| Beide kanten vorige revisieVorige revisie | |
| sasteren:auteurs:william_makepeace_thackeray [2026/04/20 13:00] – admin_sasteren | sasteren:auteurs:william_makepeace_thackeray [2026/05/30 20:41] (huidige) – admin_sasteren |
|---|
| |
| De burgers van Washington genoten van een zeldzame traktatie toen Thackeray zijn lezingen kwam geven over de Engelse essayisten, verstand en humoristen van de achttiende eeuw. Gewend aan de spread-eagle stijl van oratorium te overheersend op het Capitool, waren ze verheugd over de aangename stem en gemakkelijke manier van de boerse, grijsharige, rooskleurige Brit, die geen gebaren maakte, maar de meeste van de tijd stond met zijn handen in zijn zakken, alsof hij met vrienden praatte aan een gezellige open haard.[ 12] | De burgers van Washington genoten van een zeldzame traktatie toen Thackeray zijn lezingen kwam geven over de Engelse essayisten, verstand en humoristen van de achttiende eeuw. Gewend aan de spread-eagle stijl van oratorium te overheersend op het Capitool, waren ze verheugd over de aangename stem en gemakkelijke manier van de boerse, grijsharige, rooskleurige Brit, die geen gebaren maakte, maar de meeste van de tijd stond met zijn handen in zijn zakken, alsof hij met vrienden praatte aan een gezellige open haard.[ 12] |
| | |
| Thackeray also gave lectures in London on the English humorists of the eighteenth century, and on the first four Hanoverian monarchs. The latter series was published in book form in 1861 as The Four Georges: Sketches of Manners, Morals, Court, and Town Life .[2] | Thackeray gaf ook lezingen in Londen over de Engelse humoristen van de achttiende eeuw, en op de eerste vier Hannoveraanse monarchen. De laatste serie werd in 1861 in boekvorm gepubliceerd als The Four Georges: Sketches of Manners, Morals, Court, and Town Life .[2] |
| Failed candidate for the Liberal Party | Failed candidate for the Liberal Party |
| |
| Magazine editor | Magazine editor |
| |
| In 1860, Thackeray became editor of the newly established Cornhill Magazine,[13] but he was never comfortable in the role, preferring to contribute to the magazine as the writer of a column called "Roundabout Papers".[14] | In 1860 werd Thackeray redacteur van het nieuw opgerichte Cornhill Magazine,[13] maar hij was nooit comfortabel in de rol, waarbij hij de voorkeur gaf om bij te dragen aan het tijdschrift als de schrijver van een column genaamd "Roundabout Papers".[14] |
| Gezondheidsproblemen | Gezondheidsproblemen |
| |
| |
| Samen met The Luck of Barry Lyndon is Thackeray nu waarschijnlijk het best bekend voor Vanity Fair. Literair theoreticus Kornelije Kvas schreef dat "de meteorische opkomst van de heldin van Vanity Fair Rebecca Sharp een satirische presentatie is van het streven naar winst, macht en sociale erkenning van de nieuwe middenklasse. Oude en nieuwe leden van de middenklasse streven ernaar om de levensstijl van de hogere klasse (edelen en landeigenaren) na te bootsen, en daarmee hun materiële bezittingen te vergroten en luxeobjecten te bezitten. In Vanity Fair kan men een grotere mate van schending van morele waarden waarnemen bij leden van de nieuwe middenklasse, want de achteruitgang van de moraal is evenredig met de mate van nabijheid van het individu tot de markt en haar wetten."[ 18] Daarentegen zijn zijn grote romans uit de periode na Vanity Fair, die ooit door Henry James werden beschreven als voorbeelden van "losse baggy monsters", grotendeels uit het zicht verdwenen, misschien omdat ze een mellowing in Thackeray weerspiegelen, die zo succesvol was geworden met zijn satires op de samenleving dat hij zijn schil leek te verliezen voor het aanvallen ervan. Deze latere werken omvatten Pendennis, een Bildungsroman die de coming of age van Arthur Pendennis uitbeeldt, een alter ego van Thackeray, die ook voorkomt als de verteller van twee latere romans, The Newcomes en The Adventures of Philip. De Newcomes is opmerkelijk vanwege zijn kritische weergave van de "huwelijksmarkt", terwijl Philip bekend staat om zijn semi-autobiografische afbeelding van Thackeray's vroege leven, waarin hij gedeeltelijk een deel van zijn vroege satirische macht terugkrijgt. | Samen met The Luck of Barry Lyndon is Thackeray nu waarschijnlijk het best bekend voor Vanity Fair. Literair theoreticus Kornelije Kvas schreef dat "de meteorische opkomst van de heldin van Vanity Fair Rebecca Sharp een satirische presentatie is van het streven naar winst, macht en sociale erkenning van de nieuwe middenklasse. Oude en nieuwe leden van de middenklasse streven ernaar om de levensstijl van de hogere klasse (edelen en landeigenaren) na te bootsen, en daarmee hun materiële bezittingen te vergroten en luxeobjecten te bezitten. In Vanity Fair kan men een grotere mate van schending van morele waarden waarnemen bij leden van de nieuwe middenklasse, want de achteruitgang van de moraal is evenredig met de mate van nabijheid van het individu tot de markt en haar wetten."[ 18] Daarentegen zijn zijn grote romans uit de periode na Vanity Fair, die ooit door Henry James werden beschreven als voorbeelden van "losse baggy monsters", grotendeels uit het zicht verdwenen, misschien omdat ze een mellowing in Thackeray weerspiegelen, die zo succesvol was geworden met zijn satires op de samenleving dat hij zijn schil leek te verliezen voor het aanvallen ervan. Deze latere werken omvatten Pendennis, een Bildungsroman die de coming of age van Arthur Pendennis uitbeeldt, een alter ego van Thackeray, die ook voorkomt als de verteller van twee latere romans, The Newcomes en The Adventures of Philip. De Newcomes is opmerkelijk vanwege zijn kritische weergave van de "huwelijksmarkt", terwijl Philip bekend staat om zijn semi-autobiografische afbeelding van Thackeray's vroege leven, waarin hij gedeeltelijk een deel van zijn vroege satirische macht terugkrijgt. |
| | Ook opmerkelijk onder de latere romans is De geschiedenis van Henry Esmond, waarin Thackeray probeerde een roman te schrijven in de stijl van de achttiende eeuw, een periode die grote aantrekkingskracht op hem hield. Over deze roman zijn er duidelijke analogieën gevonden - in de fundamentele structuur van de plot; in de psychologische contouren van de hoofdpersonen; in frequente episodes; en in het gebruik van metaforen - aan Ippolito Nievo's Belijdenissen van een Italiaan. Nievo schreef zijn roman tijdens zijn verblijf in Milaan waar, in de bibliotheek "Ambrosiana", De geschiedenis van Henry Esmond beschikbaar was, net gepubliceerd.[19] |
| Also notable among the later novels is The History of Henry Esmond, in which Thackeray tried to write a novel in the style of the eighteenth century, a period that held great appeal for him. About this novel, there have been found evident analogies—in the fundamental structure of the plot; in the psychological outlines of the main characters; in frequent episodes; and in the use of metaphors—to Ippolito Nievo's Confessions of an Italian. Nievo wrote his novel during his stay in Milan where, in the "Ambrosiana" library, The History of Henry Esmond was available, just published.[19] | |
| |
| Niet alleen Esmond maar ook Barry Lyndon en Catherine spelen zich af in die periode, net als het vervolg op Esmond, The Virginians, dat zich gedeeltelijk afspeelt in Noord-Amerika en George Washington omvat als een personage dat bijna een van de hoofdrolspelers in een duel doodt. | Niet alleen Esmond maar ook Barry Lyndon en Catherine spelen zich af in die periode, net als het vervolg op Esmond, The Virginians, dat zich gedeeltelijk afspeelt in Noord-Amerika en George Washington omvat als een personage dat bijna een van de hoofdrolspelers in een duel doodt. |
| Ouders | Ouders |
| |
| Thackeray's father, Richmond Thackeray, was born at South Mimms and went to India in 1798 at age sixteen as a writer (civil servant) with the East India Company. Richmond's father's name was also William Makepeace Thackeray.[20] Richmond fathered a daughter, Sarah Redfield, in 1804 with Charlotte Sophia Rudd, his possibly Eurasian mistress, and both mother and daughter were named in his will. Such liaisons were common among gentlemen of the East India Company, and it formed no bar to his later courting and marrying William's mother.[21] | Thackeray's vader, Richmond Thackeray, werd geboren op South Mimms en ging in 1798 naar India in de leeftijd van zestien als schrijver (ambtenaar) bij de East India Company. Richmonds vaders naam was ook William Makepeace Thackeray.[ 20] Richmond verwekte een dochter, Sarah Redfield, in 1804 met Charlotte Sophia Rudd, zijn mogelijk Euraziatische maîtresse, en zowel moeder als dochter werden genoemd in zijn testament. Dergelijke liaisons waren gebruikelijk onder heren van de Oost-Indische Compagnie, en het vormde geen bar aan zijn latere verkering en het trouwen met de moeder van William.[21] |
| Anne Becher en William Makepeace Thackeray van George Chinnery, ca. 1813 | Anne Becher en William Makepeace Thackeray van George Chinnery, ca. 1813 |
| |
| Anne Becher en Richmond Thackeray zijn getrouwd in Calcutta op 13 oktober 1810. Hun enige kind, William, werd geboren op 18 juli 1811.[ 23] Er is een mooi miniatuurportret van Anne Becher Thackeray en William Makepeace Thackeray, ongeveer twee jaar oud, gedaan in Madras door George Chinnery c. 1813.[ 24] | Anne Becher en Richmond Thackeray zijn getrouwd in Calcutta op 13 oktober 1810. Hun enige kind, William, werd geboren op 18 juli 1811.[ 23] Er is een mooi miniatuurportret van Anne Becher Thackeray en William Makepeace Thackeray, ongeveer twee jaar oud, gedaan in Madras door George Chinnery c. 1813.[ 24] |
| |
| Anne's family's deception was unexpectedly revealed in 1812, when Richmond Thackeray unwittingly invited the supposedly dead Carmichael-Smyth to dinner. Five years later, after Richmond had died of a fever on 13 September 1815, Anne married Henry Carmichael-Smyth, on 13 March 1817. The couple moved to England in 1820, after having sent William off to school there more than three years earlier. The separation from his mother had a traumatic effect on the young Thackeray, which he discussed in his essay "On Letts's Diary" in The Roundabout Papers. | De misleiding van Anne's familie werd onverwacht onthuld in 1812, toen Richmond Thackeray onbewust de zogenaamd dode Carmichael-Smyth uitnodigde voor het diner. Vijf jaar later, nadat Richmond op 13 september 1815 aan koorts was overleden, trouwde Anne op 13 maart 1817 met Henry Carmichael-Smyth. Het echtpaar verhuisde in 1820 naar Engeland, nadat hij William daar meer dan drie jaar eerder naar school had gestuurd. De scheiding van zijn moeder had een traumatisch effect op de jonge Thackeray, die hij besprak in zijn essay "On Letts's Diary" in The Roundabout Papers. |
| Afstammelingen | Afstammelingen |
| |
| Connection to Balasaheb Thackeray | Connection to Balasaheb Thackeray |
| |
| Popular Indian Marathi politician Bal Thackeray's father Keshav Sitaram Thackeray was an admirer of William; Keshav later changed his surname from Panvelkar to "Thackeray".[32][33] | De populaire Indiase Marathi-politicus Bal Thackeray's vader Keshav Sitaram Thackeray was een bewonderaar van William; Keshav veranderde later zijn achternaam van Panvelkar in "Thackeray".[32][33] |
| In de populaire cultuur | In de populaire cultuur |
| |
