet minstens één soort cake bevat”, alvorens toe te voegen “evenals gebak, koekjes worden veel gegeten bij thee-tijd”.]170] Orwell bevatte zijn eigen recept voor marmelade, een populaire Britse spread op toast. ]De British Council weigerde echter om het essay te publiceren op grond van het feit dat het te problematisch was om over voedsel te schrijven op het moment van strikte rantsoenering in het Verenigd Koninkrijk na de oorlog. In 2019 werd het essay ontdekt in de archieven van de British Council, samen met de afwijzingsbrief. De Britse Raad verontschuldigde zich officieel bij Orwell voor de afwijzing van het in opdracht gegeven essay, het publiceren van het oorspronkelijke essay samen met de afwijzingsbrief. - 170]
Ontvangst en evaluaties van de werken van Orwell
Productie van het toneelstuk 1984 in het Playhouse Theatre in het West End. Orwell's werken zijn aangepast voor het podium, het scherm en de televisie. Ze hebben ook reclame en liedjes geïnspireerd en hij wordt vaak geciteerd. Historicus John Rodden noemde hem een “cultureel icoon”.[172 ]Verkeer als ik op 172

Arthur Koestler zei dat Orwell's “compromisloze intellectuele eerlijkheid hem soms bijna onmenselijk maakte”.[173] Ben Wattenberg verklaarde: “Het schrijven van Orwell doorboorde intellectuele hypocrisie waar hij het ook vond.”[3]Volgens historicus Piers Brendon, “Orwell was de heilige van het gemeenschappelijke fatsoen die in eerdere dagen zou doen, zei zijn BBC-baas Rushbrook Williams, 'van beide heilig verklaard - of verbrand op de brandstapel '. ]Raymond Williams in Politics and Letters: Interviews with New Left Review beschrijft Orwell als een “succesvolle imitatie van een gewone man die op een niet-bemiddelde manier op ervaring botst en de waarheid erover vertelt”.]175] Christopher Norris verklaarde dat Orwell's “homespun empiricistische kijk - zijn veronderstelling dat de waarheid er was om op een eenvoudige gezond verstandelijke manier te worden verteld - nu lijkt niet alleen naïef maar schuldig zelfbedrog”.[176]De Amerikaanse geleerde Scott Lucas heeft Orwell beschreven als een vijand van links. ]John Newsinger heeft betoogd dat Lucas dit alleen kon doen door “alle aanvallen van Orwell op het stalinisme te portretteren [–] alsof het aanvallen op het socialisme waren, ondanks het voortdurende aandringen van Orwell dat ze dat niet waren”.[- 178 ]

Orwell's werk heeft een prominente plaats ingenomen in het schoolliteratuurcurriculum in Engeland, [179]met Animal Farm een regelmatig examenonderwerp aan het einde van het secundair onderwijs (GCSE), en Nineteen Eighty-Four een onderwerp voor volgende examens onder universitair niveau (A-niveaus). Een 2016 UK poll zag Animal Farm rangschikt het favoriete boek van het land van school. 180]

De historicus John Rodden verklaarde: “John Podhoretz beweerde dat als Orwell vandaag nog leefde, hij bij de neoconservatieven en tegen links zou staan. En de vraag rijst, in hoeverre kun je zelfs beginnen met het voorspellen van de politieke posities van iemand die tegen die tijd drie decennia en meer dood is geweest?[3]

Rodden merkt de “onmiskenbare conservatieve kenmerken in de Orwell-fysionomie” op en merkt op hoe “tot op zekere hoogte Orwell het soort gebruik en misbruik door rechts faciliteerde dat zijn naam is genoemd. Op andere manieren is er de politiek van selectief citaat geweest.”[3]Rodden verwijst naar het essay ” Why I Write ”, [181]waarin Orwell verwijst naar de Spaanse Burgeroorlog als zijn “waterscheiding politieke ervaring”, zeggende: “De Spaanse Oorlog en andere gebeurtenissen in 1936-37, draaide de schaal. Daarna wist ik waar ik stond. Elke lijn van serieus werk die ik sinds 1936 heb geschreven, is direct of indirect geschreven tegen totalitarisme en voor democratisch socialisme zoals ik het begrijp. ”[(nadruk in het origineel) Rodden legt verder uit hoe, tijdens het McCarthy-tijdperk, de introductie tot de Signet-editie van Animal Farm gebruik maakt van selectief citaat:[[3]

  [Inleiding]: Als het boek zelf, Animal Farm, enige twijfel had achtergelaten over de zaak, verdreef Orwell het in zijn essay Why I Write: "Elke lijn van serieus werk dat ik sinds 1936 heb geschreven, is direct of indirect geschreven tegen het totalitarisme ...."

  [Rodden]: stippen, stip, stip, stip, de politiek van ellips. "Voor het democratisch socialisme" is verdampt, net zoals Winston Smith het deed bij het Ministerie van Waarheid, en dat is heel erg wat er gebeurde aan het begin van het McCarthy-tijdperk en gewoon doorging, werd Orwell selectief geciteerd.

Fyvel schreef over Orwell:[182][183]

  Zijn cruciale ervaring [...] Zijn strijd was om zichzelf in een schrijver te veranderen, een die leidde door lange periodes van armoede, mislukking en vernedering, en waarover hij bijna niets rechtstreeks heeft geschreven. Het zweet en de pijn waren minder in de sloppenwijk dan in de poging om de ervaring om te zetten in literatuur.

Omgekeerd was de historicus Isaac Deutscher veel kritischer over Orwell vanuit een marxistisch perspectief en karakteriseerde hij hem als een ‘eenvoudig van de anarchistgeesteschist’. Deutscher betoogde dat Orwell moeite had gehad om de dialectische filosofie van het marxisme te begrijpen, toonde persoonlijke ambivalentie ten opzichte van andere onderdelen van het socialisme en dat zijn werken zoals Nineteen Eighty-Four waren toegeëigend met het oog op anti-communistische propaganda uit de Koude Oorlog. 184][185]
Invloed op taal en schrijven

In zijn essay “Prurgie en de Engelse taal” (1946) schreef Orwell over het belang van precieze en duidelijke taal, met het argument dat vaag schrijven kan worden gebruikt als een krachtig instrument van politieke manipulatie. In dat essay, Orwell biedt zes regels voor schrijvers:[186]

      Gebruik nooit een metafoor, vergelijking of een andere spraakfiguur die je gewend bent in druk te zien.
      Gebruik nooit een lang woord waar een kort woord is.
      Als het mogelijk is om een woordje uit te snijden, knip het dan altijd uit.
      Gebruik nooit het passieve waar je de actieve kunt gebruiken.
      Gebruik nooit een vreemde zin, een wetenschappelijk woord of een jargonwoord als je een alledaags Engels equivalent kunt bedenken.
      Breek eerder een van deze regels dan iets ronduit barbaars te zeggen.

Orwell werkte zeven jaar als journalist bij The Observer en de redacteur David Astor gaf een exemplaar van dit gevierde essay aan elke nieuwe rekruut. ]In 2003 schreef de literaire redacteur bij de krant Robert McCrum: “Zelfs nu wordt het geciteerd in ons stijlboek.”[187]De journalist Jonathan Heawood merkte op: “Orwell's kritiek op slordige taal wordt nog steeds zeer serieus genomen.”[187] Foto's van 187

Andrew N. van Andrew N. Rubin betoogt dat “Orwell beweerde dat we aandacht moeten besteden aan hoe het gebruik van taal ons vermogen tot kritisch denken heeft beperkt, net zoals we ons net zo zorgen moeten maken over de manieren waarop dominante denkwijzen de taal die we gebruiken hebben hervormd.”[188] Bekijk per stad

Het bijvoeglijk naamwoord “Orwelliaans” duidt op een houding en een beleid van controle door propaganda, surveillance, desinformatie, ontkenning van de waarheid en manipulatie van het verleden. In Nineteen Eighty-Four beschreef Orwell een totalitaire regering die het denken controleerde door taal te beheersen, waardoor bepaalde ideeën letterlijk ondenkbaar werden. Verschillende woorden en zinnen uit Nineteen Eighty-Four zijn in de populaire taal gekomen. Newspeak is een vereenvoudigde en verblindende taal die is ontworpen om onafhankelijk denken onmogelijk te maken. ” Doublethink ” betekent het tegelijkertijd vasthouden van twee tegenstrijdige overtuigingen. De “Gedachtepolitie ” zijn degenen die alle afwijkende mening onderdrukken. Prolefeed is gehomogeniseerd, vervaardigde oppervlakkige literatuur, film en muziek die worden gebruikt om de bevolking te controleren en te indoctrineren door middel van volgzaamheid. “ Big Brother” is een opperste dictator die iedereen in de gaten houdt. Andere neologismen uit de roman zijn onder meer: “Two Minutes Hate ”, “ Room 101 ”, “ geheugengat ”, “ unperson ”, en “ thoughtcrimethoughtcrime”,[[4][[5] en het verstrekken van directe inspiratie voor het neologisme “groep denken ”.

Orwell was misschien de eerste die de term “koude oorlog” gebruikte in zijn essay, “Jij en de atoombom”, gepubliceerd in Tribune op 19 oktober 1945. Hij schreef: [189]

  We kunnen niet op weg zijn naar algemene ineenstorting, maar voor een tijdperk dat zo verschrikkelijk stabiel is als de slavenrijken van de oudheid. De theorie van James Burnham is veel besproken, maar weinig mensen hebben nog steeds nagedacht over de ideologische implicaties ervan - dit is, het soort wereldbeeld, het soort overtuigingen en de sociale structuur die waarschijnlijk zou zegevieren in een staat die tegelijkertijd onoverwinnelijk was en in een permanente staat van "koude oorlog" met zijn buren.

In 1965 overwoog de marxistische cultuurcriticus Raymond Williams (de auteur van Keywords) Orwell's concept van vrijheid en zijn geschriften in een recensie van boeken van Christopher Caudwell, die in tegenstelling tot Orwell (de beter bekende schrijver) de Spaanse Burgeroorlog niet overleefde. Williams waarschuwt de lezer “niet te rusten in Orwell” voor “hij houdt zich te gemakkelijk bezig met onze intellectuele en emotionele gewoonten … kan een vooroordeel versterken, de erkenning van een warboel vertragen, ons emotioneel verraden op een punt van nieuwe groei …”[190]
De moderne cultuur
Selectie van publicaties van de Orwell Society

De Orwell Society werd in 2011 opgericht om het leven en werk van Orwell te bevorderen. Het was een geregistreerde Britse liefdadigheidsinstelling en werd opgericht en ingehuldigd door Dione Venables in Phyllis Court leden club in Henley-on-Thames, Oxfordshire, een club die in zijn jeugd vaak werd bezocht door Orwell. 191]

Naast theaterbewerkingen van zijn boeken werden verschillende werken met Orwell als een van de hoofdpersonen geschreven.

  In 2012 werd een muzikaal toneelstuk One Georgie Orwell van Peter Cordwell en Carl Picton opgevoerd in het Greenwich Theatre in Londen. Het onderzocht het leven van Orwell, zijn zorgen over de wereld waarin hij leefde, en voor het Groot-Brittannië waar hij van hield. 192]
  In 2014 werd een toneelstuk van de toneelschrijver Joe Sutton getiteld Orwell in America voor het eerst uitgevoerd door het Northern Stage-theatergezelschap in White River Junction, Vermont. Het is een fictief verslag van Orwell die een boektournee doet in de Verenigde Staten (iets wat hij tijdens zijn leven nooit heeft gedaan). Het verhuisde naar off-Broadway in 2016. 193]
  In 2017 opende mevrouw Orwell van de Britse toneelschrijver Tony Cox in het Old Red Lion Theatre in Londen voordat ze overstapte naar het Southwark Playhouse. ]Het toneelstuk draait om Orwell's tweede vrouw Sonia Brownell (gespeeld door Cressida Bonas), haar redenen om te trouwen met Orwell en haar relatie met Lucian Freud.
  In 2019 presenteerde het Tasmaanse theatergezelschap Blue Cow het toneelstuk 101 van Cameron Hindrum, [195]waarin Orwell wordt gezien werken aan zijn roman 1984 "terwijl zijn ernstige ziekte op afstand wordt gehouden en de eisen van vaderschap, kunst, familie en succes in evenwicht houdt".[196]
  Orwell is het hoofdpersonage in een roman The Last Man in Europe uit 2017 van de Australische auteur Dennis Glover. 197] Bekijk per stad 197]
  De jonge Eric Blair is de hoofdpersoon in de roman Birma Sahib van Paul Theroux uit 2024, een fictief verhaal over Blair's vijf jaar in het land. 198]

De geboorteplaats van Orwell, een bungalow in Motihari, Bihar, India, werd in mei 2015 als museum geopend. 199]
Archief

In 1960 deed Orwell's weduwe Sonia zijn papieren op permanente bruikleen aan University College London. ]De collectie bevat Orwell's literaire notitieboekjes, manuscripten en typescripts van zijn werk, persoonlijke en politieke dagboeken, correspondentie en familiemateriaal. ]Sinds de eerste donatie zijn de kranten – nu bekend als het George Orwell Archive – aangevuld met verdere donaties van familie, vrienden en zakenpartners. ]Orwell's zoon Richard Blair heeft extra materiaal gekocht voor de collectie sinds de oprichting; in 2023 Blair werd bekroond met een Honorary Fellowship van University College London voor zijn bijdragen. 201][202]

University College London heeft ook een uitgebreide collectie van Orwell's boeken, waaronder zeldzame en vroege edities van zijn werken, vertalingen in andere talen en titels uit zijn eigen bibliotheek. - 203 ]
Het standbeeld
Standbeeld van George Orwell buiten Broadcasting House, het hoofdkantoor van de BBC

Een standbeeld van George Orwell, gebeeldhouwd door de Britse beeldhouwer Martin Jennings, werd onthuld op 7 november 2017 buiten Broadcasting House, het hoofdkwartier van de BBC. ]De muur achter het standbeeld is gegraveerd met de volgende zin: “Als vrijheid iets betekent, betekent het het recht om mensen te vertellen wat ze niet willen horen”. Dit zijn woorden uit zijn voorgestelde voorwoord bij Animal Farm en een strijdkreet voor het idee van vrijheid van meningsuiting in een open samenleving. 204][205]
Andere eerbewijzen

In januari 2025 gaf de Royal Mint een nieuwe munt van 2 pond uit ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de dood van Orwell. Het ontwerp, van Henry Gray, is een toespeling op Nineteen Eighty-Four, met een oog met een cameralens in het midden, en inclusief twee citaten uit het boek. 206]
Het persoonlijke leven
De kindertijd

Jacintha Buddicom's account, Eric & Us, geeft een inzicht in Blairs jeugd. ]Ze citeerde zijn zus Avril dat “hij in wezen een afstandelijk, niet-demonstratief persoon was” en zei zelf over zijn vriendschap met de Buddicoms: “Ik denk niet dat hij andere vrienden nodig had buiten de schoolvriend die hij af en toe en wel 'CC' noemde”. Ze kon zich niet herinneren dat hij schoolvrienden had om te blijven en bezoeken te ruilen zoals haar broer Prosper vaak deed in vakantie. ]Cyril Connolly geeft een verslag van Blair als kind in Enemies of Promise. ]Jaren later herinnerde Blair zich bekeerde zijn prepschool in het essay “ Such, Such Were the Joys”, en beweerde onder andere dat hij “werd gemaakt om te studeren als een hond” om een beurs te verdienen. Jacintha Buddicom verwierp de ellende van de schooljongen van Orwell die in het essay werd beschreven en verklaarde dat “hij een bijzonder gelukkig kind was”. Ze merkte op dat hij zijn naam niet leuk vond omdat het hem deed denken aan een boek waar hij een grote hekel aan had - Eric, of, Little by Little, een Victoriaans jongensschoolverhaal. 210]
Een grote gotische gevel
Orwell's tijd aan het Eton College was formatief in zijn houding en zijn latere loopbaan als schrijver.

Connolly merkte hem op als een schooljongen: “Het opmerkelijke aan Orwell was dat alleen onder de jongens hij een intellectueel was en geen papegaai voor hem dacht voor zichzelf”.[209]In Eton herinnerde John Vaughan Wilkes, de zoon van zijn voormalige schoolhoofd in St. Cyprians, zich dat “hij extreem argumentatief was - over wat dan ook - en de meesters bekritiseerde en de andere jongens bekritiseerde en de andere jongens bekritiseerde […] We hebben genoten van ruzie met hem. Hij zou over het algemeen de argumenten winnen - of denken dat hij hoe dan ook had.”[ 211]

Blair hield ervan om praktische grappen uit te brengen. Buddicom herinnert zich dat hij zwaaide vanuit het bagagerek in een treinwagon als een orang-oetan om een vrouwelijke passagier uit het compartiment te schrikken. ]Bij Eton speelde hij voor de gek op John Crace, zijn huismeester, waaronder het invoeren van een spoof reclame in een college magazine wat pederasty impliceert. ]Gow, zijn tutor, zei dat hij “zichzelf zo'n grote overlast maakte als hij kon” en “was een zeer onaantrekkelijke jongen”.[213]Later werd Blair uit de krammer in Southwold gezet voor het sturen van een dode rat als een verjaardagscadeau aan de stad landning. 214] Bekijk per stad

Blair had een interesse in de natuurgeschiedenis die voortkwam uit zijn jeugd. In brieven van school schreef hij over rupsen en vlinders, [215]en Buddicom herinnert zijn grote interesse in de ornithologie. Hij genoot ook van vissen en schietende konijnen, en het uitvoeren van experimenten zoals bij het koken van een egel [20] of het schieten van een haag van het dak van Eton om het te ontleden. 216] Zijn ijver voor wetenschappelijke experimenten uitgebreid naar explosieven – opnieuw herinnert Buddicom zich een kok die op de hoogte was vanwege het lawaai. Later in Southwold herinnerde zijn zus Avril zich dat hij de tuin opblies. Bij het lesgeven enthousiasmeerde hij zijn studenten met zijn natuur-rambles zowel op Southwold als ]bij Hayes. 218] Zijn volwassen dagboeken zijn doordrongen van zijn observaties over de natuur.
Relaties en huwelijk

Blair's adolescente idylle met Buddicom werd verbrijzeld in de zomer van 1921, toen hij probeerde hun relatie verder te nemen dan Buddicom klaar was, in wat werd gekenmerkt als een mislukte verleiding. ]Toen Blair het volgende jaar naar Birma vertrok, schreef hij aan Buddicom, maar ze stopte al snel met het beantwoorden van zijn brieven. ]Terugkerend uit Birma in 1927, Blair ging op zoek naar Buddicom in haar familie thuis om haar te vragen om met hem te trouwen, maar kon haar niet vinden. ]Wat een zeer serieuze zaak was geweest inderdaad voor Blair was blijkbaar afgewezen door Buddicom, waardoor Blair potentieel emotioneel kwetsbaar was. ]Buddicom en Blair herzagen die herinneringen kort in 1949 in drie brieven en drie telefoontjes, maar zonder afsluiting. 222]

Mabel Fierz, die later Blair's vertrouweling werd, zei: “Hij zei altijd dat het enige wat hij in deze wereld wenste, was dat hij aantrekkelijk was voor vrouwen. Hij hield van vrouwen en had veel vriendinnen, denk ik in Birma. Hij had een meisje in Southwold en een meisje in Londen. Hij was eerder een rokkenjager, maar hij was bang dat hij niet aantrekkelijk was.[223]

Brenda Salkield (Southwold) gaf de voorkeur aan vriendschap boven elke diepere relatie en hield jarenlang een correspondentie met Blair, vooral als klankbord voor zijn ideeën. Ze schreef: “Hij was een geweldige briefschrijver. Eindeloze brieven, en ik bedoel toen hij je een brief schreef, schreef hij pagina's.[25]Zijn correspondentie met Eleanor Jacques (Londen) was meer prozaïsch, bleef hangend op een nauwere relatie en verwijzend naar rendez-vous uit het verleden of het plannen van toekomstige in Londen en Burnham Beeches. 224]
Orwell's geadopteerde zoon Richard reciteerde in 2018 het werk van zijn vader aan zijn graf tijdens een jaarlijks bezoek aan het kerkhof van Allerheiligen, Sutton Courtenay.

Toen Orwell in het sanatorium in Kent was, kwam de vriend van zijn vrouw, Eileen, Lydia Jackson, op bezoek. Hij nodigde haar uit voor een wandeling en uit het zicht “een ongemakkelijke situatie ontstond.”[225]Jackson zou de meest kritische zijn van Orwell's huwelijk met Eileen, maar hun latere correspondentie verwijst naar een medeplichtigheid. Op dat moment was Eileen meer bezorgd over de nabijheid van Orwell met Brenda Salkield. Orwell had een affaire met zijn secretaresse bij Tribune die Eileen veel leed bezorgde, en anderen zijn geopperd. In een brief aan Ann Popham schreef hij: “Ik was soms ontrouw aan Eileen, en ik behandelde haar ook slecht, en ik denk dat ze me soms ook slecht behandelde, maar het was een echt huwelijk, in de zin dat we samen vreselijke worstelingen hadden meegemaakt en ze begreep alles over mijn werk, enz.”[226] Evenzo stelde hij aan Celia Kirwan voor dat ze beiden ontrouw waren geweest. ]Er zijn verschillende bewijzen dat het een goed gematcht en gelukkig huwelijk was. 228][229][230]

In juni 1944 adopteerden Orwell en Eileen een drie weken oude jongen die ze Richard Horatio noemden. Volgens ]Richard was Orwell een geweldige vader die hem toegewijde, zij het nogal ruige, aandacht en een grote mate van vrijheid gaf. 232] Bekijk per stad

Orwell was erg eenzaam na de dood van Eileen in 1945 en was wanhopig op zoek naar een vrouw, zowel als metgezel voor zichzelf als moeder voor Richard. Hij stelde het huwelijk voor met vier vrouwen, waaronder Celia Kirwan, en uiteindelijk Sonia Brownell accepteerde. ]Orwell had haar ontmoet toen ze assistent was van Cyril Connolly, bij Horizon literair tijdschrift. ]Ze trouwden op 13 oktober 1949, slechts drie maanden voor de dood van Orwell. Sommigen beweren dat Sonia het model was voor Julia in Nineteen Eighty-vier.
Sociale interacties

Orwell stond bekend om zeer hechte en duurzame vriendschappen met een paar vrienden, maar dit waren over het algemeen mensen met een vergelijkbare achtergrond of met een vergelijkbaar niveau van literaire bekwaamheid. Ongelooflijk, hij was niet op zijn plaats in een menigte en zijn ongemak werd verergerd toen hij buiten zijn eigen klas was. Hoewel hij zichzelf vertegenwoordigde als woordvoerder van de gewone man, verscheen hij vaak niet op zijn plaats met echte werkende mensen. Zijn zwager Humphrey Dakin, een type “Gegroet, goed ontmoet”, die hem meenam naar een lokale pub in Leeds, zei dat hem door de verhuurder werd verteld: “Breng die kruiperd hier niet meer.”[235] Adrian Fierz merkte op: “Hij was niet geïnteresseerd in racen of windhonden of kroegen of duwen ha'penny. Hij had gewoon niet veel gemeen met mensen die zijn intellectuele belangen niet deelden.”[236] Awkwardness woonde veel van zijn ontmoetingen bij met vertegenwoordigers van de arbeidersklasse, zoals met Pollitt en McNair, [237]maar zijn hoffelijkheid en goede manieren werden vaak becommentarieerd. Jack Common merkte op dat hij hem voor het eerst ontmoette: “Recht weg manieren, en meer dan manieren - foewijn - toonden door.”[238]

In zijn tramdagen deed hij een tijdje huishoudelijk werk. Zijn extreme beleefdheid werd herinnerd door een lid van de familie waarvoor hij werkte; ze verklaarde dat de familie naar hem verwees als ” Laurel” na de filmkomiek. ]Met zijn bendefiguur en onhandigheid zagen de vrienden van Orwell hem vaak als een figuur van plezier. Geoffrey Gorer merkte op: “Hij was erg waarschijnlijk om dingen van tafels te slaan, struikeld over dingen. Ik bedoel, hij was een bende, fysiek slecht gecoordineerde jongeman. Ik denk dat zijn gevoel [was] dat zelfs de levenloze wereld tegen hem was.”[239]Bij de BBC in de jaren 1940, “iedereen zou zijn been trekken” [240]en Spender beschreef hem als het hebben van echte entertainment waarde “zoals, zoals ik zeg, het kijken naar een Charlie Chaplin film.”[241]Een vriend van Eileen's herinneringen op aan haar tolerantie en humor, vaak ten koste van Orwell. 229]

Een biografie van Orwell beschuldigde hem van het hebben van een autoritaire streak. 242] Een van zijn voormalige leerlingen herinnerde zich dat hij zo hard werd geslagen dat hij een week lang niet kon gaan zitten. ]Bij het delen van een flat met Orwell, kwam Heppenstall op een avond laat thuis in een vergevorderd stadium van luide dronkenschap. Het resultaat was dat Heppenstall eindigde met een bloedneus en werd opgesloten in een kamer. Toen hij klaagde, sloeg Orwell hem met een schietstok over de benen en moest Heppenstall zich vervolgens verdedigen met een stoel. Jaren later, na de dood van Orwell, schreef Heppenstall een dramatisch verslag van het incident genaamd “The Shooting Stick”.[244]

Orwell kon het goed vinden met jongeren. De leerling die hij versloeg beschouwde hem als de beste van de leraren en de jonge rekruten in Barcelona probeerden hem zonder succes onder de tafel te drinken. 228]

In de nasleep van zijn beroemdste werken trok hij veel kritiekloze hangers aan, maar vele anderen die hem zochten vonden hem afstandelijk en zelfs saai. Met zijn zachte stem werd hij soms naar beneden geroepen of uitgesloten van discussies. ]In deze tijd was hij ernstig ziek; het was in oorlogstijd of de verzakingsperiode daarna; tijdens de oorlog leed zijn vrouw aan een depressie; en na haar dood was hij eenzaam en ongelukkig. Daarnaast leefde hij altijd zuinig en leek hij niet in staat om goed voor zichzelf te zorgen. Als gevolg van dit alles vonden mensen zijn omstandigheden somber. ]Sommigen, zoals Michael Ayrton, noemden hem “Gloomy George”, maar anderen ontwikkelden het idee dat hij een “Engelse seculiere heilige” was. 247]
Leefstijl

Orwell was een zware roker, die ondanks zijn bronchische toestand zijn eigen sigaretten uit sterke shagtabak rolde. Zijn voorliefde voor het ruige leven bracht hem vaak tot koude en vochtige situaties. Beschreven door The Economist als “misschien de beste kroniekschrijver van de Britse cultuur” van de 20e eeuw, [248] Orwell beschouwd als fish and chips, voetbal, de pub, sterke thee, goedkope chocolade, de films en radio onder de belangrijkste gemakken voor de arbeidersklasse. ]Hij pleitte voor een patriottische verdediging van een Britse manier van leven die niet kon worden vertrouwd aan intellectuelen of, door implicatie, de staat:[250]

  Wij zijn een natie van bloemenliefhebbers, maar ook een natie van postzegelverzamelaars, duivenliefhebbers, amateur timmerlieden, coupon-nippers, darts-spelers, kruiswoordpuzzel fans. Al de cultuur die het meest echt inheemse centra zijn, rond dingen die zelfs als ze gemeenschappelijk zijn, zijn niet officieel - de pub, de voetbalwedstrijd, de achtertuin, de open haard en de "mooie kop thee". De vrijheid van het individu wordt nog steeds geloofd, bijna net als in de negentiende eeuw. Maar dit heeft niets te maken met economische vrijheid, het recht om anderen uit te buiten voor de winst. Het is de vrijheid om een eigen huis te hebben, om te doen wat je wilt in je vrije tijd, om je eigen vermaak te kiezen in plaats van ze voor je te laten kiezen van bovenaf.

  Door de thee eerst in te doen en te roeren als men inschenkt, kan men precies de hoeveelheid melk regelen, terwijl men waarschijnlijk te veel melk zal doen als men het andersom doet.

Een van Orwell's elf regels voor het maken van thee uit zijn essay “A Nice Cup of Tea”, die verscheen in de London Evening Standard, 12 januari 1946[251]

Orwell genoot van sterke thee - hij had Fortnum & Mason 's thee gebracht aan hem in Catalonië. ]Zijn essay uit 1946 “A Nice Cup of Tea”, verscheen in het artikel London Evening Standard over hoe thee te maken. ]Hij waardeerde het Engelse bier, regelmatig en matig genomen drinkers van lager, [253]en schreef over een ingebeelde, ideale Britse pub in zijn 1946 Evening Standard artikel “The Moon Under Water”.[254]Niet zo specifiek over eten, genoot hij de oorlogstijd “Victory Pie” [255]en prets cante voedsel bij de BBC. ]Hij gaf de voorkeur aan traditionele Engelse gerechten, zoals rosbief en kippers. 256]

Zijn kledinggevoel was onvoorspelbaar en meestal casual. ]In Southwold, hij had de beste doek van de lokale kleermaker, [258]maar was even blij in zijn trampoline. Zijn kleding in de Spaanse Burgeroorlog, samen met zijn maat 12 laarzen, was een bron van vermaak. ]David ]Astor beschreef hem als het kijken als een prep school meester, ]full citation needed[2261] [volledig citaat nodig], terwijl volgens de Special Branch dossier, Orwell’s neiging om zich te kleden “in Bohemian mode” onthulde dat de auteur was “een communist”.[262 ] Foto's: 262

Orwell's verwarrende benadering van zaken van sociaal decorum - aan de ene kant in de verwachting van een arbeidersgast om zich te kleden voor het diner en], aan de andere kant, slurpen thee uit een schotel in de BBC-kantine [[264] - hielp zijn reputatie als een Engelse excentriekeling op te stoken. 265 personen]
Het aantal views
De religie
A small row of gravestones
Orwell was een atheïst en een criticus van het christendom. Desalniettemin was hij sentimenteel verbonden aan kerkdiensten en werd hij begraven op het kerkhof van Allerheiligen in Sutton Courtenay, Oxfordshire.

Orwell was een atheïst die zich identificeerde met de humanistische kijk op het leven. ]Desondanks, en ondanks zijn kritiek op zowel de religieuze doctrine als religieuze organisaties, nam hij niettemin regelmatig deel aan het sociale en maatschappelijke leven van de kerk, onder meer door de deelname van de Kerk van Engeland de Heilige Communie. 267] Erkennend deze tegenstrijdigheid, zei hij eens: “Het lijkt nogal betekenen om naar HC [Heilige Communie] te gaan wanneer men niet gelooft, maar ik heb mezelf voor de godvrezende en er is niets voor, dan om de misleiding bij te houden.”[268] Hij had twee Anglicaanse huwelijken en liet instructies achter voor een Anglicaanse begrafenis. ]Orwell was ook goed gelezen in de Bijbelse literatuur en kon lange passages uit het Boek van het Gemeenschappelijk Gebed uit het geheugen citeren. 270 ] Foto's van 270]

Zijn uitgebreide kennis van de Bijbel ging gepaard met meedogenloze kritiek op de filosofie ervan, en als volwassene kon hij zich er niet toe brengen om in zijn leerstellingen te geloven. Hij zei in deel V van zijn essay: “Zowel, Zuigzaam Zijn de Vreugden ”, dat “tot ongeveer de leeftijd van veertien ik in God geloofde, en geloofde dat de verslagen die van hem werden gegeven waar waren. Maar ik was me er terdege van bewust dat ik niet van hem hield.”[271]Orwell contrasteerde het christendom direct met seculier humanisme in zijn essay “Lear, Tolstoj and the Fool”, en vond de laatste filosofie smakelijker en minder “zelfzuchtig”. De literaire criticus James Wood schreef dat in de strijd, zoals hij het zag, tussen het christendom en het humanisme, “Orwell aan de humanistische kant was, natuurlijk”.[272]

Orwell's schrijven was vaak expliciet kritisch over religie en het christendom in het bijzonder. Hij vond de kerk een “egoïstische […] kerk van de landadel “met haar oprichting “zonder contact” met de meerderheid van haar communicatiemiddelen en in totaal een verderfelijke invloed op het openbare leven. ]Zijn tegenstrijdige en soms dubbelzinnige opvattingen over de sociale voordelen van religieuze overtuiging weerspiegelden de dichotomieën tussen zijn openbare en privéleven: Stephen Ingle schreef dat het was alsof de schrijver George Orwell zijn ongeloof “vaagde”, terwijl Eric Blair het individu “een diep ingebakken religiositeit” behield. 274] Bekijk per stad 274
Politiek

Orwell lokte graag argumenten uit door de status-quo aan te vechten, maar hij was ook een traditionalist met een liefde voor oude Engelse waarden. Hij bekritiseerde en satiriseerde, van binnenuit, de verschillende sociale milieux waarin hij zich bevond. In zijn AdelphiAdelphi-dagen beschreef hij zichzelf als een “Tory - anarchist”.[275][276]Van het kolonialisme in Birmese Dagen, portretteert hij de Engelse kolonisten als een “saaie, fatsoenlijk volk, koesterend en versterkend hun saaiheid achter een kwart miljoen bajonetten”.[277]Schrijven voor Le Progri's Civique, Orwell beschreef de Britse koloniale regering in Birma en India:[278]

  De regering van alle Indiase provincies onder de controle van het Britse Rijk is noodzakelijkerwijs despotisch, omdat alleen de dreiging van geweld een bevolking van enkele miljoenen onderdanen kan onderwerpen. Maar dit despotisme is latent. Het verbergt zich achter een masker van democratie. Er wordt op voorbereid om technische en industriële training te vermijden. Deze regel, die in heel India wordt nageleefd, heeft tot doel te voorkomen dat India een industrieel land wordt dat in staat is om te concurreren met Engeland. Buitenlandse concurrentie wordt verhinderd door een onoverkomelijke belemmering van verboden douanetarieven. En dus controleren de Engelse fabriekseigenaren, met niets om bang te zijn, de markten absoluut te beheersen en exorbitante winsten te oogsten.

De letters “ISLP” in het wit op een rode cirkel
Orwell werd tijdens zijn tijd in de Spaanse Burgeroorlog lid van de Britse Onafhankelijke Arbeiderspartij en werd de rest van zijn leven een verdediger van het democratisch socialisme en een criticus van het totalitarisme.

De Spaanse Burgeroorlog speelde de belangrijkste rol bij het definiëren van het socialisme van Orwell. Hij schreef Cyril Connolly uit Barcelona op 8 juni 1937: “Ik heb prachtige dingen gezien en geloof eindelijk echt in het socialisme, wat ik nog nooit eerder heb gedaan.”[279][280]Na getuige te zijn geweest van anarcho-syndicalistische gemeenschappen en de daaropvolgende brute onderdrukking van de anarcho-syndicalisten, anti-Stalin communistische partijen en revolutionairen door de Sovjet-Unie gesteunde communisten, Orwell keerde uit Catalonië een ferme anti-stalochist en sloot zich aan bij de Britse Onafhankelijke Arbeiderspartij. 281 ]

In deel 2 van The Road to Wigan Pier, gepubliceerd door de Linkerboekenclub, verklaarde Orwell dat “een echte socialist iemand is die het niet alleen als wenselijk beschouwt, maar actief wil - om tirannie omver te werpen”. Orwell verklaarde in “Why I Write” (1946): “Elke lijn van serieus werk dat ik sinds 1936 heb geschreven, is geschreven, direct of indirect, tegen het totalitarisme en voor democratisch socialisme, zoals ik het begrijp.”[181]Orwell's opvatting van het socialisme was van een geplande economie naast de democratie. [22 ] [2 [ [] Orwell was een voorstander van een federaal socialistisch Europa, een positie die werd geschetst in zijn essay uit 1947 “Toward European Unity ”, dat voor het eerst verscheen in Partisan Review. Volgens biograaf John Newsinger:[90]

  De andere cruciale dimensie van het socialisme van Orwell was zijn erkenning dat de Sovjet-Unie niet socialistisch was. In tegenstelling tot velen aan de linkerkant, in plaats van het socialisme op te geven zodra hij de volledige gruwel van het stalinistische bewind in de Sovjet-Unie ontdekte, verliet Orwell de Sovjet-Unie en bleef hij in plaats daarvan een socialist – hij werd meer toegewijd aan de socialistische zaak dan ooit.

Orwell was tegen de herbewapening tegen nazi-Duitsland en ten tijde van het Akkoord van Munchen ondertekende hij een manifest met de titel “If War Comes We Shall Resist” [283]- maar hij veranderde zijn mening na het Molotov-Ribbentrop Pact en het uitbreken van de oorlog. Hij verliet de ILP vanwege de oppositie tegen de oorlog en nam een politieke positie van ‘revolutionaire patriottisme’ aan. Op 21 maart 1940 schreef hij een recensie van Adolf Hitler's Mein Kampf voor The New English Weekly, waarin hij de psychologie van de dictator analyseerde. Op de vraag “hoe was het dat hij in staat was om [zijn] monsterlijke visie over te brengen?”, Orwell probeerde te begrijpen waarom Hitler werd aanbeden door het Duitse volk:[284]

  De situatie in Duitsland, met zijn zeven miljoen werklozen, was duidelijk gunstig voor demagogen. Maar Hitler had niet kunnen slagen tegen zijn vele rivalen als het niet was geweest voor de aantrekkingskracht van zijn eigen persoonlijkheid, die men zelfs in het onhandige schrijven van Mein Kampf kan voelen, en wat ongetwijfeld overweldigend is wanneer men zijn toespraken hoort. Het is een feit dat er iets heel aantrekkelijks aan hem is. De aanvankelijke, persoonlijke oorzaak van zijn grieven tegen het universum kan alleen maar worden geraden; maar in ieder geval is de grief hier. Hij is de martelaar, het slachtoffer, Prometheus geketend aan de rots, de zelfopofferende held die vecht tegen onmogelijke kansen. Als hij een muis zou doden, zou hij weten hoe hij het op een draak moest laten lijken.

In december 1940 schreef hij in Tribune (het weekblad van Labour links): “We bevinden ons in een vreemde periode van geschiedenis waarin een revolutionair een patriot moet zijn en een patriot een revolutionair moet zijn.” Tijdens de oorlog was Orwell zeer kritisch over het populaire idee dat een Anglo-Sovjet-alliantie de basis zou zijn van een naoorlogse wereld van vrede en welvaart. ]In zijn antwoord (gedateerd 15 november 1943) op een uitnodiging van de hertogin van Atholl om te spreken voor de Britse Liga voor de Europese Vrijheid, verklaarde hij dat hij zich niet kon “geassocieerd met een in wezen conservatief orgaan” dat beweerde “de democratie in Europa te verdedigen” maar “niets te zeggen had over het Britse imperialisme”. Zijn afsluitende paragraaf verklaarde: “Ik behoor tot links en moet erin werken, net zoals ik het Russische totalitarisme en zijn giftige invloed in dit land haat.”[286]

Orwell trad toe tot de staf van het tijdschrift Tribune als literair redacteur, en van toen tot aan zijn dood, was een linkse (hoewel nauwelijks orthodoxe) Labour-ondersteunende democratische socialist. ]Op 1 september 1944, geschreven over de opstand in Warschau, uitte Orwell in Tribune zijn vijandigheid tegen de invloed van de alliantie met de USSR over de bondgenoten: “Herinner je dat oneerlijk en lafheid altijd betaald moeten worden. Stel je niet voor dat je jarenlang de boot-licking propagandist van het sovjetregime of een ander regime kunt maken en dan plotseling terug kunt keren naar eerlijkheid en rede. Eens een hoer, altijd een hoer.”[288]Volgens Newsinger, hoewel Orwell “altijd kritisch was over de matiging van de Labour-regering van 1945-51, begon zijn steun ervoor hem politiek naar rechts te trekken. Dit leidde er niet toe dat hij conservatisme, imperialisme of reactie om te omarmen, maar om, zij het kritisch, het Labour-rembreformisme te verdedigen.[289] Special Branch, de inlichtingenafdeling van de Metropolitan Police, hield een dossier bij over Orwell voor meer dan 20 jaar van zijn leven. Het dossier, gepubliceerd door The National Archives, stelt dat Orwell volgens een onderzoeker “gevelcommunistische opvattingen had bevorderd en dat verschillende van zijn Indiase vrienden zeiden dat ze hem vaak op communistische bijeenkomsten hebben gezien”.[290]MI5, de inlichtingendienst van het ministerie van Binnenlandse Zaken, merkte op: “Het is duidelijk uit zijn recente geschriften - “De Leeuw en de Eenhoorn” - en zijn bijdrage aan Gollancz's symposium Het verraad van links dat hij niet bij de Communistische Partij heeft, noch zij met hem.”[291]
De seksualiteit

Seksuele politiek speelt een belangrijke rol in Nineteen Vierentachtig. In de roman worden de intieme relaties van mensen strikt geregeerd door de Junior Anti-Sex League van de partij, door zich te verzetten tegen seksuele relaties en in plaats daarvan kunstmatige inseminatie aan te moedigenPersoonlijk hield Orwell een hekel aan wat hij dacht als misplaatste revolutionaire emancipatorische emancipatorische opvattingen van de middenklasse, waarbij hij minachting uitte voor “elke fruit-sapdrinker, nudist, sandaal-drager, seks-manias”.[293]

Orwell was ook openlijk tegen homoseksualiteit. Daphne Patai zei: “Natuurlijk was hij homofoob. Dat heeft niets te maken met zijn relatie met zijn homoseksuele vrienden. Hij had zeker een negatieve houding en een bepaalde vorm van angst, een denigrerende houding ten opzichte van homoseksualiteit. Dat is zeker het geval. Ik denk dat zijn schrijven dat weerspiegelt vrij volledig.”[ 294]

Orwell gebruikte de homofobe bijnamen “nancy” en “pansy”, bijvoorbeeld als uitdrukkingen van minachting voor wat hij de “pansy links” noemde. ]De hoofdpersoon van Keep the Aspidistra Flying, Gordon Comstock, voert een interne kritiek op zijn klanten wanneer hij in een boekhandel werkt, en er is een uitgebreide passage van verschillende pagina's waarin hij zich concentreert op een homoseksuele mannelijke klant en hem beroemt vanwege zijn “nancy” -kenmerken, waaronder een lisp. ]Stephen Spender “dacht dat Orwell's occasionele homofobe uitbarstingen deel uitmaakten van zijn opstand tegen de openbare school”.[297 okt]
Biografieën van de biografie

Orwell's testament vroeg om geen biografie van hem te schrijven, en zijn weduwe, Sonia Brownell, weerde elke poging van degenen die haar probeerden te overtuigen om hen over hem te laten schrijven. Verschillende herinneringen en interpretaties werden gepubliceerd in de jaren 1950 en 1960, maar Sonia zag de 1968 Verzamelde Werken [298][299]als het record van zijn leven. Ze heeft Malcolm Muggeridge wel aangesteld als officiële biograaf, maar later hebben biografen dit gezien als opzettelijk bederf als Muggeridge gaf uiteindelijk het werk.[300]In 1972 produceerden twee Amerikaanse auteurs, Peter Stansky en William Abrahams, The Unknown Orwell, een ongeoorloofd verslag van zijn vroege jaren dat geen steun of bijdrage van Sonia Brownell had. - 301 ]

Sonia Brownell gaf Bernard Crick vervolgens de opdracht om een biografie te voltooien en vroeg de vrienden van Orwell om samen te werken. ]Crick verzamelde een aanzienlijke hoeveelheid materiaal in zijn werk, dat werd gepubliceerd in 1980, [302]maar zijn vragen over de feitelijke nauwkeurigheid van Orwell's first-person geschriften leidde tot een conflict met Brownell, en ze probeerde het boek te onderdrukken. Crick concentreerde zich op de feiten van het leven van Orwell in plaats van zijn karakter, en presenteerde in de eerste plaats een politiek perspectief. Het is 303]

Na de dood van Sonia Brownell werden in de jaren tachtig andere werken over Orwell gepubliceerd, met name in 1984. Deze omvatten verzamelingen van herinneringen van Audrey Coppard en Crick [][299] en Stephen Wadhams. 25][304] In 1991 publiceerde Michael Shelden een biografie. ][305]Meer bezorgd over de literaire aard van het werk van Orwell, zocht hij uitleg voor het karakter van Orwell en behandelde zijn first-person geschriften als autobiografisch. Shelden introduceerde nieuwe informatie die probeerde voort te bouwen op het werk van Crick. 302 ]

Peter Davison's publicatie van de Complete Werken van George Orwell, voltooid in 2000, [306][307]maakte het grootste deel van het Orwell Archief toegankelijk voor het publiek. Jeffrey Meyers, een productieve Amerikaanse biograaf, was de eerste om hiervan te profiteren en publiceerde een boek in 2001 dat de donkere kant van Orwell onderzocht en zijn heilige imago in twijfel trok. ]Why Orwell Matters (uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk als Orwell's Victory) werd gepubliceerd door Christopher Hitchens in 2002. 308] Bekijk meer

In 2003 resulteerde de honderdste verjaardag van de geboorte van Orwell in biografieën van Gordon Bowker [309]en D.J. Taylor. ]Taylor merkt op dat het podiumbeheer dat veel van Orwell's gedrag omringt [en Bowker benadrukt het essentiële gevoel van fatsoen dat hij beschouwt als de belangrijkste motivatie van Orwell. ]Een bijgewerkte editie van Taylor's biografie werd uitgebracht in 2023 als Orwell: The New Life, uitgegeven door Constable. 312][313]

In 2018 publiceerde Ronald Binns de eerste gedetailleerde studie van Orwells jaren in Suffolk, Orwell in Southwold. In 2020 schreef Richard Bradford een nieuwe biografie, Orwell: A Man of Our Time, [314]terwijl Rebecca Solnit in 2021 nadacht over Orwell's interesse in tuinieren in haar boek Orwell's Roses. Totaal aantal 315]

Twee boeken over Orwell's relatie met zijn eerste vrouw, Eileen O'Shaughnessy, en haar rol in zijn leven en loopbaan, zijn gepubliceerd: Eileen: The Making of George Orwell van Sylvia Topp (2020) [316]en het vrouwschap: mevrouw Orwell's onzichtbaar leven door Anna Funder (2023).[317][310]In haar boek Funder beweert dat Orwell vrouwonvriendelijk en sadistisch was. Dit leidde tot een grote controverse onder de biografen van Orwell, met name met Topp. De familie van Celia Kirwan kwam ook tussenbeide in de discussie en geloofde dat de toeschrijving aan hun familielid van een relatie met Orwell, zoals vermeld door de Finant, vals is. De uitgeverij van het Vrouwelijkdom werd gedwongen om die verwijzing uit het boek te verwijderen. Totaal aantal 318]

Hoofd artikel: George Orwell bibliografie

  Burmese Days / //Birmese dagen// (25 October 1934, Harper & Brothers)
  A Clergyman's Daughter / //De dochter van een clerusman// (11 March 1935, Victor Gollancz Ltd)
  Keep the Aspidistra Flying / //Laat de Aspidistra vliegen// (20 April 1936, Victor Gollancz Ltd)
  Coming Up for Air (12 June 1939, Victor Gollancz Ltd)
  Animal Farm / //Boerderij der dieren// (17 August 1945, Secker and Warburg)
  Nineteen Eighty-Four / //Negentienvierentachtig// (8 June 1949, Secker and Warburg)

  1933 - Uit en uit in Parijs en Londen
  1937 - De weg naar de Pugaré Pier
  1938 - Hommage aan Catalonië

De nota's

Stansky en Abrahams stelden voor dat Ida Blair in 1907 naar Engeland verhuisde, op basis van informatie van haar dochter Avril, die sprak over een tijd voordat ze werd geboren. Dit wordt gecontrasteerd door Ida Blair's 1905, evenals een foto van Eric, drie jaar oud, in een Engelse voorstedelijke tuin. ]De eerdere datum valt samen met een moeilijke post voor Blair senior, en de noodzaak om hun dochter Marjorie (toen zes jaar oud) te beginnen in een Engelse opleiding.
De conventionele opvatting, gebaseerd op de herinneringen van Geoffrey Gorer, is van een specifieke commissie met een voorschot van 500 pond. Taylor betoogt dat het daaropvolgende leven van Orwell niet suggereert dat hij zo'n groot voorschot heeft ontvangen, Gollancz was niet bekend om het betalen van grote bedragen aan relatief onbekende auteurs, en Gollancz nam weinig belang in de vooruitgang. 68]
De auteur stelt dat bewijs dat in 1989 in het Nationaal Historisch Archief in Madrid werd ontdekt van een rapport van de veiligheidspolitie aan het Tribunaal voor spionage en High Treason Eric Blair en zijn vrouw Eileen Blair beschreef als “bekende trotskisten” en als “linkende agenten van de ILP en de POUM”. Newsinger gaat verder met te stellen dat gezien de precaire gezondheid van Orwell, “er weinig twijfel kan bestaan dat als hij was gearresteerd, hij in de gevangenis zou zijn gestorven”.

  Het standbeeld is eigendom van The Orwell Society onder het beschermheerschap van Richard Blair, de geadopteerde zoon van Orwell.

Referenties van de

Jeffries, Stuart (24 januari 2013). “Wat zou George Orwell in 2013 van de wereld hebben gemaakt?” De bewaker. 3 maart 2024.
Gale, Steven H. (1996) - FilmVandaag. Encyclopedie van Britse humoristen: Geoffrey Chaucer aan John Cleese, deel 1. Taylor & Francis. p. 823 uur. 823 uur
PBS: Denk aan Tank: Transcript voor 'Orwell's Century'. PBS en PBS. Opgehaald 2015.
McCrum, Robert (10 mei 2009) “Het meesterwerk dat George Orwell heeft vermoord.” De waarnemer. Geraadpleegd op 6 januari 2025.
“Kraktaties: G. Orwell. ” Oxford English Woordenboek. Geraadpleegd op 2 september 2017.
De 50 grootste Britse schrijvers sinds 1945. De tijd van . 5 januari 2008. Geraadpleegd op 7 januari 2014.
Crick van Bernard (2004) Eric Arthur Blair (opgevat). George Orwell (1903-1950)” Oxford Dictionary van de nationale biografie. Oxford: Universiteit van Oxford Press.
Orwell, George (1937) “8”. De weg naar de Puzerbeidzjaanse Pier. Links Boek Club. p. 1 1 van By the it.
“Legacies van de Britse slavernij” De erfenissen van de Britse slavernij. Universiteit van het Universiteitscollege in Londen. Opgehaald op 28 april 2024.
Stansky, Peter; Abrahams, William (1994). “Van Bengalen naar St Cyprianus” Het onbekende Orwell en Orwell: de transformatie. Stanford, Californië: Stanford University Press. pp. 5-12. Het ISBN 978-080472343428. - Ja, dat wil zeggen
Taylor, D.J. (2003). Orwell: The Life. Henry Holt and Company. ISBN 978-0805074734.; Chowdhury, Amlan (16 December 2018). “George Orwell's Birthplace in Motihari to Turn Museum”. www.thecitizen.in. Retrieved 26 February 2022.; Haleem, Suhail (11 August 2014). “The Indian Animal Farm where Orwell was born”. BBC News.; “Arena News Week: Frank Maloney, George Orwell Museum and Giant Panda Tian Tian”. BBC. 14 August 2014. Retrieved 2 February 2023.; Rahman, Maseeh (30 June 2014). “George Orwell's birthplace in India set to become a museum”. TheGuardian.com.
Crick (1982), p. 48
“Renovatie van het huis van de Britse auteur George Orwell in Motihari begint.” IANS. news.biharprabha.com. Gearchiveerd van het origineel op 29 juni 2014. Geraadpleegd op 26 juni 2014.
Een soort van compulantie 1903–36, xviii, Xviii
Bowker van Gordon. George Orwell. p. 21 jaar.
Bowker p. 30
Jacob, Alarik (1984) “De vreugde van Orwell delen, maar niet zijn angsten.” In Norris, Christopher (ed.). In de mythe. Lawrence en Wishart.
De Oxford Companion tot de twintigste-eeuwse literatuur in het Engels. De Universiteit van Oxford Press. 1996. blz. 517 uur. 517
“Zo'n, dat waren de vreugden.” Orwell.ru. Opgehaald op 9 juni 2023.
Buddicom, Jacintha (1974). Eric and Us. Frewin. ISBN 978-0856320767.
Taylor, D.J. (17 April 2010). “George Orwell: lost letter revealed”. Times Media Limited. The Times. Retrieved 22 September 2024.
“Henley en South Oxfordshire Standard” aangekondigd 2 oktober 1914.
“Henley and South Oxfordshire Standard”. 21 July 1916.
Jacintha Buddicom, Eric and Us, p. 58
Wadhams, Stephen (1984). Remembering Orwell. Penguin.
Binns, Ronald (2018). Orwell in Southwold. Zoilus Press. ISBN 978-1999735920.
Een soort van dwang, p. 87, geeft Blair als zevende van de 29 succesvolle kandidaten, en de 21e van de 23 succesvolle kandidaten die in september 1922 de test op rijden van de Indiase keizerlijke politie hebben gehaald.
Het India Office en de Birma-kantoorlijst: 1927. Geverifieerde leverancier - Harrison & Sons, Ltd. 1927. blz. 514.
De gecombineerde burgerlijst voor India: januari 1923. De ponspers van de pionier. 1923. blz. 399.
Het onbekende monument: Orwell, de transformatie. De pers van Stanford University. 1994. blz. 176. 176 uur.
Stansky & Abrahams, De onbekende Orwell, pp. 170-171.
Michael Shelden Orwell: The Authorised Biography, William Heinemann, 1991.
The Combined Civil List for India: July–September 1925. The Pioneer Press. 1925. p. 409.
The Broadview Anthology of British Literature Volume 6: The Twentieth Century and Beyond. Broadview Press. 2006. p. 546.
Orwell, George (2009) Geconfronteerd met onaangename feiten: verhalende essays. HMH. pp. 29– 30.
A Kind of Compulsion, 1903–36, p. 87.
Emma Larkin, Introduction, Burmese Days, Penguin Classics edition, 2009.
Het India Office en de Birma-kantoorlijst: 1929. Geverifieerde leverancier - Harrison & Sons, Ltd. 1929. p. 894. 894, Verenigd Koninkrijk
“Breux verkennen door George Orwell” - NPR. Opgehaald op 14 januari 2021.
Crick (1982), p. 122
Stansky & Abrahams, The Unknown Orwell, p. 195
Ruth Pitter BBC Overseas Service broadcast, 3 January 1956
Plaque #2825 on Open Plaques
Stansky & Abrahams, The Unknown Orwell, p. 204
“Orwell's take on destitution, live from Paris and London”. The Guardian. Retrieved 16 November 2021.
A Kind of Compulsion (1903–36), p. 113
Stansky & Abrahams, The Unknown Orwell, p. 216
Marks, Peter (2015), Verenigde Staten George Orwell de Essayist: Literatuur, Politiek en de Tijdelijke Cultuur. Bloomsbury Uitgeverij. p. 28. 28 uur.
R.S. Peters (1974) van Peters (1974). Een jongen's visie op George Orwell psychologie en ethische ontwikkeling. Allen & Unwin
Stansky & Abrahams, p. 230 The Unknown Orwell
Stella Judt “Ik heb George Orwell ooit ontmoet” in I Once Met 1996
Davison, Peter, red. (2013). - FilmVandaag. George Orwell: Een leven in brieven. W.W. Norton & Company. p. 494 uur. Het ISBN 978-087140404626. - Ja, dat wil zeggen
“Discovery of 'drunk and incapable' arrest record shows Orwell's 'honesty'”. ucl.ac.uk. 4 December 2014. Archived from the original on 6 January 2015. Retrieved 25 February 2015.
Crick (1982), p. 221
Wagner, David Paul (2019). “Left Book Club”. Publishing History.
Avril Dunn My Brother George Orwell Twentieth Century 1961
Voorhees (1986: 11)
Leys, Simon (6 mei 2011). “De Intiemde Orwell” De New Yorkse recensie van boeken. Geraadpleegd op 6 mei 2011.
Orwell, Sonia en Angus, Ian (eds.) Orwell: Een leeftijd als deze, letters 31 en 33 (New York: Harcourt, Brace & World)
“George Orwell: from Animal Farm to Zog, an A–Z of Orwell”. The Telegraph. 20 March 2018. Archived from the original on 10 January 2022.
Brunsdale, Mitzi (2000). Student Companion to George Orwell. ABC-CLIO. pp. 48–49, 64.
Applegate, Edd (2009). Advocacy Journalists: A Biographical Dictionary of Writers and Editors. Scarecrow Press. p. 151.
The Cambridge Introduction to George Orwell. Cambridge University Press. 2012. p. 16.
Stansky & Abrahams, Orwell: De Transformatie pp. 100–101
The Cambridge Introduction to George Orwell. Cambridge University Press. 2012. p. 17.
A Kind of Compulsion, p. 392.
“George Orwell's Blue Plaque in Kentish Town, London NW5”. English Heritage. Retrieved 27 February 2021.
D.J. Taylor, Orwell: The Life, Chatto & Windus, 2003.
Clarke, Ben. “George Orwell, Jack Hilton, and the Working Class”. Review of English Studies 67.281 (2016) 764–785.
Orwells tracks, gearchiveerd van het origineel op 3 december 2013, teruggevonden op 16 november 2021. - Ja, dat wil zeggen
Een soort van compulantie, p. 457 uur. 457
Een soort van compulantie, p. 450. De weg naar Wigan Pier Diary.
A Kind of Compulsion, p. 468.
Gaby Hinsliff (19 October 2021). “Orwell's Roses (by Rebecca Solnit review – deadheading with the writer and thinker)”. The Guardian. Retrieved 20 August 2022.
Davison, Peter (ed.). George Orwell: A Kind of Compulsion 1903–1936 (1998), p. 493.
Orwell, Facing Unpleasant Facts, Secker & Warburg (new edition 2000), p. 12.
Ruth Dudley Edwards, Victor Gollancz, een biografie, pp. 246-247; geciteerd in A Kind of Compulsion: 1903-1936 (The Complete Works of George Orwell), p. 532.
George Orwell onder het toeziend oog van Big Brother – The National Archives. www.nationalarchives.gov.uk. Gearchiveerd van het origineel op 8 december 2011.
over de Spaanse milities in Orwell in Spanje, p. 278 uur. 278 uur.
Ingle, Stephen (1993). George Orwell: A Political Life. Manchester University Press. p. 41.
Haycock, I Am Spain (2013), 152.
John McNair - Interview met Ian Angus UCL 1964.
Orwell, George (2013) Als eerbetoon aan Catalonië. Penguin Boeken. p. 197 uur. Het ISBN 978-0141393025. - Ja, dat wil zeggen
Orwell, George (2013) Als eerbetoon aan Catalonië. Penguin Boeken. pp. 197 - 198.
Bekijk artikel van Iain King over Orwell's oorlogservaringen, hier.
aan Eileen Blair in april 1937 in The Collected Essays, Journalism and Letters of George Orwell Volume 1 – Een tijdperk als deze 1945-1950 p. 296 (Penguin).
Hicks, Granville (18 May 1952). “George Orwell's Prelude in Spain”. The New York Times.
Bowker, p. 216.
“De beschuldiging van spionage tegen de P.O.U.M. rustte uitsluitend op artikelen in de communistische pers en de activiteiten van de door de communisten gecontroleerde geheime politie.” Eerbetoon aan Catalonië p. 168 uur. 168 uur. Pinguïn, 1980.
“Nieuwsgier, John 'Orwell en de Spaanse Revolutie' International Socialism Journal Issue 62 Spring 1994. Andere artikelen van Pubs.socialistreviewindex.org.nl. Gearchiveerd van het origineel op 17 oktober 2018. Geraadpleegd op 21 oktober 2010.
Harry Milton - De man die Orwell redde Hoover Digest. Instelling van Hoover. Gearchiveerd van het origineel op 20 juni 2015. Opgehaald op 23 december 2008.
Taylor (2003), 228-229.
Bowker, Orwell, p. 218, op de foto, ISBN 978-034911551111.
Geconfronteerd met Onaangename Feiten, blz. xxix, Secker & Warburg, 2000.
Geconfronteerd met Onaangename Feiten, pp. 31, 224 uur.
“Revealed: Soviet spies targeted George Orwell during Spanish civil war”. The Guardian. 11 October 2020. Retrieved 12 October 2020.
“Gordon Bowker: Orwell's London”. theorwellprise.co.uk. 23 September 2010. Retrieved 2 February 2011.
Orwell in Spanje. Penguin Books Limited. 2001. blz. 401 uur. Het ISBN 978-014191390302. - Ja, dat wil zeggen
Taylor, DJ (10 december 2005). “Nog een stukje van de puzzel” De bewaker.
George Orwell Biografie van George Orwell. Paralumun.com. Gearchiveerd van het origineel op 27 april 2011. Geraadpleegd op 21 oktober 2010.
“De Orwell-prijs” Gemaakt door Orwelldiaries.wordpress.com. Op 16 augustus 2010 Geraadpleegd op 21 oktober 2010.
Buchanan, Tom (1 September 2002). “Three Lives of Homage to Catalonia”. The Library. 3 (3): 302–314. doi:10.1093/library/3.3.302. ISSN 0024-2160. Retrieved 17 October 2021.
Connelly, Mark (2018) George Orwell: Een literaire metgezel. McFarland. p. 17 jaar. 17 uur.
Een Patriot After All, 1940-1941, p. xvii, Secker & Warburg, 1998.
O'Shaughnessy, Laurence Frederick (1900-1940). Koninklijk College van Surgeons van Engeland. Een overlijdensbericht.
“Over George Orwell”. theguardian.com. Geraadpleegd op 2 september 2017.
Sutaria uit Sejal. “De lijn schanken: Venu Chitale”. De BBC. Gearchiveerd van het origineel op 22 juli 2022. Opgehaald op 28 december 2023.
Een Patriot After All, p. xviii.
Frances Stonor Saunders, Wie betaalde de Piper?, p. 160 en 160.
Een Patriot After All 1940-1941, p. 522.
Walsh, John (6 april 2016). “BBC stelt 8 ft hoog bronzen standbeeld ter ere van George Orwell” voor. De onafhankelijke. Geraadpleegd op 19 mei 2020.
Orwell, George (1987). The War Broadcasts. Penguin Books. ISBN 978-0140189100.
Crick (1982), pp. 432-433.
Gordon Bowker (2013). George Orwell. Little, Brown Book Group. pp. 309–310. ISBN 978-1405528054.
“Recordings Capture Writers' Voices van de pagina Listen Queue” NPR.org. - NPR. 5 november 2016 opgehaald.
Khan, Urmeen (4 juni 2009). “BBC probeerde George Orwell uit de lucht te halen vanwege de ‘onaantrekkelijke’ stem. De dagelijkse Telegraaf. Gearchiveerd van het origineel op 10 januari 2022. 5 november 2016 opgehaald. “De BBC probeerde de auteur George Orwell uit de lucht te halen omdat zijn stem “onaantrekkelijk” was, volgens archiefdocumenten vrijgegeven door het bedrijf … geen opname van Orwell's stem overleeft, maar tijdgenoten - zoals de kunstenaar Lucian Freud - hebben het beschreven als “monotoon” met “geen macht”.”
Rodden (1989), blz. 306 van de lijst met 306.
Crick (1982), p. 441 van de lijst met 441.
Crick van Bernard R. (1980) George Orwell: Een leven. Boston: Little, Brown and Company. Het ISBN 978-0316161121. - Ja, dat wil zeggen
Muggeridge, Malcolm (1962), Birmese dagen (Verraad), Time Inc. Malcolm Muggeridge herinnert zich dat hij Orwell vroeg of dergelijke uitzendingen nuttig waren, ”“Misschien niet”, zei hij, enigszins ingeperkt. Hij voegde eraan toe, vrolijker, dat hoe dan ook, niemand de uitzendingen kon oppikken, behalve op korte golfsets die ongeveer het equivalent van het inkomen van een Indiase arbeider over 10 jaar kosten.
Twee verspilde jaren, 1943, p. xxi, Secker & Warburg, 2001.
I Have Tried to Tell the Truth, p. xv. Secker & Warburg, 2001.
Orwell, G.; Davison, P. (1999). I Have Tried to Tell the Truth. London: Secker & Warburg. ISBN 978-0436203701.[permanent dead link]
Ik heb geprobeerd de waarheid te vertellen, p. xxix.
Blair, Richard (19 March 2025). “George Orwell and me: Richard Blair on life with his extraordinary father”. The Guardian (Interview). Interviewed by Simon Hattenstone.
Garton Ash, Timothy (25 September 2003). “Orwell's List”. The New York Review of Books. Archived from the original on 5 March 2016. Retrieved 26 April 2016.
Caute, David (2009), Verenigde Staten Politiek en roman tijdens de Koude Oorlog. New Brunswick, NJ: Transactie Uitgevers. 79. 79. Het ISBN 978-1412811613. - Ja, dat wil zeggen
Hij had een rustig leven geleid als Richard Blair, niet 'Richard Orwell': Shelden (1991), pp. 398, 489, Verenigde Staten
Orwell: Collected Works, I Have Tried to Tell the Truth, p. 283.
“Rapporteren van de ruïnes”. De Orwell-maatschappij. 3 oktober 2021. Opgehaald door 1 maart 2022.
Orwell, George (2021). Orwell's rapporten als oorlogscorrespondent in Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk van februari tot juni 1945. Welkom bij Comino Verlag. Het ISBN 978-3945831311. - Ja, dat wil zeggen Opgehaald op 19 september 2021 – via Google Books.
Bloom, Harold (2009). George Orwell's Animal Farm. Infobase Publishing. p. 128.
Koutsopanagou, Gioula (2020) De Britse pers en de Griekse crisis, 1943-1949: Orkest de Koude Oorlog 'Consensus' in Groot-Brittannië. Londen: Palgrave Macmillan. pp. 52 – 53. Het ISBN 978-1137551559 - Wie heeft er berichten geplaatst?. - Ja, dat wil zeggen
“Herinner je aan Jura, Richard Blair.” Theorwellprize.nl. Op 5 oktober 2012 Gearchiveerd van het origineel op 31 januari 2017. Opgehaald op 14 mei 2014.
De Orwell-prijs | Leven en Werk – Exclusieve toegang tot het Orwell-archief. Gearchiveerd van het origineel op 10 december 2007.
Ingle, Stephen (1993). George Orwell is een politiek leven. Universiteit van Manchester Press. p. 84 van 84.
“Barnhill” van hier. is gelegen op 56×06-39-N 5x41x30-W (Brits nationaal netreferentiesysteem NR705970)
“Tim Carroll 'Een schrijver onrecht aangedaan' '. De Sunday Times. Met Timesonline.nl. 15 augustus 2014. Opgehaald op 14 mei 2014.
Crick (1982), p. 530 uur
Orwell: Verzamelde werken, het is wat ik denk, p. xx, Daily Telegraph, 2 december 2013, [1]
is wat ik denk, p. 274 jaar
Ross JJ (Afs december 2005) “Tuberculose, bronchiectasis en onvruchtbaarheid: wat was er slappe George Orwell?” Clin Infect Dis. 41 (11): 1599–1599-1603. doi : 10.1086/497838. ISSN 1058-4838. PMID 16267732.
Ezard, John (21 juni 2003) “Blair's babe: Veranderde liefde Orwell in een stooge van de overheid?” De bewaker. Londen.
Defty, Andrew (2005). Groot-Brittannië, Amerika en anticommunistische propaganda 1945-1953: De afdeling voor informatieonderzoek. e-boekversie: Routledge. p. 161 uur.
1950: De veelgeprezen auteur George Orwell sterft. De BBC. Geraadpleegd op 20 september 2021.
“Gewijde volgeling van passies” De bewaker. 19 mei 2002.
“De weduwe Orwell” De New York Times. 15 juni 2003.
Powell, Anthony, 1977. Baby's van de lente, p. 106. 106 van de New York: Holt, Rinehart en Winston.
Ingle, Stephen (1993). George Orwell: een politiek leven. Manchester: Manchester University Press. p. 90 uur. 90 uur. Het ISBN 978-0719032332 - Nieuws. - Ja, dat wil zeggen
George Orwell, auteur, 46, overleden. De Britse schrijver, geprezen voor zijn '1984' en 'Animal Farm', is het slachtoffer van tuberculose. Twee noppen spellen Hier Distaste voor het imperialisme”. De New York Times. Op 22 januari 1950.
“Geschiedenis van de Kerk van alle heiligen” Allerheiligenkerk Sutton Courtenay. Gearchiveerd van het origineel op 27 juni 2014. Geraadpleegd op 27 juli 2014.
Anthony (11 mei 2003). “Orwell: the Observer years”, The Observer, Observer Review Pages, p. 1 1 van By the it.
Colls 2013, p. 217 uur.
, D.J. Laatste dagen van Orwell The Guardian (14 januari 2000).
Richard Blair over het leven met mijn tante Avril. De Orwell-maatschappij. 27 oktober 2011 en 27 oktober 2011.
Howe, Irving (januari 1969). “George Orwell: 'Zoals de botten weten'. Het tijdschrift van Harper.(herdrukt in Newsweek). Howe beschouwde Orwell als “de beste journalist van zijn tijd en de belangrijkste architect van het Engelse essay sinds Hazlitt”.
“BBC - De grote lezing” De BBC. 31 december 2021 opgehaald.
Wat is het beste boek van de afgelopen 125 jaar? We vroegen lezers om te beslissen.” De New York Times. 29 december 2021. ISSN 0362-4331. 31 december 2021 opgehaald.
Schrijvers: Hun leven en werk. Geverifieerde leverancier - Gestrantte Geverifieerde leverancier - Gestouderde 2018. p. 245 uur.
Sperber van Murray A. (1981). De auteur als Culturele Held: H.G. Wells en George Orwell.” Universiteit van Manitoba. JSTOR 24780682.
De onaangetaste erfenis van Arthur Koestler en George Orwell. 24 februari 2016. Gearchiveerd van het origineel op 3 september 2017. Geraadpleegd op 2 september 2017.
aan Gleb Struve, 17 februari 1944, Orwell: Essays, Journalistiek en Brieven, Vol. 3, eds. Gemaakt door Sonia Brownell en Ian Angus.
“Malcolm Muggeridge: Inleiding” Opgehaald op 23 december 2008.
‘Maakt Orwell Matter?’. Gearchiveerd van het origineel op 5 juli 2008. Opgehaald op 23 december 2008.
George Orwell: Rudyard Kipling. Opgehaald op 23 december 2008.
Zie aantekeningen over nationalisme.
Orwell: Essays, Journalistiek en Brieven, Vol. 4, eds. Sonia Brownell en Ian Angus, p. 576.
Orwell, George. “Charles Dickens” van george-orwell.org. Opgehaald op 17 januari 2019.
Woodcock Inleiding tot Stephen Wadhams, Remembering Orwell, Penguin, 1984.
“Orwell krijgt excuses voor afgewezen voedselessay.” De BBC. 7 februari 2019. Opgehaald op 7 februari 2019.
“Brits koken” Stichting Orwell. Geraadpleegd op 20 augustus 2021.
Rodden, John (2012), Verenigde Staten. De Unexamined Orwell. Universiteit van Texas Press. p. 4. 4 van By the it.
“5. Orwell's Persona”. orwelltoday.com.
Brendon, Piers (7 juni 2003). “De heilige van het gemeenschappelijk fatsoen.” De bewaker. Het Verenigd Koninkrijk.
Raymond Williams, Politiek en Letteren, 1979.
Christopher Norris, Language, Truth and Ideology: Orwell and the Post War Left in Inside the Myth: Orwell views from the Left, Lawrence and Whishart, 1984.
, Scott (2003). - Orwell. Uitgeverij Haus. ISBN 1904341330.
O. Dag. - Ja. John Newsinger: Orwell Centenary: The Biographies (in het Russisch). Orwell.ru. Opgehaald op 14 mei 2014.
Rodden (1989), p. 394–395.
“George Orwell's Animal Farm tops list of the nation's favourite books from school”. The Independent. Retrieved 10 April 2020.
Orwell, George (Summer 1946). “Why I Write”. The Orwell Foundation. Gangrel No. 4. “Every line of serious work that I have written since 1936 has been written, directly or indirectly, against totalitarianism and for democratic socialism, as I understand it.”
Fyvel, T.R., “Het leven van een schrijver”, World Review, juni 1950.
Fyvel, T.R., “A Case for George Orwell?”, Twentieth Century, September 1956, pp. 257–258.
1984 - De mystiek van de wreedheid, door Isaac Deutscher 1955. www.marxists.org.
Newsinger, J. (17 januari 1999). De politiek van Orwell. Springer. p. 123. 123 van de foto's. Het ISBN 978-0333983607 - Nieuws. - Ja, dat wil zeggen
Orwell, George (April 1946) “Politiek en de Engelse taal”. mtholyoke.edu. De horizon. Gearchiveerd van het origineel op 15 juli 2010. Opgehaald door 15 juli 2010.
George Orwell en de eeuwige waarheden van de goede journalistiek. De bewaker. Geraadpleegd op 17 juli 2021.
Rubin van Andrew N. De retoriek van de eeuwigdurende oorlog. Gearchiveerd van het origineel op 23 januari 2012. Opgehaald op 11 oktober 2011.
Orwell, George (19 October 1945). “You and the Atom Bomb”. Tribune. Retrieved 15 July 2010.
Williams, Raymond (18 February 1965). “A young man's papers”. Manchester Guardian.
“History”. The Orwell Society. Retrieved 17 October 2023.
Venables, Dione (6 May 2012). One Georgie Orwell @ Greenwich Theatre, The Orwell Society.
Jaworowski, Ken (16 October 2016). “Review: A Dynamic Actor Redeems 'Orwell in America'”. The New York Times. Archived from the original on 2 January 2022.
Mevrouw Orwell review - Cressida Bonas is overtuigend als Orwell's muze en minnares. De bewaker. 6 augustus 2017. Opgehaald op 6 januari 2023.
“Tale van de legendarische auteur tot leven gebracht - Eastern Shore Sun” 15 juli 2019. Opgehaald op 6 januari 2023.
“101 - Australische plays Transform” 9 januari 2022. Opgehaald op 6 januari 2023.
Gemaakt door Ben Brooker. De laatste man in Europa van Dennis Glover. Sydney Review van boeken. Gearchiveerd van het origineel op 20 augustus 2023. 20 augustus 2023.
“Burma Sahib: A Personal (Re)View”. The Orwell Society. 13 March 2024. Retrieved 5 July 2024.
“George Orwell's house in Bihar turned into museum”. India Today. 17 May 2015. Retrieved 16 January 2018.
UCL Special Collections. “George Orwell Papers: Acquisition”. UCL Archives Catalogue. Retrieved 5 December 2023.
UCL (14 september 2023). “UCL kent 2023 eregraden en Fellowships toe” UCL Alumni. 5 december 2023 opgehaald.
UCL Special Collections (6 December 2021). “Important letters donated to the George Orwell Archive”. Library Services. Retrieved 5 December 2023.
UCL Special Collections (23 August 2018). “Orwell Book Collection”. Library Services. Retrieved 5 December 2023.
“Orwell standbeeld onthuld”. De BBC. 7 november 2017. Geraadpleegd op 7 november 2017.
Kennedy, Maev (9 August 2016). “Homage to George Orwell: BBC statue wins planning permission”. The Guardian. Retrieved 30 September 2017 – via www.theguardian.com.
“1984 author Orwell celebrated by new £2 Royal Mint coin”. The Herald. Glasgow. 13 January 2025. p. 3.
Jacintha Buddicom Eric & Us Frewin 1974.
remembering Orwell, p. 22
Connolly, Cyril (1973) (1939) Vijanden van de belofte. Londen: Deutsch. Het ISBN 978-0233964881 - Nieuws. - Ja, dat wil zeggen
Orwell Remembered, p. 23
John Wilkes in Stephen Wadham's Remembering Orwell Penguin Books 1984.
Hollis, Christopher (1956). A study of George Orwell: The man and his works. London: Hollis & Carter. OCLC 2742921.
Crick (1982), p. 116
Audrey Coppard and Bernard Crick Orwell Remembered 1984
Crick, Bernard (1980). George Orwell: A Life. London: Secker & Warburg. ISBN 978-0436114502.
Roger Mynors in Stephen Wadhams Remembering Orwell Penguin Books 1984.
Peters, R.S. “A Boy's View of George Orwell” in Psychology and Ethical Development. Allen & Unwin, 1974.
Geoffrey Stevens in Stephen Wadham's Remembering Orwell. Penguin, 1984.
Hughes, Kathryn (18 February 2007). “Such were the joys”. The Guardian. Retrieved 25 June 2024.
Buddicom, Jacintha (2006). Eric & Us. Chichester: Finlay Publisher. ISBN 978-0955370809.
Davison, Peter (27 januari 2011) Orwell: een leven in brieven. Penguin Classics. p. 576. Het ISBN 978-014119192635. - Ja, dat wil zeggen
Loftus, Guy (September 2024). “A Pathway to Orwell”. The Orwell Society Journal. 24: 32–36.
Stephen Wadhams Remembering Orwell Penguin Books 1984
Correspondentie in verzamelde essays Journalistiek en Brieven, Secker & Warburg, 1968.
Davison, Peter (ed.). George Orwell: Complete Works XI 336.
Crick (1982), p. 480
Celia Goodman interview met Shelden June 1989 in Michael Shelden Orwell: De geautoriseerde biografie
Henry Dakin in Stephen Wadhams Remembering Orwell
Patrica Donahue in Stephen Wadhams Remembering Orwell
Meyer, Michael. Niet prins Hamlet: Literaire en theatrale memoires 1989
Davison, Peter (2007). The Lost Orwell. Timewell Press. p. 244. ISBN 978-1857252149.
“Orwell and Son”. The New Yorker. 25 March 2009. Retrieved 2 September 2017.
Spurling, Hilary. 2002. The girl from the Fiction Department: a portrait of Sonia Orwell. New York: Counterpoint, p. 96.
Crick (1982), p. 449 foto's
Ian Angus Interview 23-25 april 1965 geciteerd in Stansky en Abrahams The Unknown George Orwell.
Adrian Fierz in Stephen Wadhams Herinnering Orwell
John McNair George Orwell: De man die ik kende MA Thesis – Newcastle University Library 1965, citeerde Crick (1982), p. 317 foto's
Jack Common Collection Newcastle University Library quoted in Crick (1982), p. 204
Geoffrey Gorer – recorded for Melvyn Bragg BBC Omnibus production The Road to the Left 1970
Sunday Wilshin in Stephen Wadhams Remembering Orwell Penguin Books 1984
Stephen Spender in Stephen Wadhams Remembering Orwell Penguin Books 1984
Powell's Books - Synopses en recensies van D.J. Taylor Orwell: The Life. Gemaakt door Powells.com. Op 12 oktober 2010 Gearchiveerd van het origineel op 29 mei 2019. Geraadpleegd op 21 oktober 2010.
met Geoffrey Stevens, Crick (1982), pp. 222-223 jaar
Heppenstall The Shooting Stick Twentieth Century April 1955
Michael Meyer Not Prince Hamlet: Literary and Theatrical Memoirs Secker and Warburg 1989
T.R. Fyval George Orwell: A Personal Memoir 1982
McCrum, Robert (14 juli 2011) George Orwell was geen fan van het nieuws van de wereld. De bewaker. Geraadpleegd op 7 mei 2018.
“Nog steeds de maan onder water” De econoom. Londen. 28 juli 2009 en 28 juli 2009.
Dewey, Peter (2014) Oorlog en vooruitgang: Groot-Brittannië 1914-1945 . Routledge. p. 325 uur.
De complete werken van George Orwell: Een patriot per slot van rekening, 1940-1941. Secker & Warburg. 1998. blz. 294 van 294.
“How to make a perfect cuppa: put milk in first”. The Guardian (London). Retrieved 30 December 2014.
Orwell, George; Angus, Ian; Davison, Sheila (1998) [1946]. The Complete Works of George Orwell: Smothered under journalism. Secker & Warburg. p. 34.
Lettice Cooper in Stephen Wadhams, Remembering Orwell, Penguin Books, 1984.
Orwell, George (9 februari 1946). ‘De maan onder water’. De Standaard van de avond. Gearchiveerd van het origineel op 7 augustus 2013. Opgehaald op 24 juni 2013.
Julian Symonds in Stephen Wadhams, Remembering Orwell, Penguin Books, 1984.
Crick (1982), p. 502 uur.
Crick (1982), p. 504.
Jack Denny, in: Stephen Wadhams, Remembering Orwell, Penguin Books, 1984.
Bob Edwards, in: Audrey Coppard en Bernard Crick, Orwell Remembered, 1984.
Jennie Lee, in: Peter Davison, Complete Works, XI, 5.
Astor Interview, in Michael Shelden.
“Watching Orwell – International Herald Tribune”. Archived from the original on 14 September 2008. Retrieved 23 December 2008.
Braithwaite, in: Wadhams, Remembering Orwell, Penguin Books, 1984.
John Morris, “Sommigen zijn meer gelijk dan andere”, Penguin New Writing, No. 40, 1950, Verenigde Staten
Pindar, Ian (17 april 2009) Recensie: Op zoek naar de Engelse excentrieke door Henry Hemming. De bewaker. Geraadpleegd op 19 september 2018.
Gray, Robert (11 juni 2011). “Orwell vs God - Een zeer christelijke atheïst.” De toeschouwer. Het Verenigd Koninkrijk. Geraadpleegd op 2 november 2017.
Cushman, Thomas en John Rodden (eds.), George Orwell: In the Twenty-first Century (2004), p. 98 en 98.
“Letter to Eleanor Jaques, 19 October 1932” in The Collected Essays, Journalism, and Letters of George Orwell: An Age Like This, ed. Sonia Orwell and Ian Angus. Harcourt, Brace & World Inc. New York, 1968. p. 102
Orwell Matters (2003), p. 123 jaar
A Patriot After All, 1940–1941, p. xxvi, Secker & Warburg 1998 ISBN 0436205408
Orwell, George. “Such, Such Were the Joys”. Archived from the original on 3 February 2014. Retrieved 23 November 2013.
Wood, James (13 april 2009). “Een fijne snaar”. De New Yorker. 8 februari 2017 opgehaald.
Voorhees, Richard A. (1986) De paradox van George Orwell. West Lafayette, Ind: Purdue University Press. 18-18-19. Het ISBN 978-091119198805. - Ja, dat wil zeggen
Ingle, Stephen (1993). George Orwell: een politiek leven. Manchester, Engeland: Manchester University Press. p. 110 punten. Het ISBN 978-0719032332 - Nieuws. - Ja, dat wil zeggen
Rees, Richard (1961) Orwell: Voortvluchteling uit het Kamp van Overwinning. Secker & Warburg.
Heppenstall, Rayner (1960) Vier afwezigen. Barrie & Rockcliff.
Orwell, George (2021). De Birmese dagen. Universiteit van Oxford Press. p. 56 jaar.
Orwell, George (4 mei 1929). “Comment over exploite un teappuple: L'Empire britannique en Birmanie” [Hoe een natie wordt uitgeplukt - Het Britse Rijk in Birma]. Le Progris Civique (CW 86). Vertaald door Percival, Janet; Willison, Ian – via Orwell Foundation.
Connolly, Cyril (1973), “George Orwell 3”, The Evening Colonnade, David Bruce & Watson.
Orwell, George, De verzamelde essays, journalistiek en brieven, vol. 1 – Een leeftijd als deze 1945-1950, Penguin, p. 301 foto's. - Ja, dat wil zeggen
Crick (1982), p. 364 van de foto's.
Steele, David Ramsay (2017). Orwell Your Orwell: Een wereldbeeld op het bord. St. De pers van Augustines. Het ISBN 978-1587316104. - Ja, dat wil zeggen “Voor Orwell is het socialisme per definitie een geplande samenleving, in tegenstelling tot het kapitalisme, dat per definitie ongepland is. Zo dichtbij was het socialisme dat zich identificeerde met de planning dat socialisten soms een zin als 'een geplande samenleving' gebruikten als synoniem voor het socialisme, en Orwell zelf doet dit ook … Democratie maakt ook deel uit van Orwell's beeld van het socialisme, maar wanneer hij de term 'democratie' gebruikt, verwijst hij meestal naar burgerlijke vrijheden in plaats van beslissingen bij meerderheidsstemming - niet dat hij de belangrijkste heerschappij verwerpt, maar dat wanneer hij het heeft over 'democratie', dit niet de hoogste in zijn gedachten is.”
De onwillige patriot: hoe George Orwell zich verzoende met Engeland. Nieuwe staatsman. Op 6 januari 2014 Gearchiveerd van het origineel op 8 mei 2021. Geraadpleegd op 3 februari 2019.
Orwell, George (21 maart 1940). “George Orwell's 1940 Review van 'Mein Kampf' uit 1940. Nieuw Engels Wekelijks. Opgehaald op 29 september 2021.
Collini, Stefan (5 maart 2008) “E.H. Carr: Historicus van de toekomst.” De tijd van The Times. Het Verenigd Koninkrijk. Gearchiveerd van het origineel op 16 mei 2008. Opgehaald door 9 november 2008.
Orwell, Sonia en Angus, Ian (eds.). De verzamelde Essays, Journalistiek en Brieven van George Orwell, Deel 4: Voor Your Nose (1945-1950) (Penguin).
Woodcock, George (1967). The crystal spirit: a study of George Orwell. London: Jonathan Cape. p. 247. ISBN 978-0947795054.
Orwell, George (1 september 1944). “Zoals ik wil.” Tribune. p. 15 uur 15.
“John Newsinger in Socialist Review Issue 276 July/August 2003”. Pubs.socialistreviewindex.org.uk. Archived from the original on 13 October 2018. Retrieved 21 October 2010.
Bates, Stephen (4 September 2007). “Odd clothes and unorthodox views – why MI5 spied on Orwell for a decade”. The Guardian. Retrieved 19 September 2018.
MI5 verward door de politiek van Orwell. BBC News. 4 september 2007 en 2007 Geraadpleegd 2008.
“Wij zijn de doden … U bent de doden.” Een onderzoek naar seksualiteit als een wapen van opstand in Orwell's Nineteen Eighty-vier. Tijdschrift voor Gender Studies. Geraadpleegd op 21 december 2018
“Negentienentachtig viert en de politiek van dystopie” Gearchiveerd op 8 maart 2021 bij de Wayback Machine. De Britse bibliotheek. Geraadpleegd op 21 december 2018
Rodden, John (2006), Verenigde Staten. Elke intellectuele grote broer: George Orwell's literaire broers en zussen. Universiteit van Texas Press, Austin. p. 162 uur. 162 Het ISBN 978-029292774537. - Ja, dat wil zeggen
Sharp, Tony (2013) W H Auden in de context. Universiteit van Cambridge Press. p. 95 van de 95.
Orwell, George (1987) Laat de Aspidistra vliegen. Secker & Warburg. Het ISBN 978-0436350269. - Ja, dat wil zeggen
Bowker van Gordon (2003) Gemaakt door George Orwell. Gemaakt door Palgrave Macmillan. Het ISBN 978-031212238414. - Ja, dat wil zeggen
Orwell, George; Angus, Ian; Orwell, Sonia (1969). De verzamelde essays, journalistiek en brieven van George Orwell. Londen: Secker & Warburg. Het ISBN 978-0436350153. - Ja, dat wil zeggen
Rodden, John (1989) Periodiek gedrag, biografische geschiedenis en literaire reputatie: de zaak van George Orwell. Een biografie. 12 (3): 189–189-207. ISSN 0162-4962. JSTOR 23539417.
D.J. Taylor Orwell: Het leven van Taylor Orwell. Henry Holt en het bedrijf. 2003. ISBN 0805074732
Hamboe voor Stansky en Abrahams: Orwell's eerste biografen. 24 januari 2020 23 juli 2020 opgehaald.
Gordon Bowker - Orwell en de biografen in John Rodden, de Cambridge-Met de band van George Orwell Cambridge University Press 2007
“VQR “Windwintry Conscience”. Gearchiveerd van het origineel op 8 december 2008. Opgehaald op 23 december 2008.
“Renimatie Orwell weer” De Orwell-maatschappij. 7 januari 2018 Opgehaald op 27 maart 2024.
Haley, P. van de Verenigde Staten. Edward (1993). Recensie van Orwell: de geautoriseerde biografie. Utopische studies. 4 (1): 193– 195. ISSN 1045-991X. Schrijver 20719210.
Davison, Peter. De complete werken van George Orwell. Het willekeurige huis, ISBN 0151351015
Meyers, Jeffrey (2001) - FilmVandaag.nl Recensie van de complete werken van George Orwell. Met extra aantekeningen over George Orwell: A Bibliography. De artikelen van de Bibliografische Vereniging van Amerika. 95 (1): 121–121-124-124. doi: 10.1086/pbsa.95.1.44304724. ISSN 0006-128X. JSTOR 24304724.
Zie ook: Roberts, Russ (17 augustus 2009) “Hitchens op Orwell”. EconTalk bijvoorbeeld. Bibliotheek van Economie en Vrijheid. Gearchiveerd van het origineel op 2 april 2013. Geraadpleegd op 14 juli 2013.
Bowker, Gordon (20 oktober 2010). “De biografie Orwell schreef nooit” Stichting Orwell.
Bakewell, Sarah (26 augustus 2023). “Eén biografie vraagt het beeld van Orwell, en Another brengt zijn eerste vrouw in focus.” De New York Times. Opgehaald op 27 maart 2024.
Orwell van DJ Taylor en George Orwell van Gordon Bowker Observer op zondag 1 juni 2003
Taylor, D.J. van Taylor. (6 juni 2023). Orwell: The New Life - lezing en Q & A met D.J.Taylor. Balliol College van Oxford University.
D J Taylor schrijft de tweede Orwell-biografie voor Constable. De boekverkoper. 4 november 2019.
Orwell: A Man of Our Time van Richard Bradford review – ongedaan gemaakt door zijn eigen premisse. De bewaker. 27 januari 2020 Opgehaald op 6 januari 2023.
Orwell's Roses van Rebecca Solnit review – doodlopende aan George Orwell. De bewaker. 19 oktober 2021. Opgehaald op 6 januari 2023.
Cooke, Rachel (10 maart 2020). Eileen: The Making of George Orwell van Sylvia Topp – recensie De bewaker. ISSN 0261-3077. 20 augustus 2023.
Financier, Anna (30 juli 2023). Op zoek naar Eileen: hoe George Orwell zijn vrouw uit zijn verhaal schreef. De bewaker. ISSN 0029-7712. 20 augustus 2023.

  Brooks, Richard (11 november 2023). “Sadistisch en vrouwenhaat? Row barst los over seksclaims in het boek over het huwelijk van George Orwell. De waarnemer. Opgehaald op 14 november 2023.

Bronnen van de bron

  Anderson, Paul (ed.). Orwell in Tribune: 'Zoals ik wil' en andere geschriften. Methuen/Politico's 2006. ISBN 1842751557
  Azurmendi en Joxe (1984) George Orwell bijvoorbeeld. 1984: De werkelijkheid bestaat in de menselijke geest. Jakin, 32: 87-103.
  Gebonden, Philip. Orwell en het marxisme: het politieke en culturele denken van George Orwell. I.B. Gemaakt door Tauris. 2009 en 2009. ISBN 1845118073
  Bowker van Gordon. Gemaakt door George Orwell. Een beetje bruin. 2003. ISBN 0316861154
  Buddicom van Jacintha. Eric en ons en Eric. Uitgever van Finlay. 2006. Bekijk nu. ISBN 0955370809 Afbeeldingen
  Gemaakt door Caute, David. Dr. Dr. Orwell en de heer Blair, Weidenfeld en Nicolson. ISBN 0297814389
  Colls, Robert (2013), Verenigd Koninkrijk George Orwell: Engels Rebel. Londen: Universiteit van Oxford Press. p. 217 uur. Het ISBN 978-0199680801. - Ja, dat wil zeggen
  Crick van Bernard. George Orwell: Een leven. Gemaakt door Penguin. 1982. ISBN 0140058567
  Davison, Peter; Angus, Ian; Davison, Sheila (eds.). 2000 Een soort van compulantie. Londen: Random House aan Favorieten toegevoegd ISBN 978-0436205422
  Gemaakt door Flynn, Nigel. Gemaakt door George Orwell. Gegevens voor Rourke Corporation Inc. - 1990. ISBN 086593018X
  Haycock van David Boyd. I Am Spain: De Spaanse Burgeroorlog en de mannen en vrouwen die het fascisme gingen bestrijden. Uitgeverij Old Street. 2013. ISBN 978-1908699107
  Gemaakt door Hitchens, Christopher. Waarom Orwell belangrijk is. Basisboeken. 2003. ISBN 0465030491
  Hollis van Christopher. Een studie van George Orwell: De man en zijn werken. Foto's van Henry Regnery Co. - In 1956.
  Larkin, Emma. Geheime geschiedenis van Histories: George Orwell vinden in een Birmese Teashop. Gemaakt door Penguin. 2005. Bekijk nu. ISBN 1594200521
  Lee van Robert A. De fictie van Orwell. Universiteit van Notre Dame Press, 1969. LCCN 74--75151
  Leif van Ruth Ann. Een hommage aan Oceanië. De profetische visie van George Orwell. Ohio State U.P. van de Verenigde Staten [1969]
  Meyers van Jeffery. Orwell: Wintry geweten van een generatie. W.W. Norton is ook van Norton. 2000 en 2000. ISBN 0393322637
  Een nieuwsschieter, John. De politiek van Orwell. Gemaakt door Macmillan. 1999. ISBN 0333682874 - Nieuws
  Orwell, George, De verzamelde essays, journalistiek en brieven, vol. 1 – Een tijdperk als deze 1945-1950, Penguin. - Ja, dat wil zeggen
  Rodden, John (1989) George Orwell: De politiek van de literaire reputatie (2002 herzien ed.). New York: Oxford University Press. Het ISBN 978-0765808967 - Nieuws. - Ja, dat wil zeggen
  Rodden, John (ed.). Cambridge-commandie met George Orwell. - Cambridge. 2007 en 2007. ISBN 978-0521675079 - Wie heeft er berichten geplaatst?
  - Shelden, Michael. Orwell: De geautoriseerde biografie. Gemaakt door HarperCollins. 1991. ISBN 0060167092
  Smith, D. van Smith. & Mosher, M. Orwell voor de beginners. 1984. Londen: Schrijvers en Lezers Uitgeverij Cooperative.
  Taylor, D.J. van Taylor. Orwell: Het leven. Henry Holt en het bedrijf. 2003. ISBN 0805074732
  Het Westen, W.J. De grotere boosheden. Edinburgh: Canongate Press. 1992. ISBN 0862413826 (Negentien vierentachtig – De waarheid achter de satire.)
  West, W.J. (ed.). George Orwell: De verloren geschriften. New York: Arbor House. 1984. ISBN 0877957452
  Williams en Raymond. Orwell, Fontana/Collins, 1971
  - Wood, James. "Een fijne woede." De New Yorker. 2009 en 2009. 85(9): 54, Verenigd Koninkrijk
  Woodcock van George. De Kristallen Geest. Een beetje bruin. 1966. ISBN 1551642689

Verder lezen

  Karp, Masha (2023). George Orwell en Rusland (1e ed.). Verenigd Koninkrijk: Bloomsbury Uitgeverij. p. 312. Het ISBN 978-1788317139. - Ja, dat wil zeggen
  Morgan van W. Johannes, het Pacifisme of het burgerlijke Pacifisme? Huxley, Orwell en Caudwell. Hoofdstuk 5 van Morgan, W. John en Guilherme, Alexandre (Eds.), vrede en oorlog-, filosofische en antropologische perspectieven, Palgrave Macmillan, 2020, pp. 71-96. ISBN 978-3030486709.
  Orwell, George. Dagboeken, uitgegeven door Peter Davison (W. W. W. van W. Norton & Company ; 2012) 597 pagina's; geannoteerde editie van 11 dagboeken bij Orwell, van augustus 1931 tot september 1949.
  Orwell, George. Over Joden en antisemitisme, geïntroduceerd, bewerkt en geannoteerd door Paul Seeliger (Berlijn: Comino; 2022) 304 pagina's, ISBN 978-3945831328.
  Steele van David Ramsay (2008). Orwell, George (1903-1950) In Hamowy, Ronald (ed.). Encyclopedie van het libertarisme. Thousand Oaks, CA: Sage; Cato Institute. pp. 366–366-368. doi: 10.4135/9781412965811.n224. Het ISBN 978-141296580404. - Ja, dat wil zeggen LCCN 2008009151. OCLC 750831024.
  Ostrom, Hans en Halton en William. Orwell's "Politiek en de Engelse taal" in het tijdperk van de peudocracie (New York: Routledge, 2018) ISBN 978-1138499904.
  - Powell, Anthony. In 1977. Baby's van de lente, pp. 91-104. New York: Holt, Rinehart en Winston.
  Venables, Dione, George Orwell – The Complete Poetry, introductie door Peter Davidson (Finlay Publisher; 2015) ISBN 978-0955370823.
  Wilson, S.M. en Huxtable, J. "Zelijker, zo waren de vreugde: grafische roman" (Londen: Pluto Press, 2021) ISBN 978-0745345925.

Externe links
George Orwell (voetballer)
Op Wikipedia's Zusterprojecten

  Definities van het Wiktionary
  Media van Commons
  Offertes van het Wikiquote
  Teksten van Wikisource
  Gegevens van Wikidata

  Eric Arthur (George Orwell) (1903-1950) bij het Oxford Dictionary of National Biography
  George Orwell, gearchiveerd op 16 januari 2021, de Wayback Machine in de British Library
  "George Orwell" Internet Encyclopedie van de filosofie.
  Boeken van George Orwell in de open bibliotheek Bewerk dit op Wikidata
  Werken van of over George Orwell in het Internet Archive
  Orwell overlijdensbericht (1950) van V. - S. Pritchett, toegankelijk voor 27-6-2025
  Werken van George Orwell op Fadded Page (Canada)
  "Archival materiaal met betrekking tot George Orwell." Nationaal Archief van het Verenigd Koninkrijk. Bewerk dit op Wikidata
  George Orwell archief bij University College London
  Orwell Papers van University College London
  Orwell Collection (zeldzame en vroege edities van Orwell's werken) aan het University College London