Het stuk toont Caligula, keizer van Rome, verscheurd door de dood van Drusilla , zijn zus en minnaar. In Camus' versie van de gebeurtenissen manipuleert Caligula uiteindelijk opzettelijk zijn eigen moord. (Historisch gezien vond de moord op Caligula plaats op 24 januari 41 na Christus.)

Albert Camus schreef over zijn stuk: “Caligula, een ogenschijnlijk vriendelijke prins, beseft bij de dood van Drusilla (zijn zus en zijn minnares) dat “mannen sterven en niet gelukkig zijn.” Geobsedeerd door de zoektocht naar het Absolute en vergiftigd door minachting en afschuw, probeert hij door moord en systematische perversie van alle waarden een vrijheid uit te oefenen, waarvan hij uiteindelijk ontdekt dat het geen echte vrijheid is. Hij verwerpt vriendschap en liefde, eenvoudige menselijke solidariteit, goed en kwaad. Hij neemt het woord van die om hem heen dwingt hij hen tot logica, hij nivelleert overal om hem heen door de kracht van zijn weigering en door de woede van vernietiging die zijn passie voor het leven drijft.”

Hij vervolgt: “Maar als het zijn waarheid is om tegen het lot in opstand te komen, is zijn vermogen om zich te verzetten en andere mensen te ontkennen. Men kan niet vernietigen zonder zichzelf te vernietigen. Dit is de reden waarom Caligula de wereld om hem heen ontvolkt en, trouw aan zijn logica, maakt regelingen om degenen te bewapenen die hem uiteindelijk zullen doden. Caligula is het verhaal van een superieure zelfmoord. Het is het verhaal van de meest menselijke en de meest tragische fouten. Caligula is ontrouw aan de mens, loyaal aan zichzelf en stemt ermee in te sterven omdat hij dat heeft begrepen niemand kan zichzelf helemaal alleen redden en die kan niet vrij zijn tegenover andere mensen.