Rinus Ferdinandusse was een Nederlandse schrijver, onder andere van misdaadromans. Hij was van 1969 tot 1996 hoofdredacteur van Vrij Nederland.

Ferdinandusse debuteerde als tekstschrijver en cabaretier op de christelijke HBS De Populier te Den Haag en was van 1954 tot 1965 leider van het Haags Studentencabaret. Van 1958 tot 1961 was hij redacteur van studentenblad Propria Cures. Ook werd hij bekend door zijn medewerking aan het satirische televisieprogramma van de VARA Zo is het toevallig ook nog eens een keer (1963-1966).

In 1969 volgde hij Mathieu Smedts op als hoofdredacteur van het opinieweekblad Vrij Nederland. Hiervoor stelde hij, ook na zijn vertrek als hoofdredacteur in 1996, de jaarlijkse Detective- en thrillergids samen, met korte besprekingen van wat op dat gebied was verschenen.

Vanaf 2002 was hij vaste voorzitter (“voor het leven”) van het jaarlijkse filmfestival Film by the Sea te Vlissingen.

Ferdinandusse overleed op 23 juli 2022.¹⁾

Rudie Kagie, 'Rinus Ferdinandusse (1931-2022)', Vrij Nederland jrg. 83, Juli 2022, p. 14-19

• Neem er eentje van mij (1964)
• Stukjes in de kraag (1965)
• Naakt over de schutting (1966), in 1973 verfilmd door Frans Weisz.
• Op de barkeeper beschouwd (1967)
• Zij droeg die nacht een paars corset (1967)
• De brede rug van de Nederlandse maagd (1968)
• De zoon van een ouwe klare (1969)
• Het rijkste uit het leven van Douwe Trant (1969)
• En het hoofd werd op tafel gezet (1970)
• Tappelings (1970)
• De bloedkoralen van de bastaard (1971)
• Als je nog eens wat weet (1972)
• De zoon van Douwe Trant (1973)
• De haren van de vos (1983)
• Een klein vergrootglaasje (1985)
• Gedachten op dinsdagochtend (1991)
• De terugkeer van Rutger Lemming (1996)
• Licht Zeeuws (1996) (Een van de drie samenstellers van deze bundel over Zeeland)
• Dovemansoren (2001) Geschenk Maand van het Spannende Boek
• De dood van een kroonprins (2002) samen met 9 andere auteurs
• De mannen van de maandagochtend (2003; coauteur: Tomas Ross)
• Kidnap (2004) Coauteur: Tomas Ross
• Als sterren naar de hemel gaan; 21 portretten van beroemde Hollywood-godinnen (2004)
• Een hand om in te bijten (2006)

Rinus Ferdinandusse schreef cursiefjes in Vrij Nederland onder het pseudoniem Douwe Trant. Hij publiceerde ook onder de pseudoniemen Y. Hoskamp-ten Grave, Theo Paskamer, Ada Raster. Bij de actie 'Het gebaar' noemde Wim de Bie hem Meneer Ferdinand Dussé.

In 1963 trouwde hij met een van de leden van zijn cabaretgroep, Else Hoog, vertaalster Engels-Nederlands. Zij kregen twee dochters.

In 1983 was Ferdinandusse presentator van het Amnesty International-gala Een gebaar in de Amsterdamse schouwburg Carré op 16 en 17 mei 1983.

• U hebt hem waarschijnlijk nooit gekend als cavalerist. Ik ook niet. Maar hij zegt er zelf over: “Ik had zo'n reputatie als kanonnenpoetser, dat het in Moskou bekend was”. Wèl kent u hem als cabaretier van de televisie, waar hij onder het geraffineerd uitbuiten van een zekere stunteligheid, met een pokerface vaak zéér rake dingen zegt. (Simon Carmiggelt, Het Parool, 01-12-1964)
• Eerlijk gezegd ben ik op zijn 'srillers' niet zo gek. Je begint gretig, maar op den duur heb ik het gevoel dat ik in zachte boter zit te prikken en dat gevoel wordt merkwaardigerwijs sterker naarmate het verhaal uitbundiger wordt. Schuttingwoorden kunnen ook al niet meer tot specerij dienen (al is het natuurlijk wel mooi dat Lemming in het hóói moet vrijden, want als Ferdinandusse op het platteland is, wil hij dat weten). (A.J. Kiel, Trouw, 18-12-1971)
• En de humorist Rinus Ferdinandusse keek treurig voor zich uit, want er waren geen borrels. (Louis Paul Boon, 16 van Louis Paul Boon, blz. 23, Beurs)
• Ook tegenover zijn meest intieme vrienden heeft hij, denk ik, altijd iets afstandelijks gehouden. Die ruimte heeft Rinus nu eenmaal nodig. (Jan Blokker, Volkskrant, 07-12-1996.
• Je voelt je als misdaadauteur pas echt besproken als je boek door Rinus is besproken. (René Appel, in lofrede voor Ferdinadusse, geciteerd in Volkskrant, 01-06-2001)
• Rinus Ferdinandusse. Een goede vriend. En een voorvechter van het genre. Als criticus vind ik hem overigens veel te mild. Zeker wat betreft de Nederlandse misdaadliteratuur. Hij zou eens een keer iemand echt moeten afmaken. Dat kan helemaal geen kwaad. Zijn eigen boeken lijden aan te veel humor. Ik vind ze ook heel gedateerd, ze zijn op en top jaren zestig. Ik snap dan ook niet waarom ze worden heruitgegeven. (Tomas Ross, Op de klapstoel, blz. 18)
• Hij was een kleine man, massiever gebouwd dan je op het eerste gezicht dacht. Op zijn hoofd een onstuimige bos golvend haar, de Abe Lenstra van de journalistiek. Met alerte donkere kraalogen sloeg hij elke beweging van zijn gast gade, ook zijn gezicht stond op interesse. Het was een warme junidag en hij had zijn das afgedaan en enkele knopen van zijn lichtblauwe overhemd geopend. Een royale portie krullend donker boshaar was te zien. Zou Rinus ermee willen pronken? (Hans Vervoort, Het bedrijf: Opwinding, blz. 433)

https://www.schrijversinfo.nl/ferdinandusser.html
Lexicon van de moderne Nederlandse literatuur (1978)
Spectrum Nederlandstalige auteurs (1985)
Prisma van de pseudoniemen (1992)
Moorden met woorden. Honderd jaar Nederlandstalige misdaadliteratuur (2000)
Website van de Koninklijke Bibliotheek (december 2024)